Sörla þáttr eða Heðins saga ok Högna

Old Norse · Sagas · 9 sections

1
FYRIR austan Vanakvísl í Asía var kallat Asíalandeða Asíaheimr, en þat fólk var kallat Æsir, erþar byggðu, en höfuðborgina kölluðu þeir Ásgarð.Óðinn var þar nefndr konungr yfir. Þar var blótstaðrmikill. Njörð ok Frey setti Óðinn blótgoða. DóttirNjarðar hét Freyja. Hún fylgdi Óðni ok var friðla hans.Menn þeir váru í Asía, er einn hét Álfrigg, annarrDvalinn, þriði Berlingr, fjórði Grérr. Þeir áttu heimaskammt frá höll konungs. Þeir váru menn svá hagir,at þeir lögðu á allt gerva hönd. Þess háttar menn, semþeir váru, kölluðu menn dverga. Þeir byggðu einn stein.Þeir blönduðust þá meir við mannfólk en nú.Óðinn unni mikit Freyju, enda var hún allra kvennafegrst í þann tíma. Hún átti sér eina skemmu. Húnvar bæði fögr ok sterk, svá at þat segja menn, at ef hurðinvar aptr ok læst, at engi maðr mætti koma í skemmunaán vilja Freyju. Þat var einn dag, er Freyju varð gengittil steinsins, hann var þá opinn. Dvergarnir váru atsmíða eitt gullmen. Þat var þá mjök fullgert. Freyjuleizt vel á menit. Dvergunum leizt ok vel á Freyju.Hún falaði menit at dvergunum, bauð í móti gull oksilfr ok aðra góða gripi. Þeir kváðust ekki féþurfi, sagðisthverr vilja sjálfr sinn part selja í meninu ok ekkiannat fyrir vilja hafa en hún lægi sína nótt hjá hverjumþeira. Ok hvárt sem hún lét at þessu komast betreða verr, þá keyptu þau þessu. Ok at liðnum fjórumnáttum ok enduðum öllum skildaga, afhenda þeirFreyju menit. Fór hún heim í skemmu sína ok lét kyrrtyfir sér, sem ekki hefði í orðit.
2
Maðr hét Fárbauti. Hann var karl einn ok átti sérkerlingu þá, er Laufey er nefnd. Hún var bæði mjóok auðþreiflig; því var hún Nál kölluð. Þau áttu séreinn son barna. Sá var Loki nefndr. Hann var ekkimikill vöxtum, orðskár var hann snemma ok skjótligrí bragði. Hann hafði fram yfir aðra menn vizku þá, erslægð heitir. Hann var mjök kyndugr þegar á ungaaldri, því var hann kallaðr Loki lævíss. Hann réðst tilÓðins í Ásgarð ok gerðist hans maðr. Óðinn mæltihvatvetna eptir honum, hvat sem hann tók til, endalagði hann opt stórar þrautir fyrir hann, ok leysti hannþær allar vánu betr af höndum. Hann varð ok náligaalls víss, þess er við bar, sagði hann ok allt Óðni, þater hann vissi.Þat er ok sagt, at Loki varð víss, er Freyja hafði fengitmenit ok svá, hvat hún hafði móti gefit; sagði hannþetta Óðni. En er Óðinn varð þess víss, sagði hann,at Loki skyldi ná meninu ok fá sér. Loki kvað þat óvænligtsakir þess, at engi maðr má í skemmuna komastfyrir utan vilja Freyju. Óðinn sagði, at hann skyldifara verða ok eigi aptr koma, fyrr en hann hefði nátmeninu. Loki sneri þá í brottu æpandi. Flestir urðuvið þat kátir, er Loka gekk lítt til. Hann gengr tilskemmu Freyju, ok var hún læst. Hann leitaði við innat komast ok gat eigi. Kuldaveðr var úti mikit, ok tókhonum fast at kólna. Hann varð þá at einni flugu.Hann flökti þá um alla lása ok með öllum fellum okgat hvergi lopt fundit, svá at hann mætti inn komast.Uppi allt hjá burstinni ok þó eigi meiri boru fannhann en sem stinga mætti í nál; þá boru bograr hanninn. En er hann kom inn, var hann flenneygr mjökok hugði at, ef nokkurir vekti, en hann gat þat sét, atallt svaf í skemmunni. Hann ferr þá innar at sænginniFreyju ok skynjar þá, at hún hefir menit á hálsi sérok at nistin horfðu niðr á. Loki verðr þá at einni fló.Hann sezt á kinn Freyju ok höggr svá, at Freyja vaknarok snerist við ok sofnar aptr. Þá dregr Loki af sérflóar haminn, lokkar þá af henni menit, lýkr þá uppskemmunni ok ferr í burt ok færir Óðni.Freyja vaknar um morgininn ok sér, at opnar erudyrrnar, en ekki brotit, en menit var í brottu it góða.Hún þykkist vita, hver brögð í munu vera, gengr inní höllina, þegar hún er klædd, fyrir Óðin konung oktalar um, at hann hafi illa látit gera at stela frá hennigóðgrip hennar ok biðr hann fá sér aptr góðgrip sinn.Óðinn segir, at hún skal þat aldri fá, svá at eins hefirhún at því komizt, -- "nema þú orkir því, at þeir konungartveir, at tuttugu konungar þjóna hvárum, verðimissáttir ok berist með þeim álögum ok atkvæðum, atþeir skulu jafnskjótt upp standa ok berjast sem þeir áðrfalla, utan nokkurr maðr kristinn verði svá röskr okhonum fylgi svá mikil gifta síns lánardrottins, at hannþori at ganga í bardaga þeira ok vega með vápnum þessamenn. Þá it fyrsta skal þeira þraut lyktast, hverjum höfðingjasem þat verðr lagit at leysa þá svá ór ánauð okerfiði sinna fárligra framferða." Freyja játtaði því októk við meninu.
3
Í þann tíma, er liðnir váru frá falli Frið-Fróða fjórirvetr ok tuttugu, réð sá konungr Upplöndum í Noregi,at Erlingr hét. Hann átti sér drottningu ok tvá sonu. HétSörli sterki inn ellri, en Erlendr inn yngri. Þeir váruefniligir menn. Sörli var þeira sterkari. Þeir lögðu íhernað, þegar þeir höfðu aldr til. Þeir börðust við Sindravíking Sveigisson, Hákasonar sækonungs í Elfarskerjum,ok fell þar Sindri víkingr ok allt lið hans. Í þeiri orrostufell ok Erlendr Erlingsson. Eptir þat helt Sörli í it Eystrasalt ok herjaði þar ok vann svá mörg stórvirki, at seinter öll at skrifa.
4
Hálfdan hefir konungr heitit. Hann réð fyrir Danmörk.Hann sat í stað, er Hróiskelda heitir. Hannátti Hveðnu ina ellri. Þeira synir váru þeir Högni okHákon. Þeir váru afburðarmenn á vöxt ok afl ok allaatgervi. Þeir lögðu í hernað, þegar þeir váru þroskaðir.Nú er þar til at taka, at Sörli er, at á einu hausti heldrhann til Danmerkr. Hálfdan konungr hafði þá ætlat íkonungastefnu. Hann var þá mjök hniginn í efra aldr,er sjá saga gerðist. Hann átti dreka svá góðan, at eigifannst annarr slíkr á Norðrlöndum sakir sterkleika okalls hagleiks. Hann flaut um strengi í höfninni, en Hálfdankonungr var á landi ok hafði látit heita fararmungátsitt. En er Sörli sá drekann, rann í hjarta hans eigingirndmikil, svá at hann vildi drekann eiga fyrir hvernmun ok einn, enda er þat ok flestra manna sögn, at eigihafi betri gripr verit í skipi en í þessu at fráteknumdrekanum Elliða ok Gnoð ok Orminum langa á Norðrlöndum.Hann talaði þá við menn sína, at þeir skyldubúast til bardaga, -- "því at vér skulum drepa Hálfdankonung, en eignast drekann." Máli hans svarar sá maðr,er Sævarr hét; hann var stafnbúi hans ok stallari: "Þater eigi ráð, herra," segir hann, "því at Hálfdan er höfðingimikill ok frægr maðr. Hann á ok sonu þá tvá, erráðnir eru til hefnda, því at þeir eru nú einir hverirfrægastir menn." "Þó at þeir sé goðunum fremri," sagðiSörli, "þá skal ek einn veg berjast ok áðr." Búast þeir nútil bardaga. Kemr nú njósn Hálfdani konungi. Bregðrhann við ok ferr til skipa ok menn hans allir, búast þegartil bardaga. Lögðu þat sumir menn til með Hálfdani,at honum væri óráð í at berjast ok hann skyldi flýja sakirliðsmunar. Konungr sagði, at fyrr skyldi hverr fallaum annan þveran en hann skyldi flýja. Búast nú hvárirtveggjutil orrostu, ok slær nú í inn harðasta bardaga,ok lýkr með því, at Hálfdan konungr fellr ok allt liðhans. Síðan tók Sörli drekann ok allt þat, er á honumvar fémætt.Síðan spurði Sörli, at Högni var kominn ór hernaðiok lá við Óðinsey. Þangat heldr Sörli skipum sínum, okþegar þeir finnast, sagði hann honum fall Hálfdanar, föðursíns, ok býður honum sættir ok sjálfdæmi ok þar meðfóstbræðralag, en Högni neitaði því öllu. Síðan börðustþeir, sem segir í Sörlastikka. Gekk Hákon allvel fram okdrap Sævar, merkjamann Sörla ok stafnbúa. Eptir þatdrap Sörli Hákon, en Högni drap Erling konung, föðurSörla. Síðan börðust þeir Högni ok Sörli, ok fell Sörlifyrir Högna af mæði ok sárum, ok lét Högni síðangræða hann, ok svörðust þeir í fóstbræðralag ok helduþat vel, meðan þeir lifðu báðir. En Sörli lifði þeiraskemmr ok fell í Austrvegi fyrir víkingum, sem segir íSörlastikka ok hér segir:"Fell inn forsnjallifyrst inn víglystiýgr í Austrvegiallr á helpalla,dauðr um dalreyðardáðkunnr miskunnar,beit at brandmótibrynstingr víkingum."En sem Högni frétti fall Sörla, herjaði hann í Austrvegá sama sumri ok hafði alls staðar sigr ok varð þarkonungr yfir, ok segja menn svá, at tuttugu konungarurðu skattgildir undir Högna konung ok heldu af honumríki. Högni varð svá frægr af sínum stórvirkjumok hernaði, at hans nafn var jafnvel kunnigt norðrvið Finnabú sem út í París ok allt þar í milli.
5
Hjarrandi hefir konungr heitit. Hann réð fyrir Serklandi.Hann átti sér drottningu ok einn son, þann erHeðinn er nefndr. Hann var snemma afreksmaðr atafli, vexti ok atgervi. Hann lagði í hernað á æskualdriok gerðist sækonungr ok herjaði víða um Spanía okGræcia ok öll nálæg ríki, svá at hann skattgildi undirsik tuttugu konunga, svá at allir heldu af honum landok lén. Heðinn sat á vetrum heima í Serklandi.Þat er sagt einhvern tíma, at Heðinn fór á skóg meðhirð sinni. Hann varð staddr í rjóðri einn sinna manna.Hann sá konu sitja á stóli í rjóðrinu, mikla vexti okfríða sjónum. Hún kvaddi Heðin kurteisliga. Hannspurði hana at nafni, en hún nefndist Göndul. Síðantalast þau við, spyrr hún hann at stórvirkjum sínum,en hann sagði henni allt af létta ok spurði hana, hvárthún vissi nokkurn konung sér jafnan at hreysti okharðræði, frægðum ok framkvæmdum. Hún kveðstþann vita, er ekki skyrti við hann ok eigi þjónuðu síðrtuttugu konungar en honum, ok kvað hann Högnaheita ok sitja norðr í Danmörk. "Þat veit ek," sagðiHeðinn, "at þat skulum vit reyna, hvárr okkar fremrier." "Mál mun þér," segir Göndul, "til manna þinna;þeir munu leita þín." Síðan skilja þau, ferr hann tilmanna sinna, en hún sat þar eptir. Þegar at várdögumbýr Heðinn ferð sína, hefir einn dreka ok á þrjú hundruðmanna. Hann heldr norðr í heima; hann siglir þatsumar ok þann vetr. At várdögum kom hann í Danmörk.
6
Högni konungr sat þá heima. Ok er hann spyrr, atágætr konungr er þar við land kominn, býðr hannhonum heim til ágætrar veizlu. Heðinn þekktist þat.Ok er þeir sátu við drykk, spurði Högni, hvert eyrendiHeðinn hefði, er hann fýstist svá langt norðr í heima.Heðinn sagði þat sitt eyrendi, at þeir reyndi með sérhug ok hreysti, íþróttir ok alla atgervi. Högni léztþess búinn. Ok annan dag árla fóru þeir á sund ok ískotbakka. Þeir frömdu ok burtreið ok vápnfimi okallar íþróttir ok váru svá jafnir á alla atgervi, at engiþóttist mega í milli sjá, hvárr fremri væri. Eptir þettagert sverjast þeir í fóstbræðralag ok skyldu allt eiga athelmingi. Heðinn var ungr ok ókvæntr, en Högni varnokkuru ellri. Hann átti Hervöru Hjörvarðsdóttur,Heiðrekssonar úlfhams. Högni átti dóttur, er Hildr hét.Hún var allra kvenna vænst ok vitrust. Hann unni mikitdóttur sinni. Ekki átti hann barna fleira.
7
Þat er sagt, at nokkuru síðar færi Högni í hernað,en Heðinn sat eptir ok skyldi geyma ríkis. Þat var einndag, at Heðinn fór á skóg at skemmta sér. Þá var blíttveðr. Honum varð enn vikit í burt frá mönnum sínum.Hann kom í eitt rjóðr. Þar sá hann sitja konu ástóli þá sömu, er hann sá fyrr á Serklandi, ok leizthonum sem hún væri nú allt fegri en fyrr. Hún kastaðienn orðum fyrr á hann ok gerði sik blíða í máli.Hún helt á einu horni, ok var lok yfir. Konungi rannhugr til hennar. Hún bauð honum at drekka, en konungrvar þyrstr, því at honum var varmt orðit, tekrvið ok drekkr. En er hann hafði drukkit, brá honummjök undarliga við, því at hann mundi engan hlutþann, sem áðr hafði yfir gengit. Hann settist þá niðr,ok töluðust þau við. Hún spurði, hvárt honum hefðinokkut svá reynzt sem hún hafði sagt honum fyrr umíþróttir Högna ok harðræði. Heðinn sagði þat satt vera,-- "því at hann skorti ekki við mik neina atgervi, ervit reyndum, ok því höfum vit kallazt jafnir." "Ekkieru þit þó jafnir," segir hún. "Hvat finnr þú til þess?"segir hann. "Þat finn ek til," segir hún, "at Högni ásér drottningu af stórum ættum, en þú átt þér engakonu." Hann svarar: "Högni giftir mér þegar Hildi,dóttur sína, er ek vil biðja, ok er ek þá ekki verr kvæntren hann." "Minnkast þá metnaðr þinn" segir hún, "efþú biðr Högna mægða. Hitt væri heldr til, ef þik skyrtihvárki hug né hreysti, sem þú lætr at sé, at nema Hildií burtu, en drepa drottningu með því móti at taka hanaok leggja hana niðr fyrir barðit á drekanum ok látahann sníða hana sundr, þá er hann er fram settr." Svávar Heðinn fanginn í illsku ok óminni af öli því, erhann hafði drukkit, at honum sýndist ekki annat ráðen þetta, ok ekki mundi hann til, at þeir Högni værifóstbræðr.Síðan skildu þau, ok fór Heðinn til manna sinna.Þetta var at áliðnu sumri. Heðinn skipar þá mönnumsínum at búa til drekann, því at hann kveðst heim viljatil Serklands. Síðan gekk hann til skemmu ok tók sinnihendi hvára, drottningu ok Hildi, ok gengr út meðþær. Menn tóku klæði ok gripi Hildar. Þeir einir várumenn í ríkinu, at ekki þorðu at gera sakir Heðins okmanna hans, því at hann var mjök ófrýnligr. Hildrspurði Heðin, hvat er hann ætlaði, en hann sagði henni.Hún bað hann eigi svá gera, -- "því at faðir minnmun gifta mik þér, ef þú vilt biðja mín." "Eigi vil ekþat gera," segir Heðinn, "at biðja þín." "Ok þó at þatsé," segir hún, "at þú vilir ekki annat en flytja mikí burt, þá munu þit faðir minn þó sættast, en ef þúgerir svá illa ok ómannliga, at þú vinnir bana móðurminni, þá munu þit faðir minn aldri sættast, ok þessligahafa mér draumar gengit sem þit munið berjastok drepast niðr, ok þó muni þar annat þyngra á koma,ok mun mér þat mikill harmr, ef ek skal horfa upp áföður minn, at hann skuli standa undir meingerðumok miklum álögum, en mér er þó engi gleði í at sjáþik í illendum ok erfiðismunum." Heðinn kveðst aldrihirða, hvat er bak kæmi, ok sagðist gera mundu semáðr. "Eigi máttu nú at gera," segir Hildr, "því at þérer eigi sjálfrátt um." Síðan gekk Heðinn til strandar.Var þá settr fram drekinn. Skaut hann þá drottninguniðr fyrir barðit. Lét hún þar líf sitt, en Heðinn gengrút á drekann.Ok er hann er albúinn, fýsir hann at ganga á landeinn sinna manna ok í þann sama skóg, sem fyrr hafðihann gengit. Ok er hann kom fram í rjóðrit, sá hannþar Göndul sitja á stóli. Þau kvöddust kunnliga. Heðinnsagði henni frá framferðum sínum; hún lét vel yfir.Hún hafði þar hornit þat, er hún fór fyrr með, okbauð honum at drekka af. Hann tók við ok drakk, ener hann hafði drukkit, seig at honum svefn, ok hallaðihann sér í kné henni. En er hann var sofnaðr, fór húnundan höfði honum ok mælti: "Nú vígi ek þik undiröll þau atkvæði ok skildaga, sem Óðinn fyrir mælti,ok ykkr Högna báða ok allt lið ykkart." Síðan vaknaðiHeðinn ok sá svipinn af Göndul ok sýndist honum þásvört ok mikil. Heðinn mundi nú allt ok þótti mikit slyssitt, hugsar nú at fara nokkut langt í burt, svá at hannmætti eigi dagliga heyra brigzli sinna vándra framferða,ferr nú til skips, lætr skjótt ór landfestum, stendrbyrr af landi, ok siglir svá í burt með Hildi.
8
Nú kemr Högni heim, verðr nú víss ins sanna, atHeðinn hefir siglt í brott með Hildi ok drekann Hálfdanarnaut,en drottning lá dauð eptir. Högni varð viðþetta mjök reiðr ok bað menn við bregða þegar oksigla eptir Heðni. Gera þeir nú ok svá ok fá inn beztabyr, koma æ þar at kveldi á þær hafnir, sem Heðinnhafði burt siglt áðr um morgininn.Þat var einn dag, er Högni helt til hafnar, at þá várusegl Heðins at sjá við hafi. Þá halda þeir Högni þegareptir. Þat er sannliga sagt, at þá fekk Heðinn andviðrií móti sér, en Högna helzt inn sami byrr. Heðinn leggrþá upp at eyju þeiri, er Há heitir, ok leggr þar í lægi.Bráðliga kemr Högni eptir, ok er þeir finnast, kveðrHeðinn hann blíðliga. "Þat er þér at segja, fóstbróðir,"segir Heðinn, "at mik hefir hent svá mikit slys, at þatmá engi bæta nema þú. Ek hefi hertekit dóttur þínaok dreka, en veitt líflát drottningu þinni ok þó eigiaf eiginligri illsku minni, heldr af vándum spám okillum álögum. Vil ek nú, at þú skerir einn ok skapirokkar í milli. Þat vil ek ok bjóða þér at leggja bæðiaf Hildi ok drekann, menn alla ok fé, en fara svá langtút í heima, at ek koma aldri til Norðrlanda né þérí augsýn, meðan ek lifi." Högni svarar: "Ek hefða giftþér Hildi, ef þú hefðir hennar beðit. Nú þó ok, at þúhefðir hertekit Hildi, þá mættim vit þó sættast fyrirþat. En nú, er þú hefir gert svá mikit óverkan, at þúhefir níðzt á drottningu ok drepit hana, er engi váná, at ek vili sættum taka. Skulu vér ok reyna þegar ístað, hvárir stærst kunna at höggva." Heðinn svarar:"Hitt er ráð, ef þú vilt ekki annat en berjast, at vitreynim tveir með okkr, því at hér áttu við engan mannsakir nema við mik. Dugir þat eigi, at ómakligir menngjaldi glæpa minna ok illgerða." Fylgdarmenn þeirasvöruðu allir sem eins munni, at þeir skyldu fyrr fallahverr á fætr öðrum, heldr en þeir næði höggum viðat skiptast. En er Heðinn sá, at Högni vildi ekki annaten berjast, þá bað hann sína menn á land ganga. "Skalek eigi lengr bila við Högna né biðjast undan bardaga,ok dugi nú hverr eptir drengmennsku."Ganga þeir nú á land ok berjast. Er Högni allæfr,en Heðinn bæði vápnfimr ok stórhöggr. Þat er meðsannendum sagt, at svá mikil atkvæði ok illska fylgdiþessum álögum, at þó at þeir klyfist í herðar niðr, þástóðu þeir upp sem áðr ok börðust. Hildr sat í einumlundi ok sá upp á þenna leik. Þessi armæða ok ánauðgekk alla stund frá því, at þeir tóku til at berjast, okframan til þess, er Óláfr Tryggvason varð konungr atNoregi. Segja menn, at þat væri fjórtán tigir ára okþrjú ár, áðr en þessum ágæta manni, Óláfi konungi,yrði þat lagit, at hans hirðmaðr leysti þá frá þessuaumliga áfelli ok skaðligum skapraunum.
9
Á fyrsta ári ríkis Óláfs konungs er sagt, at hannkæmi við eyna Há ok lagði þar í lægi eitt kveld. Sávar þar vani við fyrr sagða ey, at þar hurfu hverja náttvarðmenn, svá at engi vissi, hvat af varð. Ívarr ljómiátti vörð at halda þessa nótt. En er allir menn várusofnaðir á skipum, tók Ívarr sverðit, er átt hafði Járnskjöldr,en Þorsteinn, sonr hans, hafði gefit honum,ok öll herklædi sín ok gekk upp á eyna. En er hanner upp kominn á eyna, sá hann mann ganga í mótsér. Sá var mikill vexti ok allr blóðugr, með miklumáhyggjusvip. Ívarr spurði þenna mann at nafni. Hannkvaðst Heðinn heita ok vera Hjarrandason, kynjaðrutan ór Serklandi. "Er þér þat satt at segja, at þó athér hafi horfit vökumenn, at þat er mér at kenna okokkr Högna Hálfdanarsyni, því at vit erum orðnirfyrir svá miklum atkvæðum ok ánauðum ok okkrirmenn, at vér berjumst bæði nætr ok daga, ok hefirþessu gengit marga mannsaldra, en Hildr Högnadóttirsitr ok sér upp á. En Óðinn hefir þetta lagit á oss okekki annat til undanlausnar en nokkurr kristinn maðrberist við oss, þá skal sá eigi upp standa, er hann drepr,ok þá er hverr sá leystr frá sinni ánauð. Nú vilda ekbiðja þik, at þú færir til bardaga með oss, því at ekveit, at þú ert vel kristinn, svá ok at konungr sá, erþú þjónar, er mikillar hamingju. Segir mér ok sváhugr um, at vér munum af honum ok hans mönnumnokkut gott hljóta." Ívarr játtar at fara með honum.Heðinn varð glaðr við þat ok mælti: "Þess skaltu varastat ganga eigi framan at Högna ok þess annars atdrepa mik eigi fyrr en Högna sakar þess, at þat ereinkis mennsks manns at ganga framan at Högna eðadrepa hann, ef ek er áðr dauðr, því at hann hefir ægishjálmí augum ok hlífir engu vætta, ok því er þateina til, at ek gangi at honum framan ok berjumstek við hann, en þú gangir at baki honum ok veitirhonum banatilræði, því at þér mun lítit fyrir verðaat bana mér, þó at ek lifi vár allra lengst."Síðan ganga þeir til bardaga, ok sér Ívarr, at þettaer allt satt, sem Heðinn hafði sagt honum. Gengr hannat baki Högna ok höggr í höfuð honum ok klýfr hanní herðar niðr. Fellr Högni þá dauðr ok stóð aldri uppsíðan. Síðan drap hann þar þá menn alla, er at bardaganumváru, en síðast Heðinn, ok varð honum lítitfyrir því. Síðan gekk hann til skipa, ok varð þá lýstaf degi. Hann fór til konungs ok sagði honum. Konungrlét vel yfir verki hans ok sagði honum giftuligatekizt hafa. Eptir um daginn gengu þeir á land okþar til, sem bardaginn hafði verit, ok sá þar enganstað þeira tíðenda, er þar höfðu verit, en sást blóð ásverði Ívars til merkja, ok aldri hurfu þar varðhaldsmennsíðan. Konungr fór heim eptir þetta í ríki sitt.

Old Norse texts from the Perseus Project (perseus.tufts.edu/hopper/opensource/download), via CLTK's old_norse_text_perseus mirror. Licence: CC BY-SA 3.0 US. Source.