Hymiskviða

Old Norse · Poetic Edda · 38 sections

1
Ár valtívar veiðar námu ok sumblsamir, áðr saðir yrði, hristu teina ok á hlaut sáu; fundu þeir at Ægis örkost hvera.
2
Sat bergbúi barnteitr fyr mjök glíkr megi miskorblinda; leit í augu Yggs barn í þrá: "Þú skalt ásum oft sumbl gera."
3
Önn fekk jötni orðbæginn halr, hugði at hefndum hann næst við goð, bað hann Sifjar ver sér færa hver, - "þanns ek öllum öl yðr of heita."
4
Né þat máttu mærir tívar ok ginnregin of geta hvergi, unz af tryggðum Týr Hlórriða ástráð mikit einum sagði:
5
"Býr fyr austan Élivága hundvíss Hymir at himins enda; á minn faðir móðugr ketil, rúmbrugðinn hver, rastar djúpan." Þórr kvað:
6
"Veiztu ef þiggjum þann lögvelli?" Týr kvað: "Ef, vinr, vélar vit gervum til."
7
Fóru drjúgum dag þann fram Ásgarði frá, unz til Egils kvámu; hirði hann hafra horngöfgasta; hurfu at höllu, er Hymir átti.
8
Mögr fann ömmu mjök leiða sér, hafði höfða hundruð níu, en önnur gekk algullin fram brúnhvít bera bjórveig syni: 9. "Áttniðr jötna, ek viljak ykkr hugfulla tvá und hvera setja; er minn fríi mörgu sinni glöggr við gesti, görr ills hugar."
10
En váskapaðr varð síðbúinn harðráðr Hymir heim af veiðum, gekk inn í sal, glumðu jöklar, var karls, en kom, kinnskógr frörinn. Frilla kvað:
11
"Ver þú heill, Hymir, í hugum góðum, nú er sonr kominn til sala þinna, sá er vit vættum af vegi löngum; fylgir hánum hróðrs andskoti, vinr verliða; Véurr heitir sá.
12
Sé þú, hvar sitja und salar gafli, svá forða sér, stendr súl fyrir." Sundr stökk súla fyr sjón jötuns, en áðr í tvau áss brotnaði.
13
Stukku átta, en einn af þeim hverr harðsleginn heill af þolli; fram gengu þeir, en forn jötunn sjónum leiddi sinn andskota.
14
Sagði-t hánum hugr vel þá, er hann sá gýgjar græti á golf kominn, þar váru þjórar þrír of teknir, bað senn jötunn sjóða ganga.
15
Hvern létu þeir höfði skemmra ok á seyði síðan báru; át Sifjar verr, áðr sofa gengi, einn með öllu öxn tvá Hymis.
16
Þótti hárum Hrungnis spjalla verðr Hlórriða vel fullmikill: "Munum at aftni öðrum verða við veiðimat vér þrír lifa."
17
Véurr kvaðzk vilja á vág róa, ef ballr jötunn beitr gæfi. Hymir kvað: "Hverf þú til hjarðar, ef þú hug trúir, brjótr berg - Dana, beitur sækja.
18
Þess vænti ek, at þér myni-t ögn af oxa auðfeng vera." Sveinn sýsliga sveif til skógar, þar er uxi stóð alsvartr fyrir.
19
Braut af þjóri þurs ráðbani hátún ofan horna tveggja. Hymir kvað: "Verk þykkja þín verri miklu kjóla valdi en þú kyrr sitir."
20
Bað hlunngota hafra dróttinn áttrunn apa útar færa, en sá jötunn sína talði lítla fýsi at róa lengra.
21
Dró meir Hymir móðugr hvali einn á öngli upp senn tváa, en aftr í skut Óðni sifjaðr Véurr við vélar vað gerði sér.
22
Egndi á öngul, sá er öldum bergr, orms einbani uxa höfði; gein við agni, sú er goð fía, umgjörð neðan allra landa.
23
Dró djarfliga dáðrakkr Þórr orm eitrfáan upp at borði; hamri kníði háfjall skarar ofljótt ofan ulfs hnitbróður.
24
Hraungalkn hlumðu, en hölkn þutu, fór in forna fold öll saman; sökkðisk síðan sá fiskr í mar.
25
Óteitr jötunn, er aftr reru, svá at ár Hymir ekki mælti, veifði hann ræði veðrs annars til. Hymir kvað:
26
"Mundu of vinna verk halft við mik, at þú heim hvali haf til bæjar eða flotbrúsa festir okkarn."
27
Gekk Hlórriði, greip á stafni vatt með austri upp lögfáki, einn með árum ok með austskotu bar hann til bæjar brimsvín jötuns ok holtriða hver í gegnum.
28
Ok enn jötunn um afrendi, þrágirni vanr, við Þór sennti, kvað-at mann ramman, þótt róa kynni kröfturligan, nema kálk bryti.
29
En Hlórriði, er at höndum kom, brátt lét bresta brattstein gleri; sló hann sitjandi súlur í gögnum; báru þó heilan fyr Hymi síðan.
30
Unz þat in fríða frilla kenndi ástráð mikit, eitt er vissi: "Drep við haus Hymis, hann er harðari, kostmóðs jötuns kálki hverjum."
31
Harðr reis á kné hafra dróttinn, færðisk allra í ásmegin; heill var karli hjalmstofn ofan, en vínferill valr rifnaði.
32
"Mörg veit ek mæti mér gengin frá, er ek kálki sé ór knéum hrundit;" karl orð of kvað: "knákat ek segja aftr ævagi, þú ert, ölðr, of heitt.
33
Þat er til kostar, ef koma mættið út ór óru ölkjól hofi." Týr leitaði tysvar hræra; stóð at hváru hverr kyrr fyrir.
34
Faðir Móða fekk á þremi ok í gegnum steig golf niðr í sal; hóf sér á höfuð upp hver Sifjar verr, en á hælum hringar skullu.
35
Fóru-t lengi, áðr líta nam aftr Óðins sonr einu sinni; sá hann ór hreysum með Hymi austan folkdrótt fara fjölhöfðaða.
36
Hóf hann sér af herðum hver standanda, veifði hann Mjöllni morðgjörnum fram, ok hraunhvala hann alla drap.
37
Fóru-t lengi, áðr liggja nam hafr Hlórriða halfdauðr fyrir; var skær skökuls skakkr á beini, en því inn lævísi Loki of olli.
38
En ér heyrt hafið, - hverr kann of þat goðmálugra görr at skilja? - hver af hraunbúa hann laun of fekk, er hann bæði galt börn sín fyrir.
39
Þróttöflugr kom á þing goða ok hafði hver, þanns Hymir átti; en véar hverjan vel skulu drekka ölðr at Ægis eitt hörmeitið.

Editions by Guðni Jónsson, from heimskringla.no, via CLTK's old_norse_texts_heimskringla mirror. The texts are public domain by age; heimskringla.no asks to be credited and is. Licence: Public domain (by age). Source.