Gróttasöngr

Old Norse · Poetic Edda · 24 sections

1
Nú eru komnar til konungs húsa framvísar tvær, Fenja ok Menja; þær ro at Fróða Friðleifssonar máttkar meyjar at mani hafðar.
2
Þær at lúðri leiddar váru ok grjóts gréa gangs of beiddu; hét hann hvárigri hvíld né ynði, áðr hann heyrði hljóm ambátta.
3
Þær þyt þulu þögnhorfinnar: "Leggjum lúðra, léttum steinum." Bað hann enn meyjar, at þær mala skyldu.
4
Sungu ok slungu snúðga-steini, svá at Fróða man flest sofnaði; þá kvað þat Menja, var til meldrs komin:
5
"Auð mölum Fróða, mölum alsælan, mölum fjölð féar á feginslúðri; siti hann á auði, sofi hann á dúni, vaki hann at vilja, þá er vel malit.
6
Hér skyli engi öðrum granda, til böls búa né til bana orka, né höggva því hvössu sverði, þó at bana bróður bundinn finni."
7
En hann kvað ekki orð it fyrra: "Sofið eigi meir en of sal gaukar eða lengr en svá ljóð eitt kveðak."
8
"Var-at-tu, Fróði, fullspakr of þik, málvinr manna, er þú man keyptir; kaustu at afli ok at álitum, en at ætterni ekki spurðir.
9
Harðr var Hrungnir ok hans faðir, þó var Þjazi þeim öflgari; Iði ok Aurnir, okkrir niðjar, bræðr bergrisa, þeim erum bornar.
10
Kæmi-a Grótti ór gréa fjalli né sá inn harði hallr ór jörðu, né mæli svá mær bergrisa, ef vissi vit vætr til hennar.
11
Vér vetr níu várum leikur öflgar alnar fyr jörð neðan; stóðu meyjar at meginverkum, færðum sjalfar setberg ór stað.
12
Veltum grjóti of garð risa, svá at fold fyrir fór skjalfandi; svá slöngðum vit snúðga-steini, höfga-halli, at halir tóku.
13
En vit síðan á Svíþjóðu framvísar tvær í folk stigum, beiddum björnu, en brutum skjöldu, gengum í gögnum gráserkjat lið.
14
Steypðum stilli, studdum annan, veittum góðum Gothormi lið; var-a kyrrseta, áðr Knúi felli.
15
Fram heldum því þau misseri, at vit at köppum kenndar várum; þar sorðu vit skörpum geirum blóð ór benjum ok brand ruðum.
16
Nú erum komnar til konungs húsa miskunnlausar ok at mani hafðar; aurr etr iljar, en ofan kulði, drögum dolgs sjötul, daprt er at Fróða.
17
Hendr skulu hvílask, hallr standa mun, malit hefi ek fyr mik; mitt of leiti; nú mun-a höndum hvíld vel gefa, áðr fullmalit Fróða þykki.
18
Hendr skulu höndla harðar trjónur, vápn valdreyrug, vaki þú, Fróði, vaki þú, Fróði, ef þú hlýða vill söngum okkrum ok sögnum fornum.
19
Eld sé ek brenna fyr austan borg, vígspjöll vaka, þat mun viti kallaðr, mun herr koma hinig af bragði ok brenna bæ fyr buðlungi.
20
Mun-at þú halda Hleiðrar stóli, rauðum hringum né regingrjóti; tökum á möndli mær, skarpara, erum-a varmar í valdreyra.
21
Mól míns föður mær rammliga, því at hon feigð fira fjölmargra sá; stukku stórar steðr frá lúðri járni varðar, mölum enn framar!
22
Mölum enn framar! Mun Yrsu sonr, niðr Halfdanar, hefna Fróða; sá mun hennar heitinn verða burr ok bróðir, vitum báðar þat."
23
Mólu meyjar, megins kostuðu, váru ungar í jötunmóði; skulfu skaptré, skauzk lúðr ofan, hraut inn höfgi hallr sundr í tvau.
24
En bergrisa brúðr orð of kvað: "Malit höfum, Fróði, sem munum hætta, hafa fullstaðit fljóð at meldri."

Editions by Guðni Jónsson, from heimskringla.no, via CLTK's old_norse_texts_heimskringla mirror. The texts are public domain by age; heimskringla.no asks to be credited and is. Licence: Public domain (by age). Source.