Hárbarðsljóð

Old Norse · Poetic Edda · 60 sections

1
"Hverr er sá sveinn sveina, er stendr fyr sundit handan?" Ferjukarlinn kvað:
2
"Hverr er sá karl karla, er kallar of váginn?" Þórr kvað:
3
"Fer þú mik um sundit, fæði ek þik á morgun; meis hef ek á baki, verðr-a matr in betri; át ek í hvíld, áðr ek heiman fór, síldr ok hafra; saðr em ek enn þess." Ferjukarlinn kvað:
4
"Árligum verkum hrósar þú, verðinum; veizt-at-tu fyrir görla, döpr eru þín heimkynni, dauð, hygg ek, at þín móðir sé." Þórr kvað:
5
"Þat segir þú nú, er hverjum þykkir mest at vita, at mín móðir dauð sé." Ferjukarlinn kvað:
6
"Þeygi er sem þú þrjú bú góð eigir; berbeinn þú stendr ok hefr brautinga gervi, þatki, at þú hafir brækr þínar." Þórr kvað:
7
"Stýrðu hingat eikjunni, ek mun þér stöðna kenna, - eða hverr á skipit, er þú heldr við landit?" Ferjukarlinn kvað:
8
"Hildolfr sá heitir, er mik halda bað, rekkr inn ráðsvinni, er býr í Ráðseyjarsundi; bað-at hann hlennimenn flytja eða hrossaþjófa, góða eina ok þá, er ek görva kunna; segðu til nafns þíns, ef þú vill um sundit fara!" Þórr kvað:
9
"Segja mun ek til nafns míns, þótt ek sekr séak, ok til alls eðlis: Ek em Óðins sonr, Meila bróðir, en Magna faðir, þrúðvaldr goða, við Þór knáttu hér dæma! Hins vil ek nú spyrja, hvat þú heitir." Ferjukarlinn kvað:
10
"Hárbarðr ek heiti, hylk um nafn sjaldan." Þórr kvað:
11
"Hvat skaltu of nafn hylja, nema þú sakar eigir?" Hárbarðr kvað:
12
"En þótt ek sakar eiga, þá mun ek forða fjörvi mínu fyr slíkum sem þú ert, nema ek feigr sé." Þórr kvað:
13
"Harm ljótan mér þykkir í því at vaða um váginn til þín ok væta ögur minn; skylda ek launa kögursveini þínum kanginyrði, ef ek kæmumk yfir sundit." Hárbarðr kvað:
14
"Hér mun ek standa ok þín heðan bíða; fannt-a þú mann in harðara at Hrungni dauðan." Þórr kvað:
15
"Hins viltu nú geta, er vit Hrungnir deildum, sá inn stórúðgi jötunn, er ór steini var höfuðit á; þó lét ek hann falla ok fyrir hníga. Hvat vanntu þá meðan, Hárbarðr?" Hárbarðr kvað:
16
"Var ek með Fjölvari fimm vetr alla í ey þeiri, er Algræn heitir; vega vér þar knáttum ok val fella, margs at freista, mans at kosta." Þórr kvað:
17
"Hversu snúnuðu yðr konur yðrar?" Hárbarðr kvað:
18
"Sparkar áttu vér konur, ef oss at spökum yrði; horskar áttu vér konur, ef oss hollar væri; þær ór sandi síma undu, ok ór dali djúpum grund of grófu; varð ek þeim einn öllum efri at ráðum; hvílda ek hjá þeim systrum sjau, ok hafða ek geð þeira allt ok gaman. Hvat vanntu þá meðan, Þórr?" Þórr kvað:
19
"Ek drap Þjaza, inn þrúðmóðga jötun, upp ek varp augum Alvalda sonar á þann inn heiða himin; þau eru merki mest minna verka, þau er allir menn síðan of séa. Hvat vanntu þá meðan, Hárbarðr?" Hárbarðr kvað:
20
"Miklar manvélar ek hafða við myrkriður, þá er ek vélta þær frá verum; harðan jötun ek hugða Hlébarð vera, gaf hann mér gambantein, en ek vélta hann ór viti." Þórr kvað:
21
"Illum huga launaðir þú þá góðar gjafar." Hárbarðr kvað:
22
"Þat hefr eik, er af annarri skefr, of sik er hverr í slíku. Hvat vanntu þá meðan Þórr?" Þórr kvað:
23
"Ek var austr ok jötna barðak brúðir bölvísar, er til bjargs gengu; mikil myndi ætt jötna, ef allir lifði vætr myndi manna undir Miðgarði. Hvat vanntu þá meðan, Hárbarðr?" Hárbarðr kvað:
24
"Var ek á Vallandi ok vígum fylgdak, atta ek jöfrum, en aldri sættak; Óðinn á jarla, þá er í val falla, en Þórr á þrælakyn." Þórr kvað:
25
"Ójafnt skipta er þú myndir með ásum liði, ef þú ættir vilgi mikils vald." Hárbarðr kvað:
26
"Þórr á afl ærit, en ekki hjarta; af hræðslu ok hugbleyði þér var í hanzka troðit, ok þóttisk-a þú þá Þórr vera; hvárki þú þá þorðir fyr hræðslu þinni hnjósa né físa, svá at Fjalarr heyrði." Þórr kvað:
27
"Hárbarðr inn ragi, ek mynda þik í hel drepa, ef ek mætta seilask um sund." Hárbarðr kvað:
28
"Hvat skyldir um sund seilask, er sakir ro alls engar? Hvat vanntu þá, Þórr?" Þórr kvað:
29
"Ek var austr ok ána varðak, þá er mik sóttu þeir Svárangs synir; grjóti þeir mik börðu, gagni urðu þeir þó lítt fegnir, þó urðu þeir mik fyrri friðar at biðja. Hvat vanntu þá meðan, Hárbarðr?" Hárbarðr kvað:
30
"Ek var austr ok við einhverja dæmðak, lék ek við ina línhvítu ok launþing háðak; gladdak ina gullbjörtu, gamni mær unði." Þórr kvað:
31
"Góð átt þú þér mankynni þar þá." Hárbarðr kvað:
32
"Liðs þíns væra ek þá þurfi, Þórr, at ek helda þeiri inni línhvítu mey." Þórr kvað:
33
"Ek munda þér þá þat veita, ef ek viðr of kæmumk." Hárbarðr kvað:
34
"Ek mynda þér þá trúa, nema þú mik í tryggð véltir." Þórr kvað:
35
"Emk-at ek sá hælbítr sem húðskór forn á vár." Hárbarðr kvað:
36
"Hvat vanntu þá meðan, Þórr?" Þórr kvað:
37
"Brúðir berserkja barðak í Hléseyju; þær höfðu verst unnit, vélta þjóð alla." Hárbarðr kvað:
38
"Klæki vanntu þá, Þórr, er þú á konum barðir." Þórr kvað:
39
"Vargynjur þat váru, en varla konur, skelldu skip mitt, er ek skorðat hafðak, ægðu mér járnlurki en eltu Þjalfa. Hvat vanntu meðan, Hárbarðr?" Hárbarðr kvað:
40
"Ek vark í hernum, er hingat gerðisk gnæfa gunnfana, geir at rjóða." Þórr kvað:
41
"Þess viltu nú geta, er þú fórt oss óljúfan at bjóða." Hárbarðr kvað:
42
"Bæta skal þér þat þá munda baugi, sem jafnendr unnu, þeir er okkr vilja sætta." Þórr kvað:
43
"Hvar namtu þessi in hnæfiligu orð, er ek heyrða aldregi in hnæfiligri?" Hárbarðr kvað:
44
"Nam ek at mönnum þeim inum aldrænum, er búa í heimis skógum." Þórr kvað:
45
"Þó gefr þú gott nafn dysjum, er þú kallar þær heimis skóga." Hárbarðr kvað:
46
"Svá dæmi ek of slíkt far." Þórr kvað:
47
"Orðkringi þín mun þér illa koma, ef ek ræð á vág at vaða; ulfi hæra hygg ek þik æpa munu, ef þú hlýtr af hamri högg." Hárbarðr kvað:
48
"Sif á hó heima, hans muntu fund vilja, þann muntu þrek drýgja, þat er þér skyldara." Þórr kvað:
49
"Mælir þú at munns ráði, svá at mér skyldi verst þykkja, halr inn hugblauði, hygg ek, at þú ljúgir." Hárbarðr kvað:
50
"Satt hygg ek mik segja; seinn ertu at för þinni, langt myndir þú nú kominn, Þórr, ef þú litum færir." Þórr kvað:
51
"Hárbarðr inn ragi, heldr hefr þú nú mik dvalðan." Hárbarðr kvað:
52
"Ása-þórs hugða ek aldregi mundu glepja féhirði farar." Þórr kvað:
53
"Ráð mun ek þér nú ráða; ró þú hingat bátinum, hættum hætingi, hittu föður Magna." Hárbarðr kvað:
54
"Farðu firr sundi, þér skal fars synja." Þórr kvað:
55
"Vísa þú mér nú leiðina, alls þú vill mik eigi um váginn ferja." Hárbarðr kvað:
56
Lítit er at synja, langt er at fara; stund er til stokksins, önnur til steinsins, haltu svá til vinstra vegsins, unz þú hittir Verland; þar mun Fjörgyn hitta Þór, son sinn, ok mun hon kenna hánum áttunga brautir til Óðins landa." Þórr kvað:
57
"Mun ek taka þangat í dag?" Hárbarðr kvað:
58
"Taka við víl ok erfiði, at upprennandi sólu, er ek get þána." Þórr kvað:
59
"Skammt mun nú mál okkat, alls þú mér skætingu einni svarar; launa mun ek þér farsynjun, ef vit finnumk í sinn annat." Hárbarðr kvað:
60
"Far þú nú, þars þik hafi allan gramir."

Editions by Guðni Jónsson, from heimskringla.no, via CLTK's old_norse_texts_heimskringla mirror. The texts are public domain by age; heimskringla.no asks to be credited and is. Licence: Public domain (by age). Source.