Hrómundar saga Gripssonar

Old Norse · Sagas · 10 sections

1
SÁ konungr réð fyrir Görðum í Danmörk, er Óláfrhét. Hann var sonr Gnóðar-Ásmundar. Hann varmaðr frægr. Bræði tveir, Kári ok Örnúlfr, váru landvarnarmennkonungs, hermenn miklir. Þar bjó einn ríkrbóandi. Sá hét Gripr. Hann átti þá konu er Gunnlöðhét, dóttir Hróks ins svarta. Þau áttu níu sonu, er sváhétu: Hrólfr, Haki, Gautr, Þröstr, Angantýr, Logi,Hrómundr, Helgi, Hrókr. Þeir váru allir efniligirmenn. Þó var Hrómundr fyrir þeim öllum. Hannkunni eigi at hræðast. Hann var augnafagr, hárbjartrok herðamikill, mikill ok sterkr, líktist mjoök Hróki,móðurföður sínum. Með konungi váru tveir menn. Héteinn Bíldr, annarr Váli. Þeir váru illir ok undirförulir.Konungr matti þá mikils.Eitt sinn helt Óláfr konungr austr fyrir Noreg meðher sinn, ok heldu at Úlfaskerjum, herjuðu ok láguvið eitt eyland. Konungr býðr Kára ok Örnúlfi at gangaupp á eyjuna ok vita, hvárt þeir sæi engi herskip. Þeirgengu upp á landit ok litu sex herskip undir hömrumnokkurum. Þar var einn dreki allskrautligr. Kárikallar til þeira ok spyrr, hverr fyrir skipunum réði.Einn dólgr stóð upp á drekanum ok kvaðst Hröngviðrheita, -- "eða hvert er nafn þitt?" Kári sagði til sín oksíns bróður ok mælti: "Ek veit engan verri en þik, okþar fyrir skal ek höggva þik í smá stykki." Hröngviðrmælti: "Ek hefi herjat sumar ok vetr í þrjú ok þrjátigi ár ok háð sex tigi orrostur ok fengit jafnan sigr.Mitt sverð heitir Brynþvari, er aldri hefir sljóvgazt.Kom þú hér á morgun, Kári, ek skal slíðra hann íþínu brjósti." Kári kveðst eigi bila mundu. Hröngviðrmátti kjósa hvern dag mann fyrir sverðsins oddi.
2
Þeir bræðr kómu aptr til konungs ok sögðu honumtíðendin. Konungr bauð at halda til orrostu, ok svávar gert. Hittust þeir, ok tókst þar harðr bardagi. Þeirbræðr gengu vel fram. Kári hafði jafnan átta eða tólfí hverju höggi. Hröngviðr sá þetta. Hljóp hann uppá konungs skip til Kára ok lagði sverðinu í gegnumhann. Þegar Kári hafði fengit sárit, segir hann til konungs:"Lifið heilir, herra, ek mun hjá Óðni gista."Hröngviðr vá Örnúlf upp á spjóti sínu. Eptir fall þeirabræðra kallar Hröngviðr, at þeir skuli upp gefast. Erþá illr kurr í liði konungs. Engi járn bitu Hröngvið.Nú er þess getit, at Hrómundr Gripsson var í fylgdmeð konungi. Hann tekr sér kylfu í hönd, bindr sérgrátt ok sítt geitarskegg ok setr síðan hatt á höfuð sér,veðr svá fram ok finnr þá bræðr báða dauða, tekr uppmerki konungs ok lemr með kylfunni blámenn tildauða. Hröngviðr spyrr, hverr sá væri, -- "eða er þettanokkut faðir hans illa Kára?" Hrómundr segir nafnsitt ok kveðst hefna vilja þeira bræðra, -- "en eigi varKári mér skyldr. Samt skal ek drepa þik." Ok í þvígaf hann Hröngviði kylfuhögg svá mikit, at hann barhallt höfuð eptir ok mælti: "Ek hefi verit víða í bardögumok aldri fengit þvílíkt högg." Annat högg slóHrómundr til Hröngviðar, svá at haussinn brotnaði.Í þriðja höggi missti hann lífit. Eptir þat gengu þeir,sem eptir lifðu, allir á hendr konungi, ok lyktaðist svábardaginn.
3
Nú kannar Hrómundr skipin ok finnr einn mannhallast upp við í stafni. Hann spyrr þann mann at nafni.Sá kveðst Helgi heita inn frækni, bróðir Hröngviðar,-- "ok nenni ek eigi friðar at biðja." Hrómundr létgræða Helga inn frækna. Hann sigldi þar eptir í Svíþjóðok gerðist landvarnarmaðr.Þar eptir helt Óláfr konungr liði sínu vestr til Suðreyja,gengu þar á land ok tóku strandhögg. Karl einnbjó þar nærri. Konungmenn höfðu tekit kýr hans okráku undan sér. Lét hann mjök aumliga um þann missi.Hrómundr kemr at ok spyrr, hverr sá væri. Karlinnsegir, at byggð sín væri allskammt þaðan, ok kvað meirifremd at brjóta hauga ok ræna drauga fé. Þessi kvaðstMáni at nafni. Hrómundr bað hann segja sér, ef hannvissi nokkut um soddan. Máni sagðist víst vita ok mælti:"Þráinn, sem vann Valland ok var þar konungr, berserkrmikill ok sterkr, fullr galdra, hann var settr íhaug með sverði, herklæðum ok fé miklu, en fáir fýsastþangat." Hrómundr spyrr, hverja leið sigla skalþangat. Hann segir, at hann má sigla rétt suðr í sexdaga. Hrómundr þakkar karli fregn þessa, gaf honumfé ok lét hann taka kýr sínar. Sigldu þeir svá þaðaneptir því, sem karl vísaði þeim til, ok at sex daga frestisáu þeir hauginn rétt fyrir framstafni.
4
Þeir kómu vestan at Vallandi ok fundu hauginn okrufu þegar. Ok at liðnum sex dögum kómu þeir gluggaá hauginn. Sáu þeir, at þar sat á stóli dólgr mikill, blárok digr, allr gulli klæddr, svá at leiptraði af. Rumdihann mjök ok blés at eldi. Hrómundr spyrr, hverr núvill ganga í hauginn, ok sá skuli kjósa sér þrjá gripi.Váli kvað: "Engi mundi vilja gefa líf sitt við því. Eruhér nú sex tigir manna, ok mun tröll þetta öllum dauðaveita." Hrómundr mælti: "Vogat mundi Kári hafaþetta, ef lífs væri," -- ok kvað makligt, þótt sér væriniðr sleppt í festi, þótt betra sé at fást við átta aðra.Fór svá Hrómundr niðr í festinni. Var þat á nóttu.Ok er hann kom niðr, bar hann saman fé mikit okbatt í festarenda.Þráinn hafði verit á fyrri dögum konungr yfir Vallandiok vann allt með göldrum, gerði margt illt afsér, ok þá hann var svá gamall, at hann kunni eigi atstríða lengr, lét hann setja sik lifanda í hauginn okmikit fé með sér.Nú sér Hrómundr, hvar sverðit hangir uppi á einnisúlu. Hann kippir því ofan, gyrðist með ok gengr framat stólnum ok mælti: "Mér mun vera mál ór hauginum,fyrst engi hamlar, eða hverninn vegnar þér, þú hérna,inn gamli? Sástu eigi, at ek bar saman fé þitt, en þúhöktir kyrr, hundr leiðr, eða hvat var þér í augum,er þú horfðir á, at ek tók sverðit ok menit ok fjöldaþinna annarra gripa?" Þráinn kvað sér einskis um vertþykkja, ef hann léti sik kyrran sitja á stóli sinum, --"ek kunna áðr fyrr at berjast. Er ek þá orðinn nóguragr, ef þú einn skalt ræna mik auði, ok vil ek synjaþér gripanna. Máttu sjá við mér dauðum." Þá mæltiHrómundr: "Rigaðu þér á fætr, ragr ok blauðr, oktak þú sverðit aptr af mér, ef þú þorir." Draugr mælti:"Þat er engi fremd at bera sverð á mik vápnlausan.Heldr vil ek reyna afl við þik ok glímu." Hrómundrkastar þá sverðinu ok treysti afli sínu. Þráinn sá þettaok leysti ofan ketil sinn, er hafði uppi. Hann var þáeigi frýnligr, blés þá at eldi, er hann var búinn at etaór katlinum. Funi mikill var í milli fóta honum, enketillinn fullr í búki. Hann var í stakki gullfáguðum.Báðar hendr hans váru brenglaðar, ok beygðust neglrfyrir góma. Hrómundr mælti: "Skríddu af stóli, skálkrargr, sviptr öllu fé." Þá sagði draugr: "Nú mun málvera at fara á fætr, fyrst þú frýjar mér hugar."Dagr líðr, en kveldar, ok gerðist þá myrkt í hauginum.Hann gekk þá til glímu við Hrómund, en kastaðiniðr katli sínum. Neytti þá Hrómundr afls, ok svágengust þeir hart at, at grjót ok steinar gengu upp. Þádatt draugrinn á annat kné ok mælti: "Þú stjakar mér,ok víst ertu hraustr maðr." Hrómundr sagði: "Stattustuðningslaust á fætr aptr. Miklu ertu linari en Mánikarl sagði." Þá tók Þráinn at tryllast, ok fylltist upphaugrinn með illan daun. Setti hann þá klær sínar áhnakka Hrómundi ok sleit hold af beinum á lendarofan ok mælti: "Kvarta eigi um, þótt gráni leikrinnok sárni kroppr þinn, því at nú skal ek rífa þik kvikaní sundr." "Eigi veit ek," sagði Hrómundr, "hvaðansoddan kattakyn er komit í haug þenna." Draugrinnmælti: "Þú munt fæddr vera af Gunnlöðu. Eru fáirþínir líkar." "Illt mun vera," sagði Hrómundr, "at þúklórir mik lengi." Glímdu þeir hart ok lengi, svá atallt skalf, þat nærri var, þar til um síðir, at Hrómundrfelldi hann á fótarbragði. Þá var orðit mjök dimmt.Þá mælti draugr: "Nú vannstu mik með ráðum októkst sverð mitt. Þat skipti með okkr leikum. Lengi hefiek lifat í haugi mínum ok lafat á fé, en eigi er gottat trúa gripum sínum, þótt góðir þykki, of mjök, okaldri hefi ek ætlat, at þú, Mistilteinn, mitt góða sverð,mundir verða mér til meins." Varð Hrómundr þá laussok náði sverðinu ok mælti: "Herm mér nú, hvat margamenn í hólmgöngu þú vannst með Mistilteini.""Hundrað fjóra ok tuttugu," kvað draugrinn, "ok fekkek aldri skeinu. Semingr konungr, er var í Svíþjóð, okek reyndum okkrar íþróttir, ok hugði hann ek mundiseint unninn verða." "Lengi hefir þú," sagði Hrómundr,"verit mönnum til meins, ok mun þat happaverkat láta þik sem fyrst deyja." Hjó hann svá höfuðitaf draugnum ok brenndi hann upp allan á báli, fór sváór hauginum. Spurðu menn þá, hverninn Þráinn okhann hefðu skilit. Hann kvað þat hafa gengit í kjör,-- "því at ek hjó af honum höfuðit." Eignaðist Hrómundrþá þrjá gripi, er hann sótti í hauginn, hring,men ok Mistiltein. Allir fengu þeir of fjár. Sigldi Óláfrkonungr svá þaðan ok norðr til síns ríkis, settist síðanat landi sínu um kyrrt.
5
Eptir þetta var Hrómundr mjök frægr, vinsæll okstórgjöfull. Hann gaf einum manni, þeim er Hrókr hét,eitt sinn gullhring góðan, er vá eyri. Þat fekk Váli atvita ok drap Hrók á náttartíma, en tók hringinn. Ensem konungr vissi þetta, kvaðst hann skyldu launa Válaeinhvern tíma hans hrekki. Konungr átti tvær systr.Önnur þeira hét Dagný, en hin Svanhvít. Sú var framarat öllu, ok var engi hennar líki millum Svíþjóðarok Hálogalands. Hrómundr Gripsson var nú heimaok gerði sér kátt við Svanhvít ok forðast hvárki Válané Bíld. Hún mælti eitt sinn við Hrómund ok segirVáli ok Bíldr muni rægja hann við konung. Hannmælti: "Ek hræðumst engar argar fýlur, ok svá lengiþú vilt unna mér viðtals, þá mun ek tala við þik."Svá varð megn þessi rógburðr, at Hrómundr ok hansbróðir urðu at rýma frá konungs hirð ok fóru heimtil föður síns. Lítit hér eptir talar Svanhvít við Óláfkonung ok sagði: "Nú er Hrómundr dæmdr í brottfrá konungs hirð, hverr vára sæmd jók þó mest, enaptr í staðinn hafi þér með yðr þá tvá, er hvárki rækjafrægð né dáð." Konungr svarar: "Heyrt hefi ek getithann mundi fífla þik, ok skal sverðit skilja ykkar ást.""Lítt manstu nú," sagði hún, "þegar hann einn gekkí hauginn, en engi annarr þorði, ok fyrr mun Váliok Bíldr hengdr verða," sagði hún, gekk síðan snúðugtí brott.
6
Nokkuru síðar kómu tveir konungar af Svíþjóð. Hétubáðir Haldingjar. Helgi Hröngviðsbróðir var meðþeim. Þeir buðu Óláfi konungi til orrostu vestr á Vænisís.Hann vill nú heldr mæta þeim en flýja óðal sitt,gerir nú orð Hrómundi ok bræðrum hans at fylgja sér.Þá vildi Hrómundr hvergi fara, kvað Bíld ok Vála velduga ok vinna allt með konungi. Konungr fór af staðmeð lið sitt. Svanhvít klökknaði við ok fór heim tilHrómundar. Hann tók henni vel. "Virð nú til bænmína," sagði hún, "meir en beiðni bróður míns ok veitnú lið konungi. Ek vil gefa þér einn skjöld með þvíbandi, er honum fylgir. Mun þik eigi saka, meðan þúhefir þat." Hrómundr þakkar henni gjöf þessa. Gladdisthún þá. Hann bjóst til ferðar ok bræðr hans átta.Nú kemr konungr með lið sitt til Vænisíss. Var þarfyrir Svía lið. En at morgni, þegar vígljóst var, vápnastþeir á ísnum, ok sóttu Svíar hart fram. Strax sembardaginn hófst, var Bíldr veginn, en Váli kom þareigi. Óláfr konungr ok konungr Haldingr varð sárr.Hrómundr hafði sett hrauktjald hinum megin vatnsins.Bræðr hans herklæðast snemma um morguninn. Hrómundrmælti: "Illa hefir mik dreymt í nótt, ok muneigi ganga allt at óskum, ok mun ek ekki fara í dagtil orrostu." Bræðr hans sögðu þat væri stór skömm atþora eigi at veita konungi lið, en vera þó kominn þesserendis. Þeir kómu til orrostu ok gengu hart fram, okfell hverr um þveran annan, er þeim mætti af liði Haldingja.Ein fjölkynngiskona var þar komin í álptar ham.Hún gólaði með svá miklum galdralátum, at engi gáðiat verja sik Óláfs manna. Flaug hún yfir þá Gripssyniok söng hátt. Hún hét Lára. Helgi inn fræknimætti þeim bræðrum þat sama sinn ok drap þá allaátta saman.
7
Í því bili kom Hrómundr í bardagann. Helgi innfrækni þekkti hann ok mælti: "Nú er sá kominn hér,sem vá Hröngvið, bróður minn. Megi þér nú sjá viðhans sverði, sem hann sótti í hauginn. Varstu nú fjarri,er ek drap bræðr þína." Hrómundr mælti: "Eigi þarftu,Helgi, at frýja mér hugar, því at annathvárt ek eða þúskulum nú falla." Helgi sagði: "Mistilteinn er svá þungtvápn, at þú fær eigi valdit. Vil ek ljá þér þat annatsverð, er þú getr valdit." Hrómundr mælti: "Eigiþarftu at bregða mér um hugleysi. Muna muntu þathögg, er ek gaf Hröngviði, þá hauss hans molaðist."Helgi sagði: "Þú, Hrómundr, hefir bundit um þínahönd sokkaband meyjar einnar. Skil þik við skjöldþann, er þú berr. Þú fær engi sár, meðan þú berr þetta,ok held ek fyrir satt þú trúir á þá meyju." Hrómundrþoldi eigi þessi skapraunarorð ok kastaði niðr skildinum.Helgi frækni hafði jafnan sigr haft ok vann meðfjölkynngi. Frilla hans hét Lára, sú sem þar var í álptarlíki.Helgi reiddi svá hátt sverð sitt upp yfir sik, atþat tók sundr fótlegg álptarinnar, ok renndi sverðitofan í völlinn upp at hjöltum, ok mælti: "Nú er mínheill farin, ok illa tókst til, er ek missta þín." Hrómundrmælti: "Þú vannst, Helgi, it mesta slys, er þúdrapst sjálfr frillu þína, ok farin mun þín heill." DattLára dauð niðr. En af því höggi, er Helgi hjó til Hrómundar,svá at sverðit hljóp at hjöltum ofan, snartoddr sverðsins kvið Hrómundar ok risti niðr, en Helgilaut eptir högginu. Var þá Hrómundr eigi seinn okhöggr Mistilteini í höfuð Helga, klauf hjálminn okhausinn, svá at staðar nam í herðum. Brotnaði þá skarðí sverðit. Eptir þat tók Hrómundr tygilkníf sinn okstakk á kviðinn á sér í sársbrúnirnar raufir, hratt sváinn ístrunni, er út hangdi, rifjar þar með saman kviðinnmeð bandi ok batt klæðin hart at, barðist svá í ákafaok felldi hvern um annan þveran ok barðist fram tilmiðrar nætr. Flýði þat lið, sem eptir var af Haldingjum.Lýkr þar með orrostu.Hrómundr sér þá, at einn maðr stendr þar á ísnum.Veit hann sá sami muni hafa með göldrum gert ísinná vatnit. Þekkti hann, at þetta var Váli. Hann kvað eigióskylt at launa honum, hljóp til hans, reiddi Mistilteinok vildi höggva hann. Váli blés sverðit ór hendi honum,ok hitti þat fyrir vök eina ok sökk niðr til grunns. Þáhló Váli ok mælti: "Nú ertu feigr, er þú misstir Mistilteinór hendi þinni." Hrómundr sagði: "Fyrr muntudeyja en ek." Hljóp hann þá at Vála ok greip hannupp, færði niðr við ísinn, svá at hálsbeinit brotnaði.Lá þessi galdrarumr þar dauðr. En Hrómundr settistniðr á ísinn. Hann mælti: "Ek hafði eigi ráð meyjarinnar.Því hefi ek nú fengit fjórtán undir, ok þó þartil fellu bræðr mínir átta, ok mitt góða sverð, Mistilteinn,fell í vatnit, ok þess fæ ek aldri bætr, at ek misstisverðit." Gekk hann síðan þaðan ok heim at tjaldi sínuok tók nokkura hvíld.
8
Nú eru konungs systr sóttar. Kannar Svanhvít sárHrómundar ok saumar kviðinn saman ok leitar honumhægenda. Hún lét færa hann karli þeim til græðslu, erHagall hét. Kerling hans var klók. Þau tóku vel viðhonum ok græddu hann at heilu. Þat fann Hrómundr,at þessi hjón váru margkunnug. Karl var vanr at veiðafiska, ok eitt sinn, er hann var at veiðiskap sínum, dróhann eina geddu, ok er hann kom heim ok krufði hana,fann hann í hennar maga Mistiltein, sverð Hrómundar,ok fekk honum þat. Hrómundr varð glaðr við ok kysstiá hjölt sverðsins ok umbunaði vel karli.Einn maðr var sá með Haldings konungs her, semhét Blindr inn illi. Hann sagði konungi, at Hrómundrværi lífs ok græddr á laun hjá Hagali karli ok konuhans. Konungr kvað ótrúligt, at þau mundu þora atleyna honum. Konungr bauð at leita hans. Blindr fórmeð nokkura menn til húsa þeira Hagals ok spurði,ef Hrómundr væri þar geymdr. Kerling sagði hannmundi eigi þar finnast. Blindr leitaði vandliga ok fanneigi, því at kerling hafði falit Hrómund undir hitunarkatlisínum. Blindr ok hans félagar gengu þaðan, oker þeir váru á leið komnir, sagði Blindr: "Eigi er ferðvár fræg orðin, ok skulum vér aptr snúa." Þeir gerðusvá, kómu heim ok fundu kerlingu. Sagði Blindr húnværi brögðótt, ok hefði hún geymt Hrómund undirkatli sínum. "Leitið ok takið hann þar þá," kvað hún.En því sagði hún þetta, at þegar hún sá þeir sneru aptr,færði hún Hrómund í kvenskrúða ok lét hann malaok snúa kvörn. Þeir leita nú í húsunum. Ok þegarþeir koma þar mærin sneri kvörninni, snuðruðu þeirallt um kring, en sú sama leit óhýrt til konungsmanna,sneru svá í brott, at þeir fundu eigi. Ok er þeir váruá leið komnir, sagði Blindr, at kerling mun hafa villtsjónir fyrir þeim ok sér þykki grunsamt, at Hrómundrmuni hafa verit þat, sem sneri kvörninni í kvenklæðum,-- "ok sé ek oss hefir yfir sézt. Dugir oss eigi atþreyta við kerlingu, því at hún er oss klókari." Báðuþeir henni ills ok fóru heim aptr til konungs við svábúit.
9
Um vetrinn eptir bar margt fyrir Blind í svefni, oksegir konungi eitt sinn draum sinn ok mælti svá: "Mérþótti vargr einn renna austan. Hann beit yðr, konungr,ok veitti yðr áverka." Konungr kvaðst ráða þennadraum svá: "Hér mun koma konungr af nokkurumstað, ok mun fundrinn verða skæðr fyrst, en falla þóniðr til sátta." Enn kvað Blindr sik dreymt hafa, athonum þótti margir haukar sitja í einu húsi, -- "okþekkti ek þar fálka þinn, herra. Hann var allr fjaðralaussok flettr hamnum." Konungr mælti: "Vindr munkoma af skýjum ok skelfa vára borg." Þriðja draumsagði Blindr sváleiðis: "Mörg svín sá ek renna sunnanat konungs höllu, rótuðu jörðinni upp með rananum."Konungr mælti: "Þat er fyrir sjóvar ólgu, vátviðrumok grasvexti þeim, er grær at vatnsins vökva, er sólinskínn í heiði." Fjórða draum sagði Blindr: "Mér þóttieinn ógurligr hriki koma austan at. Hann beit yðr stóraund." Konungr mælti: "Sendimenn frá nokkurum konungimunu koma í mína höll. Þeir munu bíta upp öllumsínum vápnum, ok þar af mun ek reiðast." "Fimmtidraumr er sá," sagði Blindr, "at mér þótti liggja umSvíaveldi grimmligr ormr." "Hér mun koma at landi,"sagði konungr, "dreki vænn, hlaðinn gersemum." "Séttasinn dreymdi mik," sagði Blindr, "at mér þótti komaaf landi svört ský með klóm ok vængjum, ok flugubrott með þik, konungr. Þá dreymdi mik enn, at ormreinn væri hjá Hagali karli. Sá beit menn grimmliga.Át hann bæði mik ok yðr upp ok alla konungs menn,eða hvat mun þetta þýða?" Konungr mælti: "Heyrthefi ek skammt frá hýbýlum Hagals liggi híðbjörn nokkurr.Ek mun fara at vinna björninn, ok mun hann þábyrstast mjök." "Hér næst dreymdi mik, at dreka hamrværi dreginn um konungs höll, ok hekk þar við lindiHrómunds." Konungr mælti: "Þat veiztu, at Hrómundrmissti sverðit ok linda í vatninu, eða ertu nú hræddrvið Hrómund?" Fleiri drauma dreymdi Blind, hverjahann sagði konungi, en konungr réð þá alla sér í vil,en engan svá sem merking til höfðu. Nú segir Blindrenn einn draum sinn, þann er hann sjálfan snerti, okmælti: "Mér þótti járnhringr settr á minn háls." Konungrsagði: "Þat er þýðing þess draums, at þú munthengdr verða, ok þar með munu vit báðir feigir."
10
Eptir þetta safnar Óláfr konungr liði, helt síðan tilSvíþjóðar. Hrómundr fylgdi honum. Kómu þeir óvartat höllu Haldings konungs. Hann lá í útiskemmueinni. Hann varð eigi fyrr varr við en upp var brotinskemmuhurðin. Haldingr hrópar á menn sína okspyrr, hverir um nætr stríða. Hrómundr sagði til sín.Konungr sagði: "Þú munt vilja hefna þinna bræðra."Hrómundr kvað hann skyldi fátt tala um fall bræðrasinna, -- "skaltu nú þess gjalda ok hér lífit missa." Þáhljóp upp einn kappi Haldings konungs svá storr semrisi. Hrómundr drap þann. Haldingr konungr verst íhvílunni, en fekk ekkert sár, því at hvert sinn Hrómundrhjó til hans, kom sverðit flatt á konung. Þá tókHrómundr kylfu ok lamdi Halding konung í hel. Þámælti Hrómundr: "Hér hefi ek felldan Halding konung,ok hefi ek eigi sét frægra mann." Karlinn Blindr,er hét Bavis, var bundinn ok hengdr, ok rættist svádraumr hans. Tóku þeir þar mikit gull ok annat fé,heldu síðan heim. Óláfr konungr gifti Hrómundi Svanhvít.Þau unntust vel, áttu sonu ok dætr til samans okváru afbragð annarra. Eru af þeim komnar konungaættir ok kappar miklir, ok lýkr hér sögu HrómundarGripssonar.

Old Norse texts from the Perseus Project (perseus.tufts.edu/hopper/opensource/download), via CLTK's old_norse_text_perseus mirror. Licence: CC BY-SA 3.0 US. Source.