Hálfdanar saga Brönufóstra

Old Norse · Sagas · 17 sections

1
HRINGR er konungr nefndr, er réð fyrir Danmörku.Hann var vitr ok vinsæll. Hann átti drottningu,er Signý hét. Hún var dóttir Úlfheðins konungs afReiðgotalandi. Hún var allra kvenna vænst ok vitrust.Hringr konungr ól bráðliga við henni þrjú börn, sonutvá ok eina dóttur, er Ingibjörg hét. Hún var prýddöllum kvenligum listum. Svá var ok skær hennar ásjónasem skínanda gull, ok at öllu var hún svá sköpuð semhverr mundi sik kjósa vilja. Synir Hrings konungs hétuHálfdan ok Ásmundr. Þeir váru fríðir sýnum. Þó varHálfdan fyrir þeim um alla hluti. Ásmundr var þá tíuvetra en Hálfdan níu, er hér var komit sögunni. Konungrlét dóttur sinni skemmu reisa. Þat hús var gertmeð miklum hagleik. Konungsdóttur þjónuðu tólfskemmumeyjar, ok váru þær jarla dætr ok hertuga.Konungr unni harðla mikit dóttur sinni. Stendr núhennar líf með þvílíkum blóma sem fyrr var sagt. Varkonungr mjök gamlaðr.Jarl er nefndr Þorfiðr. Hann var í ríki konungs okeinn hans mesti vinr ok honum hollr ok trúr í öllumráðum. Jarl var manna vitrastr, ok því lét konungrhann jafnan með hirðinni vera. Hann fóstraði konungsbörninok unni þeim harðla mikit.Jarl var einn með konungi, er Þórir hét. Hann varkallaðr inn sterki. Hann var svá sterkr, at engi varsterkari í ríkinu. Jarl var landvarnarmaðr konungs. Þathafði ein flagðkona lagt á Þóri jarl, at hann mátti eigimannsblóð sjá. Þó var hann mikils metinn af konungi.Hann sat þar optast, er á Fjóni hét.Eina nótt bar svá til, þá er Ingibjörg lá í sæng ískemmu sinni ok svaf, at hún lét illa í svefni, ok eptirlangan tíma liðinn vaknaði hún. Skemmumeyjar hennarspurðu, hvat hana hafði dreymt, en hún vildi eigisegja þeim. Annan dag eptir kom Þorfiðr jarl í skemmunaok settist niðr hjá konungsdóttur. Þau taka talsín á milli. Ingibjörg mælti: "Ek vil segja þér draumminn, fóstri." "Hversu er hann?" segir jarl. Hún svarar:"Þat er upphaf í draumi mínum, at ek þóttumstnokkurn, ok var fyrst fjarri mér, en þó færðist mérhann nær ok nær. Um síðir sá ek, at þetta váru skip mörgok urðu hér landföst, ok af þeim runnu ótal varga okstefndu hingat til borgarinnar. Tveir melrakkar runnufyrir vörgunum, ok váru báðir óþokkaligir. Öll váruþessi kvikendi grimmlig. Þau letu ekki ógert ok rifubæði menn ok hesta ok allt þat, er þeir náðu. Ok þarkom at síðustu at þeir sóttu at þér, fóstri minn, ok atföður mínum, ok í því vaknaða ek, ok ráð nú drauminn,fóstri minn," segir Ingibjörg. Jarl tok til máls:"Þessi draumr er auðráðinn," segir hann. "Oss munskjótt koma hersaga, en þá vil ek eigi ráða hann lengr."Fell þar niðr tal þeira. Gekk jarl í burt.Eitt kveld bar svá til, at konungr sat yfir drykkjuborðum,at upp lukust hallardyrr. Gengu þar inn tíumenn. Kenndi konungr þar Þóri jarl ok hans kumpána.Konungr spurði tíðenda. Jarl segir, at víkingar váruvið land komnir, þeir er ekki létu ógert. Konungrspurði, hvat þeir hétu. Jarl segir, at annarr þeira hétSóti, en annarr Snækollr, -- "Sóti ferr þess erendis, athann vill biðja dóttur þinnar." Konungr spurði, hversuSóti væri at sjá. Jarl svarar: "Sóti er bölvaðr berserkr.Hann er hálflitr. Er hann öðrum megin blár, en öðrummegin rauðr. Hann hefir ekki klæði á búknum. Hanner sköllóttr um allt höfuðit, nema eitt hár stendr uppór miðjum hausi hans." Konungr mælti: "Heldr munuvér þá berjast en gifta þeim manni dóttur vára." Allirfýstu þess heldr, þó at konungr hefði eigi lið við. Þeirvíkingarnir höfðu fengit konungi tveggja daga frestat safna liði, ok fekk konungr lítit lið, af því at tíminnvar stuttr, ok fekk hann alls þrjú hundruð manna.Þat sama kveld, at bardaginn skyldi vera eptir ummorguninn, mælti Hálfdan við Ásmund, bróður sinn:"Þat vilda ek, bróðir, at vit færum ofan til strandar okfyndu vit víkingana, því at mér er allmikil forvitniá at finna þá ok sjá Sóta." Ásmundr mælti: "Þangat skalek aldri koma, því at ek veit, at skjótt verð ek drepinn,ef ek kem þar." Hálfdan mælti: "Þat vissa ek, atþú mundir ragr vera, því at þú þorir hvergi þik athræra." Ásmundr mælti þá: "Fylgja mun ek þér, ef þúert einráðinn í at fara. Hálfdan mælti: "Nú gerir þúvel, ok förum vit í stað."
2
Eptir þetta fóru þeir bræðr ok léttu eigi fyrr enþeir kómu til landtjalda Sóta. Hálfdan gekk fyrir Sótaok kvaddi hann virðuliga. Sóti tók honum vel. Hálfdanmælti: "Þat er þó satt at segja, at þú ert tíguligrmaðr, Sóti, ok slíka vilda ek marga mína mága ok þúert." "Þú ert vel viti borinn sveinn," segir Sóti, "okkannt glöggt at sjá mann á velli, ok mundir þú eigiauðnulauss, ef þú kæmir þér í sveit með mér." Hálfdansvarar: "Gæfuskort mun ek til þess hafa at verahjá svá góðum höfðingja sem þú ert, Sóti minn." Sótimælti: "Þat vilda ek, at þú færir eigi gjafarlauss í burtu,eða hvar er Hundi, féhirðir minn?" "Hér em ek," segirHundi. "Fá þú þessum sveini þrjár merkr silfrs."Hundi gerir svá. Hálfdan þakkar Sóta ok ferr síðanút ór tjaldinu. Ásmundr, bróðir hans, hafði staðit útifyrir tjaldinu, á meðan Hálfdan hafði inni verit. Genguþeir nú heim til hallar. Segir Hálfdan Þorfinni jarliallt af ferðum sínum ok fær honum í hönd féit. Jarllét vel yfir þessi ferð.Um morguninn eptir bjóst konungr til bardaga.Þrjú váru hlið á borginni, ok ætlaði konungr at verjaborgina. Skipaði hann Þorfinni jarli at verja eitt borgarhliðit,en annat varði Þórir jarl inn sterki, en konungrsjálfr it þriðja, ok hafði hverr þeira hundrað manna.Konungssynir váru báðir hjá Þorfinni jarli í bardaganum.Nú skal segja frá þeim Sóta ok Snækolli, at þeirskipta svá liði, at Sóti skal stríða í móti konungi, Snækollrí móti Þóri jarli, en þriðjungr liðs móti Þorfinnijarli. Ganga víkingar nú frá skipum ok bíta í skjaldarrendr.Tekst þar bardagi ákafr. Sóti gekk hart fram,þar er konungr er fyrir. Snækollr sótti fast at Þóri jarli,svá at hann hjó á báðar hendr. Þórir jarl gekk hartfram í fyrstu. Því næst hjó Snækollr til fylgdarmannsÞóris jarls. Hann fekk þegar bana. En þegar jarl sáblóðit, hljóp jarl ór borgarhliðinu ok inn í borgina.Snækollr gekk þegar inn í hliðit með sína menn ok sváí borgina ok drepr þar Þóri jarl. Þetta sér Þorfiðr jarlok snýr þegar í móti Snækolli með nokkura menn, enHálfdan varði á meðan þat hlið, er jarl hafði áðr varit.Nú var bardagi inn harðasti. Jarl sér þá, at Sóti sóttifast at konungi ok víkr þangat til, ok í því hjó Sótitil konungs. Jarl brá við skildi, ok klauf Sóti hannallan at endilöngu, ok kom sverðit á fót konungi, sváat af tók. Þá fell konungr. Jarl var bæði sárr ok móðrok fellr í valnum um síðir. Þá var svá myrkt af nótt,at hvergi sá frá sér. Engi stóð uppi af konungsmönnum.Víkingar gengu til skipa, bæði móðir ok sárir.Drekka þeir lengi áfram um kveldit, en fóru síðan atsofa ok tóku á sik náðir.
3
Nú er at segja frá Þorfinni jarli, at hann ríss upp ívalnum. Hann tók fyrir brjóst konungi ok fann, athann var dauðr. Hann gekk þá þangat, er þeir Hálfdanok Ásmundr lágu. Hann sér, at Ásmundr var dauðr.Hann spyrr, hvárt Hálfdan mætti nokkut mæla. Hannkvað eigi trauða til þess. Jarl spyrr, hvárt hann værieigi sárr. Hálfdan kveðst eigi sárr vera, "en fell ekaf mæði," sagði hann, "eða hvat kanntu at segja mértil Ásmundar, bróður míns?" Jarl svarar: "Hann er núdauðr." "Vissa ek þat," segir Hálfdan, "at hann varekki at manni." Jarl bar Hálfdan ór valnum, því athann var mjök stirðr, svá at hann mátti eigi ganga.Jarl gekk til skemmu Ingibjargar, en er hún sá jarl,fagnaði hún honum vel ok spurði tíðenda. Jarl segirkonung ok Ásmund, bróður hennar, dauðan ok allirborgarmenn. Ingibjörg varð mjök hrygg við ok grét.Jarl segir annat betra en at gráta. Jarl kvað nú skemmumeyjarhennar verða at skilja við hana. Jarl tók þáIngibjörgu ok berr hana á hendi sér ok Hálfdan öðrum megin,gengu síðan til skógar, ok finnr fyrir sérlítinn bæ ok klappar á dyrum. Kona gekk þar út okheilsar jarli. Hann tekr vel kveðju hennar. Sjá konahét Gríma. Jarl mælti þá: "Þat vilda ek, Gríma," segirhann, "at þú takir við börnum þessum ok geymir, þartil er ek kem eptir þeim, því at ek veit, at þau eru hérgeymd fyrir víkingunum. Eru hér þrjár merkr silfrs,er ek vil gefa þér." Hún tók við hvárutveggja, fénu okbörnunum, en jarl fór heim til borgar ok lagðist niðrí valinn. Engi maðr varð varr við hans ferð.Sóti ok hans menn vakna snemma um morguninnok hugðu gott til konungsdóttur. Gengr hann þegarfrá skipunum ok hans menn allir til borgarinnar. Oker þeir koma þar, rannsaka þeir valinn ok finna hvergiannan konungsson. Þeir sjá Þorfinn jarl ok spurðu, hvárthann vissi ekki til annars konungssonar, en hann kveðstekki til hans vita. Sóti hafði farit til skemmu Ingibjargarok kom aptr ok sagði hana á burtu ok kvaðjarl til barnanna vita. Jarl kveðst eigi til þeira vita,en Sóti lézt mundu aflima hann, ef hann vildi eigisegja til barnanna. Jarl kvaðst eigi segja mundu. Sótivildi eigi at heldr drepa jarl. Sóti tók þá undir sikbæði ríkit ok þegna. Gerðist hann þá konungr í Danmörku,þótt þat væri illa fengit. Þjónuðu honum okmenn heldr af hræðslu en góðvilja. Jarl var hljóðrþann vetr. Lét Sóti leita þeira systkina, ok fundustþau ekki, en þegar farit var í nánd bæ Grímu, þá laustávallt á hríð, ok urðu menn Sóta aptr at snúa.Einn morgun snemma gengr jarl, svá at engi vissi,til bæjar Grímu. En er hann kom, stóð hún úti okhjá henni bæði börnin. Hún heilsaði jarli glaðliga.Hann tók því vel. Þau systkin urðu þá harðla feginfóstra sínum ok kysstu hann. Jarl kvað nú börninmundu verða at skilja við Grímu ok kvaddi hana. Gekkhann nú burt með börnin, þar til er hann kom til sjóvarstrandar.Þar sá Hálfdan skipaflota. Jarl átti þar eittskip ok kvað Hálfdan skyldu þat eiga ok fjárhlut,"ok skaltu fara til Bjarmalands til Óttars jarls, bróðurmíns, ok segja, at hann taki við þér fyrir mín orð, en efhann er tregr til, þá fá honum gull þetta til jartegna,ok mun hann þá við þér taka." Hálfdan mælti: "Þatvil ek nú, fóstri minn, at þú færir með mér." Jarlneitti því. Minntist hann þá við þau systkin ok gekkheim síðan, en Hálfdan fór á skip með Ingibjörgu okhelt í haf, ok byrjaði þeim vel, tók Bjarmaland. Hanngekk frá skipi með öllum mönnum sínum ok til hallarjarls. Hálfdan gekk fyrir jarl ok kveðr hann. Jarl tókhonum vel ok spurði tiðenda. Hálfdan segir þá semvar, at Hringr konungr var andaðr ok þat með, at Þorfiðrjarl hafði sent hann þangat til halds ok trausts.Jarl lét seinliga við því. Þá fekk Hálfdan jarli gullit.Jarl mælti þá: "Mikit þykkir bróður mínum undir, atek taki við þér, enda skal ek ok svá gjarna gera." Settijarl þá Hálfdan it næsta sér, en Ingibjörgu var fylgttil skemmu dóttur jarls, er Þóra hét. Hún var bæði vænok vitr.
4
Einn dag gekk Hálfdan fyrir jarl ok kveðr hann.Jarl tók því vel ok spyrr, hvat undir kveðju sé. Hálfdansegist vilja halda fyrir land fram. Jarl fekk honumþrjú skip ok dreka mikinn inn fjórða. Skip þessiváru vel skipuð at mönnum ok vápnum. Hálfdan þakkaðijarli þessa gerð ok tók orlof af honum. Fór hannsíðan til skipa ok Ingibjörg, systir hans, með honum.Þá var Hálfdan tólf vetra, er hann lét frá landi ok íhaf. Helt hann víða um sumarit. En er haustaði, vildihann halda aptr til Bjarmalands. Kómu þá á fyrir honumþokur ok hafvillur, ok rakst hann um haf innan.Þá gerði at þeim stórviðri svá mikit, at skipin öll týndustnema dreki Hálfdanar, ok lét hann reka at honummarga snarvölu. Ok er þetta var gert, rekr drekannat björgum stórum ok upp á sand sléttan. Hálfdan segir,at þeir munu þar um búast, en þeir báðu hannfyrir sjá. Þeir setja þá upp drekann. Viðr var þar rekinnmikill á sandinn, ok taka þeir þar til skálasmíðar,ok var skjótt algerr. Hálfdan gengr á jökla jafnan oknokkurir menn með honum, en sumir váru eptir hjáIngibjörgu við skála. Menn Hálfdanar spurðu, hvatlandi þetta væri. Hálfdan kvað þá mundu vera komnaat Hellulands óbyggðum.Einn dag gekk Hálfdan einn á jökla at afla fanga.Hann fór þann dag allan. Um síðir kom hann at einstiginokkuru. Hann hafði öxi eina í hendi, er Óttarrjarl hafði gefit honum. Hálfdan gekk í einstigit. Sporváru klöppuð í berginu, en í milli sporanna var eigiskemmra en fjögra álna. Hálfdan krækti axarhyrnunniupp í sporin ok las sik svá upp eptir skaptinu, þar tiler hann komst upp á bjargit. Þar sá hann helli stóranok í bjartan eld. Hann gengr at hellisdyrum ok sér,at tvau tröll sátu við eldinn, annat kvensvipt, en annatkarlsvipt, ok höfðu soðketil í milli sín. Þar var í bæðihrossa slátr ok manna. Karl hafði krók í nefinu, enkerling hring. Þat var gaman þeira, at hann kræktikróknum í hringinn, ok var þá upp á þeim ýmsir endarnir,en þá krókrinn slapp ór hringnum, fekk kerlingbakfall. Hún mælti þá: "Eigi vil ek þetta gaman hafa,Járnnefr minn sæll." "Svá skal vera, Sleggja mín,"segir hann, ok höfðu þá lokit ór katlinum. Járnnefrtekr þá til orða: "Er nokkut eptir, Sleggja," segirhann, "af þeim hálfum þriðja tigi manna, er ek seiddahingat í fyrra vetr?" Hún segir alllítit um þat. Hún gekkþá innar eptir hellinum ok kom svá aptr, at hún hafðisinn mann undir hvorri hendi sér, ok leggr niðr hjáeldinum ok segir, at eigi váru fleiri eptir. Hálfdan sérnú, at þetta váru röskligir menn ok svá líkir, at hváriganmátti þekkja frá öðrum, ok ætlaði Hálfdan, at þeirværu tvíburar. Hálfdan snarar þá inn í hellinn ok attröllkarlinum ok hjó á háls honum með öxinni, sváat af tók höfuðit, en hann sitr sem áðr. Kerling sprettrþá upp ok mælti: "Þat er vel, Hálfdan," segir hún,"at vit höfum fundizt." Hann hefir sik nú undan, enhún sækir eptir, þar til er hún náði saxi einu. Húnsótti at honum fast, en hann varðist vel. Sleggja kastarsaxinu ok hleypr undir Hálfdan. Þeira glíma var hörðok löng, ok rak Sleggja hann um allan hellinn, en svávar hann mjúkr, at hún kom honum aldri af fótunum.Þar til rekst hann, at þau kómu at gjá einni. Húnvar bæði djúp ok breið. Þá varð Sleggja framar á gjábakkanum.Í því var kippt undan henni fótunum, okdatt hún ofan í gjána. Hálfdan helt þá í hárit á henni.Hann sá eitt sax gulli búit liggja hjá sér. Hann bráþví skjótt ok hjó af Sleggju höfuðit. Hálfdan spurði,hverr honum hefði dugnað veitt eða saxit gefit, enengi svaraði honum þá um sinn.
5
Þá er Hálfdan hafði þetta unnit, gekk hann innareptir hellinum, þar til er hann kom at afhelli einum.Þar sá hann konu sitja á stóli. Hár hennar var bunditvið stólbrúðirnar. Fætr hennar váru í köldu jöklavatni.Hún mælti, er hún sér manninn: "Skjótt drepr Járnnefrþik, maðr, ef hann veit, at þú ert hér." Hálfdanmælti: "Ek hefi drepit hann ok svá Sleggju, eða hvatheitir þú?" Hún kveðst Hildr heita ok vera dóttir Angantýsjarls af Skotlandi, "bræður mínir hétu Sigmundrok Sigurðr. Þeir váru tvíburar. Vér heldum fyrir landfram í fyrra sumar. Seiddi Járnnefr mik hingat ok ölloss, ok ætlaði hann sér at eiga mik, en drepa kerlingusína, en ek vilda þat eigi." Hálfdan leysti hana þá, okgengu þau fram í hellinn, ok váru þeir bræðr mjökat komnir. Þeir váru svá magrir, at skinn var skorpitniðr við beinin. Hún settist undir herðar Sigurði, enHálfdan undir herðar Sigmundi, ok dreypir víni ávarir þeim, ok nærðust þeir skjótt, svá at þeir máttumæla. Þeir spurðu, hverir þeim höfðu líf gefit. Hildrsegir, at hann héti Hálfdan ok væri sonr Hrings konungsór Danmörku. Þeir urðu því harðla fegnir, erþeir sáu systur sína heila, ok þakka þau öll Hálfdani,ok váru þau þar fimm nætr.En í annan stað er at segja frá mönnum Hálfdanar,at þeir váru mjök hugsjúkir um hann, en Ingibjörg,systir hans, vakti bæði nótt ok dag ok neytti hvárkisvefns né matar.At fimm nóttum liðnum bjuggust þau öll í burt órhellinum, ok hafði Hálfdan þaðan gull ok silfr okmargar gersimar ok kom heill til sinna manna. Urðuþeir honum fegnir ok þó mest systir hans. Segir hannþeim allt um ferðir sínar. Kærleikar miklir váru meðþeim Hildi ok Ingibjörgu. Þar sat Hálfdan þann vetr,ok var nú allt kyrrt.
6
At várdögum lét Hálfdan búa dreka sinn ok framsetja, ok helt hann á burt at áliðnu sumri. Þá komstórviðri á mikit fyrir Hálfdani, ok varð hann at haldaat þeim björgunum, er öðrum megin váru fjarðarins.Hálfdan segir, at þeir muni þar um búast, ok váru þeirþar vetr annan. Fóru þeir á jökla hvern dag Hálfdan,Sigmundr ok Sigurðr at afla matfanga. Skorti þá ekkivætta í skálanum.Einn dag, þá er þeir fóstbræðr fóru á jökla, heyrðuþeir skellihlátra mikla um kveldit. Því næst sjá þeirþrjár flagðkonur, ok var sú í rauðum kyrtli, er fyrstgekk. Þat sá Hálfdan, at hún var með mennsku móti,en eigi hinar. En þegar er þau fundust, mælti rauðkyrtla:"Hér er vel til yndis skipat, ok ætla ek mérvið konungsson." Hálfdan spyrr þær at nafni. "Ekheiti Brana," segir rauðkyrtla, "en systr mínar Moldaok Mána." "Skamm hafi þínar systr," segir Hálfdan.Brana ræðr þegar á Hálfdan, ok glíma þau lengi. Mánahleypr á Sigurð, en Molda á Sigmund. Þær vefja þeimutan um sik, en gátu eigi fellt þá. Þau Hálfdan okBrana áttu langan atgang. Brana mælti: "Ertu gamallmaðr, Hálfdan?" Sextán vetra," segir hann. "Ok ertuþó enn eigi kvensterkr," segir hún. "Hví skal þat eigiprófa nú?" segir Hálfdan. Hann bregðr henni þá ámjöðm, svá at hún fellr. Hálfdan spyrr, hvern húnmundi hans gera, ef hann væri svá kominn sem hún.Brana mælti: "Hvárki er ek blóðdrekkr né mannæta,ok eigi munda ek drepa þik, er ek gaf þér líf í hellinumSleggju, ok kippta ek undan henni fótunum, okgaf ek þér sax þat, er þú hjótt hana með." "Hví sagðirþú mér þetta svá seint?" segir Hálfdan, "ok skaltu atvísu upp standa." Tóku þau þá tal sín á milli. Branamælti: "Þat skaltu vita, Hálfdan, at mennsk er ek íaðra ætt, því at móðir mín var dóttir Vilhjálms konungsór Vallandi. Járnhauss, faðir minn, nam hana íburt. Átti hann mik við henni, ok bregðr mér meirtil hennar, en þó nokkut til hans. Átta ek at þjónahundrað flagða." Hálfdan mælti: "Illa þykkir mér þústödd vera, en nú skaltu horfa á grúfu, meðan ek leikvið systr þínar." Hún kvað svá vera skyldu. Hálfdanferr þangat, er þau Sigurðr ok Mána glímdu. Hannhrindir henni fyrir björg ofan heldr hraparliga, oksvá gerir hann við Moldu, ok sá heiðarliga í gaflhlaðitá henni. Brana lítr þá upp ok spyrr, hvar systr sínarsé. "Ek hratt þeim ofan fyrir björg," segir Hálfdan."Þat var þér lítil fremd," segir hún, "því at önnur þeiravar fimm vetra, en önnur sex, ok mun ek gott af þérhljóta ok svá þú af mér, en at sex nóttum liðnum vilek þér félagar komið til hellis míns. Er hann heðanskammt í burt." Hálfdan mælti, at svá skyldi vera.Fór Brana þá til hellis síns, en þeir félagar heim tilskála síns.
7
Þá er liðnir váru sex dagar, bjuggust þeir fóstbræðrheiman frá skálanum ok váru vel vápnaðir ok léttaeigi fyrr en þeir koma til Brönu. Þá kom Brana í mótiþeim ok kvaddi þá glaðliga. Hún mælti: "Nú vil ek,Hálfdan, at þú veitir mér lið, ok drepum vit flögðinöll, því at ek hefi nú drepit nokkur með því móti,at ek hefi gert þau drukkin öll, svá at þau drápustniðr sjálf, en faðir minn liggr í einni kerru. Hann hefirþrjú höfuð ok öll ósýnilig. Hún stendr á miðju hellisgólfinu.Hún er stór, en honum kemr ekki á óvart.En þó at þú getir drepit hann, þá vil ek ekki sjá þat,en ek mun verða at fara til með þér, ef vel skal fara,ok þykkir mér þat erfitt, en ekki vápn má hann bítanema sax þitt, ok vil ek þat hafa." Hálfdan kvað svávera skyldu ok fekk henni saxit, en hún fekk hverjumþeira bræðra kylfur stórar. Þær váru allar meðjárni slegnar. Þau gengu innar í hellinn. Brana fórfyrst. Hún slökkvir ljósit. Þeir félagar slá þá flögðinbæði hart ok tíðum. Þar fell margr tvíhöfðaðr jötunn.Hálfdan sér þá, hvar Járnhauss lá í kerrunni. Hannhörglaðist þegar á fætr. Hálfdan sló sem honum varhægast við vangann á honum með kylfunni, en hannbrá sér hvergi við ok mælti: "Svikit hefir þú mik nú,Brana dóttir. Veit ek, at hér er kominn Hálfdan Hringsson,Sigmundr ok Sigurðr." Þeir bræðr slógu þá báðirsenn til hans með kylfunum, en hann stóð sem áðr.Þá váru drepin öll önnur flögðin. Járnhauss tók tilSigurðar ok brá honum á lopt. Í því slær Hálfdan íknésbætr honum, svá at hann fellr, ok verðr Sigurðrundir honum. Hálfdan veit þá eigi, hvat hann skaltil gera. Þá kom Brana at ok mælti: "Ek mun sjálfverða at drepa föður minn, því at ek sé, at þér getiðeigi banat honum, ok mun þat illa fyrir mælast, efek verð honum at bana, en þó skal þat nú vera." Branahleypr nú at ok höggr á háls honum með saxinu, oklét hann svá sitt líf. Hálfdan velti honum þá ofan afSigurði. Í því kom dagr yfir hellisgluggann. Ekki bráBrana sér við þat. Hún kippir upp einum hlemm órhellisgólfinu. Þar var undir sjávardjúp. Þar ryðr húnniðr í flögðunum. Þá er þau höfðu þetta gert, þakkarhún þeim þetta verk ok bað þá vera hjá sér um vetrinn.Hálfdan segir svá vera skyldu. Brana var þá allkát.Þær Hildr ok Ingibjörg fóru ok í hellinn. Hálfdanlá hjá Brönu hverja nótt, en þeir fóstbræðr teflduum daga.
8
Brana hvarf í burtu hvern morgun, en kom ekkifyrr heim en at dagsetri. Einn tíma spyrr Brana Hálfdan,hversu langt væri til sumars. "Sex vikr," segirhann. "Þá er vel," segir hún, "at þér hefir eigi lengraþótt í hellinum en er, því at nú er sumardagr innfyrsti á morgun, ok muntu heðan vilja burt halda, okskal þat vera, þótt mér þykki annat betra, en ek fereigi kona ein saman, ok er ek með barni, ok ertu faðirat því." Hálfdan kveðst þess eigi þræta, "ok vil ek,at þú sendir mér," segir hann, "ef þat er sveinn, enger sem þér líkar, et þat er mey." Hún kvað svá veraskyldu, "ok muntu sigla heðan til Englands. Þarræðr fyrir sá konungr, er Óláfr heitir. Hann á sérdóttur, er Marsibil heitir. Hún er nú vænust kölluð allrameyja í heiminum. Hún kann allar kvenligar íþróttir,ok þat vilda ek, at þú fengir hennar. Þú skalt þar nefnasteinn kaupmaðr, ok hér eru grös þau, er ek vil gefaþér. Þau skaltu gefa konungsdóttur, ok muntu þá fáhennar ást. Þau hafa þá náttúru, ef hún leggr þau undirhöfuð sér ok sefr á þeim, þá ann hún þér sem lífi sínu.Ok hér eru klæði, er ek vil gefa þér. Á þau bíta engijárn nema sax þitt. Aldri muntu á sundi mæðast, efþú ert í þeim, ok eigi eldr granda. Hringr er inn þriðigripr, er þú skalt eiga. Hann heitir Hnituðr. Hann ersundr tekinn í þrem hlutum. Ef óvinr þinn er hjá þér,ok hafir þú hringinn, þá máttu vita, hvern dauðdagahann ætlar þér. Ef hann vill þik með vápnum vega,þá er hringrinn rauðr sem blóð, en ef hann vill þikí eitri svíkja, þá er hann svartr sem bik." Gengu þaunú til sjóvar. Þar stóð skip á sandi. Brana mælti: "Hérer skip, er ek vil gefa þér, Hálfdan. Þat hefi ek smíðatí vetr. Hefir þat byr, hvert sem þú vilt sigla. Drekinnheitir Skrauti." Hálfdan þakkar Brönu gjafirnar.Hún mælti: "Heðan af muntu kallaðr Hálfdan Brönufóstri.Áki heitir landvarnarmaðr Óláfs konungs. Hanner illr maðr ok ótrúr. Hann er kallaðr Áki inn illi,íþróttamaðr mikill. Láttu hann ekki svíkja þik." Hálfdanhét góðu um þat. Þau gengu þá heim til hellis oksofa af þá nótt.
9
Um morguninn stendr Hálfdan upp snemma okklæðist. Þá hafði Brana búit skip hans at öllu ok tilkomnir menn hans. Hann bauð Brönu at fara meðsér, en hún kvaðst þar vera verða, en bað þá fóstbræðrat bera byrðar sínar af gulli til skips, ok svá gera þeir.Brana tók sér byrði, ok var sú meiri en þeira allar,ok fara þau nú með þat ofan til skips.Hálfdan stígr nú á skip, ok varð skilnaðr þeira Brönubædi harðr ok langr ok Brana ýtti drekanum frá landi.Hálfdan sigldi í haf, ok rann þegar á byrr. Brana hafðieptir hjá sér dreka Hálfdanar. Hann sigldi, þar tilhann kom at eyjum þeim, er Hlaðeyjar heita. Þar réðfyrir sú kona, er Hlaðgerðr heitir. Þar dvaldist Hálfdanum hríð ok gaf henni mikit fé, en, hún bað hannsín vitja; ef hann þyrfti lítils við. Hann játar því okheldr síðan burt frá eyjunum ok léttir eigi fyrr enhann kemr í England fyrir borg Óláfs konungs. Hálfdangengr fyrir konunginn ok kveðr hann. Konungrtekr honum vel ok spyrr, hverr hann sé. Hann kveðstHálfdan heita ok vera einn kaupmaðr, "ok vil ekbiðja yðr vetrvistar." Konungr veitti honum þat. Hálfdanfekk eina skemmu at láta í fé sitt ok skipaði þarmönnum sínum at geyma. Þeir Sigurðr ok Sigmundrgengu með honum, hvert er hann fór.Einn dag gengu þeir allir saman ok kómu at skíðgarðieinum. Í garðinum sáu þeir skemmu eina mjökágæta. Garðrinn var svá hár, at engir þarlenzkir mennkómust inn yfir. Í garðinum var einn lundr mjök fagr.Hálfdan spurði þá bræðr, hvárt þeir mundu upp getarunnit garðinn. Sigurðr bar sik at ok rann upp til þriðjungs,en Sigmundr til miðs, en Hálfdan rann upp ágarðinn ok gengr til lundarins. Þar sér hann eina jungfrú.Hún lék sér at gulli, ok kastaði hún því upp okhenti síðan. Eitt sinn missti hún þat, þá er hún vildihenda, ok fell þat niðr í garðinn. Hún leitar at gullinu.Hálfdan gengr at henni ok gefr henni annat gull,ok var þat stærra. Hún þakkar honum vel ok mælti:"Engan mann hefi ek sét vænna en þik, ok þat vildaek, at þit Marsibil, frændkona mín, ættizt, því at þiteruð alllík."
10
Eptir þetta gengr hún inn í skemmuna, en Hálfdanferr aptr til þeira bræðra. Sjá mey hét Alfífa, er Hálfdangaf gullit. Hún var dóttir Sigurðar konungs afSkörðuborg. Þat var föðurbróðir Óláfs konungs. Alfífaafhendir Marsibil gullit. Hún segir þetta eigi þat gull,er hún hefði fengit henni, "en þó er þetta betra, eðahverr hefir gefit þér?" Hún kvaðst fundit hafa einnmann úti í garðinum, "ok hann gaf mér gullit, okengan hefi ek sét vænna mann ok kurteisara utan þikeina, ok þætti mér þit mega vera hjón." Marsibil varðsvá reið við hana, at hún sló hana pústr, svá at húngrét, ok fell svá þeira tal.Einn dag gekk Hálfdan til skemmu konungsdóttureinn saman. Þá var opinn skíðgarðrinn. Hann gekkinn í garðinn ok at þeim lundi, er fyrr sá hann. Þarsat Marsibil konungsdóttir. Enga mey þóttist hannhafa sét vænni. Hún kembdi sér með gullkambi.En er hún sá Hálfdan, mælti hún: "Far brutt,maðr, ef þú vilt ekki verða drepinn, ok ertufurðu djarfr, er þú gengr inn orlofslauss." Hálfdanlét eigi sem hann heyrði ok settist niðr hjá henniok leysti til hnýtilsskauta eins. Þar váru í grös þau, erBrana hafði fengit honum, ok bað konungsdóttur eiga,en hún vill eigi. Hann leggr á kné henni ok gengr íburt síðan, en hún tekr upp grösin ok gengr í skemmusína ok leggr knýtit undir höfuð sér ok sefr af þá nótt.Um morguninn kallar hún Alfífu til máls við sik oksegir: "Þú, frændkona, skalt ganga til þess kaupmanns,er þú fannt í garðinum, ok seg, at hann komi sem snarastá minn fund, ok ger þetta leyniliga." Alfífa mælti:"Mun nú svá, at þér hafi ekki verr á hann litizt enmér, en nú skal ek fara." Hún skundar nú mjök sinniferð ok finnr Hálfdan ok sagði honum ok biðr hannflýta sér. Hann gerir svá, ferr með henni ok finnrMarsibil konungsdóttur. Hún mælti: "Mikil náttúrafylgir grösum þeim, er þú lagðir í kné mér í gær, þvíat ek ann þér svá mikit, at ek má eigi af þér sjá, ok ístað vil ek, at hvárt okkar játi öðru sína trú." Hálfdankvað svá vera skyldu, ok fór þat fram. Konungsdóttirbað hann opt þar koma ok eiga tal við sik. Hann játarþví ok gekk í burt síðan. Liðu nú svá tímar, þar tilsem Áki, landvarnarmaðr konungs, kom heim. Hálfdanvar svá mikils metinn af konungi, at hann sat honumit næsta. Áki færði konungi margar gersemar, ok varhann vanr at sitja honum it næsta, ok öfundaði hannmjök Hálfdan ok vildi hann gjarna feigan ok setr menntil höfuðs honum, ok varð þat þó aldri framgengt.Opt rægði Áki hann við konung, ok vildi hann þat eigiheyra.
11
Á einu kveldi var þat, er þeir Áki ok Hálfdandrukku í höllinni, en konungr var farinn at sofa. Ákimælti: "Ertu mikill íþróttamaðr, Hálfdan?" "Eigi erþat," sagði hann. "Viltu reyna sund við mik?" sagðiÁki. "Má þat," sagði hann. Áki varð glaðr við þetta,því at hann var sundmaðr mikill. Síðan fóru menn atsofa. Um morguninn stendr Áki snemma upp ok hyggrgott til at reyna sundit við Hálfdan, gengr fyrir konungok segir honum viðtal þeira Hálfdanar ok biðrhann til fara ok sjá þenna leik með alla hirð sína.Konungr játar því, ok er nú út blásit allri hirðinni, okferr nú konungr sjálfr at sjá þenna leik. Vatn eitt varskammt frá borginni. Þar ætla þeir at reyna sundit,ok svá gera þeir ok kasta sér til sunds. Hálfdan var íbrynjunni Brönunaut. Leggst Áki nú at honum, ok færirHálfdan hann í kaf ok helt honum niðri meir eneykt dags. Síðan kom Áki upp ok marði þar á vatniat kalla. Fylgdarmenn hans færðu hann at landi okfylgdu honum í sitt herbergi, ok var honum svá kalt,at hann gat eigi mælt. Hálfdan lék þá enn marga leikaá sundi ok fór síðan at landi ok gekk heim með konungitil hallar, ok virti hann Hálfdan meir en áðr.Um morguninn eptir ferr Hálfdan til skemmu konungsdótturok segir henni frá sundinu, en hún létvel yfir ok bað hann þó varast Áka, segir, at hann munisvíkja hann, en Hálfdan sagði svá vera skyldu ok gengrí brutt síðan. Áki þóttist nú verr en skemmdr ok vildinú gjarna svíkja Hálfdan með einhverju móti. Ok einusinni býðr Áki honum burtreið, en Hálfdan játar þvískjótt. Áki varð nú harðla glaðr ok segir konungi svábúit. Áki átti ess svá gott, at ekki var betra í Englandinema ess konungsdóttur. Ess Áka hét Lóngant, en esskonungsdóttur hét Spóliant. Hálfdan gengr nú tilskemmu konungsdóttur ok segir henni frá viðtali þeiraÁka. Hún lætr lítt yfir þessu. Hann bað hana at ljá séress sitt. Hún kveðst þat gera vilja ok bað hann hyljaþat, svá at þat væri hvergi bert. Hann játar því okgekk í burt síðan. En konungsdóttir kom at máli viðAlfífu ok mælti: "Ek vil senda þik til karls þess, erheðan er skammt í burt. Hann heitir Úlfr, en geymiress mitt. Þat skaltu sækja leyniliga ok fá í hendr Hálfdani."Alfífa flýtti ferðinni ok kom til Úlfs ok bar honumerendi sinnar frúr. Hann fekk henni essit, en húnfærði Hálfdani.
12
Nú kemr sá dagr, er þeir Áki ok Hálfdan skulu áburt ríða. Tók Áki ess sitt ok ríðr á skóg, en Hálfdaná móti. Þeir riðu at einu díki. Hálfdan leggr til Ákaburtstöng sinni ok hefr hann burt ór söðlinum ok kastarhonum niðr í díkit, svá at hann stendr fastr í leirnumok kemst hvergi í brutt. Fylgdarmenn hans hlupuat ok drógu hann upp, ok undi hann nú verr sínumhlut en áðr, en Hálfdan fekk af þessu frama mikinn.Áki hugsar um þat nótt ok dag at svíkja Hálfdan.Áki hafði frétt, at Hálfdan átti systur eina, ok ætlaðihann hennar vilja at fá til óvirðingar við Hálfdan okstendr upp eina nótt ór sæng sinni ok gengr til skemmuþeirar, er Ingibjörg ok Hildr lágu í. Hann var í skyrtuok línbrókum. Eigi váru fleiri menn í skemmunni. Ener Áki klappaði lófa sínum á hurðina ok mælti hljótt,at þær skyldi upp lúka, ok kvað Hálfdan þar vera,bað hún Hildi at fara til dyranna. Hildr fór til dyrannaok lýkr upp hurðunni ok sér, at þetta er Áki.Verða þær nú svá hræddar, at þær vita eigi, hvar þærskulu hafa sik, en Áka varð bilt inn at ganga ok studdistfram á dyrustafinn. Ingibjörg mælti: "Þat vilda ek,at Brana, fóstra Hálfdanar, hjálpaði mér." En er húnhafði þetta mælt, var Áki fastr við hurðina, svá athann mátti hvergi þaðan fara, en veðrit tók at hvessaok frysta, ok tók Áka at kólna, svá at hann skalf afkulda. Þar varð hann at standa alla nóttina. Ok ummorguninn, er menn Hálfdanar kómu til skemmunnar,sáu þeir Áka, þar er hann stóð, ok sögðu Hálfdani.En þegar hann kom til, varð Áki þegar lauss, ok máttihann eigi mæla. Hálfdan lét flytja hann til herbergissjálfs hans. En þegar er Áki mátti mæla, ásakaði hannsik mjök ok þóttist mikla sneypu fengit hafa. Hannhugsaði nú at svíkja Hálfdan sem mest.
13
Einn tíma býðr Áki konungi til veizlu. Konungr fórvið margan mann, ok var þar Hálfdan í ferð, Sigurðrok Sigmundr, ok veitti Áki vel ok var kátr við Hálfdan.Einn dag veizlunnar var þat, er þeir Hálfdan ok hansfélagar drukku í einum kastala ok Áki hjá þeim, enkonungr ok hans menn váru í öðrum stað. Áki var allkátrok bar þeim ákaft drykkinn. Ok með því at drykkrinnvar áfengr, duttu þeir skjótt niðr sofandi. Ákikallar þá at sér sína menn ok lætr bera eld at kastalanumok ætlar at brenna þá inni. Eigi vissi konungrþetta. Kastalinn tekr nú at loga ok svá klæði þeirafóstbræðra. Í því bili kom kona ein fram ór skóginum.Hún var stór vexti ok veðr þegar eldinn ok tekrþá fóstbræðr alla í fang sér ok berr þá út ór eldinumfram á skóginn. Þar vaknar Hálfdan ok sér, at Branaer þar komin. Hún mælti: "Þat er forn orðskviðr oker sannr, seint er afglapa at snotra, þar sem þú átthlut at. Ek varaða þik, at þú skyldir eigi láta Ákasvíkja þik. Hefi ek nú gengit frá meyjunni viku gamalli,ok trúi ek, at hún sé orðin fífl, ok má ek eigi hér veralengr." Skildu þau þá at sýn, en eigi at vináttu. Þávakna þeir bræðr ok fara heim með Hálfdani ok sögðukonungi, hvat Áki hafði gert, en konungr gaf sér fáttat, því at hann var vinr Áka.Nú skal segja frá Áka ok hans mönnum, at þegarþeir sjá konuna, hlaupa þeir í skóginn mjök hræddir,ok er Áki nú fyrst ór sögunni. Konungr kom heimeptir tíðendin.
14
Þat er nú því næst at segja, at konungr efnar jólaveizlumikla. Þar kom Sigurðr konungr af Skörðuborgok margt annat stórmenni. Ok it fyrsta kveld, er mennváru komnir í sæti, gengr innar Marsibil konungsdóttirmeð sinn skara. Þær Hildr ok Ingibjörg váru þar íför með henni, ok sat á sína hönd henni hvár þeira,en þar út í frá sátu skemmumeyjar hennar. Alfífa léksér á gólfinu. Sigurðr konungr, faðir hennar, kallarhana til sín ok setr hana í kné sér ok mælti: "Seg mér,hvat konu þat er, sem sitr á hægri hönd frændkonuþinni?" "Hún heitir Ingibjörg," segir Alfífa, "ok ersystir kaupmanns þess, er hér kom í sumar." Konungrmælti: "Þú skalt fara til Marsibil konungsdóttur, okseg, at hún láti þat fram gengt verða, at ek eiga þákonu." Alfífa ferr ok fram kemr til sinnar frúr ok berrhenni boðskap síns föður. Konungsdóttir bað hana viðHálfdan þetta ræða.Líðr nú af nóttin, ok at morgni dags ganga þau ámálstefnu konungsdóttir ok Hálfdan ok Sigurðr konungr.Hann biðr þá systur Hálfdanar. Konungsdóttirflytr þetta mál með honum. Hálfdan mælti: "Fullkostaþykki mér konungi, þó at hann eigi Hildi." Konungrbyrjaði þá at nýju bónorðit. Hálfdan tók því vel, okmeð samþykki bræðra hennar var þessu ráðit, ok varþá jólaveizlunni snúit upp í brullaup, ok var at setithálfan mánuð. Ok eptir veizluna gaf Sigurðr konungrmörgum góðar gjafir, ok fóru heim til Skörðuborgarmeð drottningu sína. Sigurðr fór með þeim, en Sigmundrvar eptir hjá Hálfdani.
15
At sumri komnu býst Hálfdan í burt af Englandi,ok einhvern dag gengr hann til skemmu konungsdótturok segir henni, at hann ætlar í burt ok hefnaföður síns. Konungsdóttir mælti: "Tuttugu skip eruhér í höfninni, er ek vil gefa þér." Hálfdan þakkarhenni ok kvað systur sína skyldu hjá henni eptir vera.Hún játar því. Tekr hann þá orlof af henni ok systursinni ok gengr burt síðan ok fyrir konung ok þakkarhonum vetrvistina ok tekr af honum orlof, ok gangaþeir Sigmundr síðan til skipa. En er Hálfdan var íburt farinn, kemr Áki at máli við konung ok mælti:"Vitið þér, herra, at Hálfdan hefir barnat dóttur yðra?""Eigi veit ek þat," segir konungr ok bað Áka í staðfara eptir honum við marga menn. Hann var þessararferðar fúss ok fór eptir Hálfdani með tíu menn.Nú er frá þeim Hálfdani at segja, at þeir ganga eptireinni skógarbraut. Hálfdan gat þá at líta ferð Áka.Hann var þá í herklæðunum Brönunaut. Áka berrbráðan at, ok stíga þegar af baki ok sækja þegar atHálfdani, en þeir Hálfdan ok Sigmundr snúast at bökumok verjast allkarlmannliga, ok þó kemr þar, at Ákidrap Sigmund með þeim hætti, at hann höggr undanhonum báða fætr. Ok eptir fall Sigmundar reiðistHálfdan ákafliga, svá at hann drepr alla menn af Áka,en handtekr hann sjálfan ok skerr af honum nefit okstakk bæði augun ór honum ok skerr af honum bæðieyrun ok geldir hann. Síðan brýtr hann í honum báðafótleggina ok snýr aptr tánum, en fram hælunum, oksetr hann síðan á bak ok snýr essi hans heimleiðis tilkonungshallar. Hálfdan var hvárki móðr né sárr. Hannheygir þá Sigmund ok ferr síðan til skipa ok segirmönnum, hvat í hafi gerzt með þeim Áka, en þeirlétu vel yfir.Hálfdan siglir nú með tuttugu skip af Englandi okdreka sinn um fram. Hann kemr til Hlaðeyja, ok fagnarHlaðgerðr honum vel ok gaf honum tuttugu skipmeð mönnum ok fé. Hálfdan þakkar henni þessa gjöf.Nú skal segja frá Áka, at hann kemr heim ok rembistekki alllítit, ok sjá konungsmenn hann ok segja konungi,at hann er heim kominn. Konungr sér nú Áka,hversu hann er útleikinn. Rekr konungr hann í burt,ok kemr Áki ekki síðan við þessa sögu.
16
Nú skal víkja aptr til Hálfdanar, at hann siglir íburt frá Hlaðeyjum með fjóra tigi skipa ok heim tilDanmerkr. Ok er víkingar vita, at ófriðr er kominn,skunda þeir til bardaga. Engir landsmenn vildu berjastmeð þeim. Fóru þeir til Hálfdanar, ok finnast þeirá sléttum völlum, ok tókst þar bardagi harðr. Genguvíkingar hart fram. Verðr skjótt mikit mannfall í herHálfdanar. Hann mælti þá við menn sína, at þeirskyldu hlífa sér, en sæta eigi mjök áverkum við víkinga.Liðit Hálfdanar gengr þá hart fram, ok finnastþeir Snækollr ok Hálfdan í bardaganum, ok lýkr sváþeira viðskiptum, at Snækollr fellr dauðr til jarðar.En er Sóti sér fall bróður síns, veðr hann fram atHálfdani ok höggr til hans. Hálfdan hljóp í lopt upp,ok missti Sóti hans, en mækir Sóta hljóp niðr í völlinn,ok laut hann eptir högginu. Í því slæmir Hálfdan undanhonum báða fætrna í knjáliðunum. Hann fell þáok var þegar litlu dauðr ok mælti: "Mikinn sigr hefirþú nú unnit, Hálfdan," segir hann, "er þú hefir mikat velli lagt. Þat mæli ek um, at þú munir ekki tilMarsibil konungsdóttur, heitkonu þinnar." Eptir þettadó Sóti, en Hálfdan drap hvert mannsbarn, er Sótahafði fylgt. En Hálfdan gerðist konungr yfir Danmörkuok mundi ekki til Marsibil konungsdóttur.
17
Eina nátt, þá er Hálfdan lá í sæng sinni, vaknaðihann við þat, at þar var komin Brana, fóstra hans, athonum svá mælandi: "Stattu upp, Hálfdan," segir hún,"ef þú vilt eiga Marsibil konungsdóttur, því at Eirekrkonungr ór Miklagarði er kominn í England ok biðrhennar, en hún læsir sik í skemmu sinni, ok nær konungrhennar máli aldri, ok far þú á Skrauta, drekaþínum." Hálfdan stendr þá upp ok man allt, sem hannvakni af svefni. Hann ferr til skips einn saman okhrindr fram drekanum. Kemr þegar á blásandi byrr.Léttir Hálfdan eigi ferð sinni, fyrr en hann kemr tilEnglands í þá höfn, er fyrr hafði hann út lagt, ok varþá komit at kveldi.Hann gengr upp frá skipi ok kemr at skíðgarðkonungsdóttur. Hann rennr þegar upp garðinn ok klappará hurðina. Þær Marsibil ok Ingibjörg heyra höggit.Ingibjörg mælti: "Við þetta högg varð mér gott, okvilda ek upp láta." Marsibil bað hana ráða. Hún lýkrnú upp hurðunni ok sá þar kominn Hálfdan, bróðursinn. Verða þær honum harðla fegnar. Þegar um morguninngengr Hálfdan fyrir Óláf konung ok biðr Marsibilsér til handa, en konungi brá svá við þessi orð, athann gifti honum dóttur sína, en hafði áðr ætlat atdrepa hann. Eirekr konungr bað nú Ingibjargar. Hálfdangifti honum hana. Þá var þar kominn Sigurðrkonungr af Skörðuborg ok með honum Sigurðr, fóstbróðirHálfdanar. Hann bað Alfífu til handa honum,ok var hún honum gefin, ok váru þessi brullaup öllí einu. Stóðu þau hálfan mánuð með miklum prís.En eptir veizluna af liðna gaf hvárr konungr öðrumgjafir góðar. Fór Eirekr konungr ok hans drottningheim í sitt ríki, ok ríktu þau þar til elli, ok er margtmanna frá þeim komit. Þau Sigurðr ok Alfífa fóruheim til Skotlands, ok stýrði því ríki til dauðadags.Var þá andaðr Angantýr, faðir hans. Hann átti sérþann son, er Angantýr hét. Sá tók ríki eptir hann okvarð frægr maðr. Þau Hálfdan ok Marsibil fóru tilDanmerkr ok ríktu þar til, er Óláfr konungr andaðist,en þá fóru þau til Englands ok ríktu þar til elli. Þauáttu þann son, er Ríkarðr hét. Hann varð konungr íEnglandi eptir födur sinn. Þat segja sumir menn, atsá Ríkarðr væri faðir Álaflekks, ok lýkst hér nú sagaHálfdanar Brönufóstra.

Old Norse texts from the Perseus Project (perseus.tufts.edu/hopper/opensource/download), via CLTK's old_norse_text_perseus mirror. Licence: CC BY-SA 3.0 US. Source.