Guðrúnarhvöt

Old Norse · Poetic Edda · 21 sections

1
Þá frá ek sennu slíðrfengligsta, trauð mál, talið af trega stórum, er harðhuguð hvatti at vígi grimmum orðum Guðrún sonu:
2
"Hví sitið ér, hví sofið lífi, hví tregr-at ykkr teiti at mæla, er Jörmunrekkr yðra systur, unga at aldri, jóm of traddi, hvítum ok svörtum, á hervegi, grám, gangtömum Gotna hrossum?
3
Urðu-a it glíkir þeim Gunnari né in heldr hugðir sem var Högni; hennar munduð it hefna leita, ef móð ættið minna bræðra eða harðan hug Húnkonunga."
4
Þá kvað þat Hamðir inn hugumstóri: "Lítt myndir þú leyfa dáð Högna, þá er Sigurð vökðu svefni ór; bækr váru þínar enar bláhvítu roðnar í vers dreyra, folgnar í valblóði.
5
Urðu þér beggja bræðra hefndir slíðrar ok sárar, er þú sonu myrðir; knættim allir Jörmunrekki samhyggjendr systur hefna.
6
Berið hnossir fram Húnkonunga; hefir þú okkr hvatta at hjörþingi."
7
Hlæjandi Guðrún hvarf til skemmu, kumbl konunga ór kerum valði, síðar brynjur, ok sonum færði, hlóðusk móðgir á mara bógu.
8
Þá kvað þat Hamðir inn hugumstóri: "Svá kemsk meir aftr móður at vitja geir-Njörðr hniginn á Goðþjóðu, at þú erfi at öll oss drykkir, at Svanhildi ok sonu þína."
9
Guðrún grátandi, Gjúka dóttir, gekk hon tregliga á tái sitja ok at telja tárughlýra móðug spjöll á margan veg:
10
"Þrjá vissa ek elda, þrjá vissa ek arna, var ek þrimr verum vegin at húsi; einn var mér Sigurðr öllum betri, er bræðr mínir at bana urðu.
11
Svárra sára sák-at ek né kunna, -- -- -- meir þóttusk mér of stríða, er mik öðlingar Atla gáfu.
12
Húna hvassa hét ek mér at rúnum; máttig-a-k bölva betr of vinna, áðr ek hnóf höfuð af Hniflungum.
13
Gekk ek til strandar, gröm vark nornum, vilda ek hrinda stríð grið þeira; hófu mik, né drekkðu, hávar bárur, því ek land of sték, at lifa skyldak.
14
Gekk ek á beð, hugðak mér fyr betra, þriðja sinni þjóðkonungi; ól ek mér jóð, erfivörðu, erfivörðu, Jónakrs sonum.
15
En um Svanhildi sátu þýjar, er ek minna barna bazt fullhugðak; svá var Svanhildr í sal mínum sem væri sæmleitr sólar geisli.
16
Gædda ek gulli ok guðvefjum, áðr ek gæfak Goðþjóðar til; þat er mér harðast harma minna of þann inn hvíta hadd Svanhildar, auri tröddu und jóa fótum.
17
En sá sárastr, er þeir Sigurð minn, sigri ræntan, í sæing vágu, en sá grimmastr, er þeir Gunnari fránir ormar til fjörs skriðu, en sá hvassastr, er til hjarta konung óblauðan kvikvan skáru.
18
Fjölð man ek bölva, -- -- -- Beittu, Siguðr, inn blakka mar, hest inn hraðfæra láttu hinig renna; sitr eigi hér snör né dóttir, sú er Guðrúnu gæfi hnossir.
19
Minnsktu, Sigurðr, hvat vit mæltum, þá er vit á beð bæði sátum, at þú myndir mín, móðugr, vitja, halr, ór helju, en ek þín ór heimi.
20
Hlaðið ér, jarlar, eikiköstinn, látið þann und hilmi hæstan verða; megi brenna brjóst bölvafullt eldr, þrungit um hjarta þiðni sorgir."
21
Jörlum öllum óðal batni, snótum öllum sorg at minni, at þetta tregróf of talit væri.

Editions by Guðni Jónsson, from heimskringla.no, via CLTK's old_norse_texts_heimskringla mirror. The texts are public domain by age; heimskringla.no asks to be credited and is. Licence: Public domain (by age). Source.