Oddrúnarkviða

Old Norse · Poetic Edda · 34 sections

1
Heyrða ek segja í sögum fornum, hvé mær of kom til Mornalands; engi mátti fyr jörð ofan Heiðreks dóttur hjalpir vinna.
2
Þat frá Oddrún Atla systir, at sú mær hafði miklar sóttir; brá hon af stalli stjórnbitluðum ok á svartan söðul of lagði.
3
Lét hon mar fara moldveg sléttan, unz at hári kom höll standandi; svipti hon söðli af svöngum jó, ok hon inn of gekk endlangan sal, ok hon þat orða alls fyrst of kvað:
4
"Hvat er frægst hér á foldu, eða hvat er hlézt Húnalands?" Ambótt kvað: "Hér liggr Borgný of borin verkjum, vina þín, Oddrún, vittu, ef þú hjalpir." Oddrún kvað:
5
"Hverr hefir vísir vamms of leitat? Hví eru Borgnýjar bráðar sóttir?" Ambótt kvað:
6
"Vilmundr heitir vinr haukstalda, hann varði mey varmri blæju fimm vetr alla, svá hon sinn föður leyndi."
7
Þær hykk mæltu þvígit fleira, gekk mild fyr kné meyju at sitja; ríkt gól Oddrún, rammt gól Oddrún, bitra galdra at Borgnýju.
8
Knátti mær ok mögr moldveg sporna, börn þau in blíðu við bana Högna; þat nam at mæla mær fjörsjúka, svá at hon ekki kvað orð it fyrra:
9
"Svá hjalpi þér hollar véttir, Frigg ok Freyja ok fleiri goð, sem þú feldir mér fár af höndum." Oddrún kvað:
10
"Hnék-at ek af því til hjalpar þér, at þú værir þess verð aldregi; hét ek ok efndak, er ek hinig mælta, at ek hvívetna hjalpa skyldak, þá er öðlingar arfi skiptu." Borgný kvað:
11
Ær ertu, Oddrún, ok örvita, er þú mér af fári flest orð of kvatt, en ek fylgðak þér á fjörgynju, sem vit bræðrum tveim of bornar værim." Oddrún kvað:
12
"Man ek, hvat þú mæltir enn um aftan, þá er ek Gunnari gerðak drekku; slíks dæmi kvað-at-tu síðan mundu meyja verða nema mér einni."
13
Þá nam at setjask sorgmóð kona at telja böl af trega stórum:
14
"Var ek upp alin í jöfra sal, - flestr fagnaði - at fira ráði; unða ek aldri ok eign föður fimm vetr eina, svá at minn faðir lifði.
15
Þat nam at mæla mál ið efsta sjá móðr konungr, áðr hann sylti: mik bað hann gæða gulli rauðu ok suðr gefa syni Grímhildar.
16
En hann Brynhildi bað hjalm geta, hana kvað hann óskmey verða skyldu; kvað-a hann ina æðri alna mundu mey í heimi, nema mjötuðr spillti.
17
Brynhildr í búri borða rakði, hafði hon lýði ok lönd um sik; jörð dúsaði ok upphiminn, þá er bani Fáfnis borg of þátti.
18
Þá var víg vegit völsku sverði ok borg brotin, sú er Brynhildr átti; var-a langt af því heldr válítit, unz þær vélar vissi allar.
19
Þess lét hon harðar hefndir verða, svá at vér öll höfum ærnar raunir; þat mun á hölða hvert land fara, er hon lét sveltask at Sigurði.
20
En ek Gunnari gatk at unna, bauga deili, sem Brynhildr skyldi.
21
Buðu þeir árla bauga rauða ok bræðrum mínum bætr ósmáar; bað hann enn við mér bú fimmtían, hliðfarm Grana, ef hann hafa vildi.
22
En Atli kvaðsk eigi vilja mund aldrigi at megi Gjúka; þeygi vit máttum við munum vinna, nema ek helt höfði við hringbrota.
23
Mæltu margir mínir niðjar, kváðusk okkr hafa orðit bæði; en mik Atli kvað eigi mundu lýti ráða né löst gera.
24
En slíks skyli synja aldri maðr fyr annan, þar er munúð deilir.
25
Sendi Atli áru sína um myrkvan við mín at freista; ok þeir kómu þar, er þeir koma né skyldu-t, þá er breiddum vit blæju eina.
26
Buðum vit þegnum bauga rauða, at þeir eigi til Atla segði, en þeir hvatliga heim skunduðu ok óliga Atla sögðu.
27
En þeir Guðrúnu görla leyndu því, at hon heldr vita halfu skyldi.
28
Hlymr var at heyra hófgullinna, þá er í garð riðu Gjúka arfar; þeir ór Högna hjarta skáru, en i ormgarð annan lögðu.
29
Var ek enn farin einu sinni til Geirmundar gerva drykkju; nam horskr konungr hörpu sveigja, því at hann hugði mik til hjalpar sér kynríkr konungr, of koma mundu.
30
Nam ek at heyra ór Hléseyju, hvé þar af stríðum strengir gullu; bað ek ambáttir búnar verða, vilda ek fylkis fjörvi bjarga.
31
Létum fljóta far sund yfir, unz ek alla sák Atla garða.
32
Þá kom in arma út skævandi móðir Atla, - hon skyli morna -, ok Gunnari gróf til hjarta, svá at ek máttig-a-k mærum bjarga.
33
Oft undrumk þat, hví ek eftir mák, linnvengis Bil, lífi halda; er ek ógnhvötum unna þóttumk sverða deili, sem sjalfri mér.
34
Sattu ok hlýddir, meðan ek sagðak þér mörg ill of sköp mín ok þeira; maðr hverr lifir at munum sínum; nú er of genginn grátr Oddrúnar."

Editions by Guðni Jónsson, from heimskringla.no, via CLTK's old_norse_texts_heimskringla mirror. The texts are public domain by age; heimskringla.no asks to be credited and is. Licence: Public domain (by age). Source.