Digest2

Latin Library (medieval and later) · Justinian · The Latin Library · 1,378 sections

501
Si cum usufructuario noxali iudicio agetur isque servum non defenderit, denegatur ei per praetorem usus fructus persecutio.
502
Dig. 2.9.4
503
Gaius 6 ad ed. provinc.
504
Si cum uno ex dominis noxalis agetur, an pro parte socii satisdare deberet? sabinus ait non debere: quia quodammodo totum suum hominem defenderet, cui in solidum defendendi necessitas esset, nec auditur, si pro parte paratus sit defendere.
505
Dig. 2.9.5
506
Ulpianus 47 ad sab.
507
Si servum in eadem causa sistere quidam promiserit et liber factus sistatur: si de ipso controversia est capitalium actionum iniuriarumque nomine, non recte sistitur: quia aliter de servo supplicium et verberibus de iniuria satisfit, aliter de libero vindicta sumitur vel condemnatio pecuniaria. quod autem ad ceteras noxales causas pertinet, etiam in meliorem causam videtur pervenisse.
508
Dig. 2.9.6
509
Paulus 11 ad sab.
510
Sed si statu liberum sisti promissum sit, in eadem causa sisti videtur, quamvis liber sistatur, quod implicitus ei casus libertatis fuerit.
511
Dig. 2.10.0. De eo per quem factum erit quominus quis in iudicio sistat.
512
Dig. 2.10.1pr.
513
Ulpianus 7 ad ed.
514
Aequissimum putavit praetor dolum eius coercere, qui impedit aliquem iudicio sisti.
515
Dig. 2.10.1.1
516
Ulpianus 7 ad ed.
517
Fecisse autem dolo malo non tantum is putatur, qui suis manibus vel per suos retinuerit ^ retinuit^, verum qui alios quoque rogavit ut eum detinerent vel abducerent, ne iudicio sistat, sive scientes sive ignorantes quid esset quod comminisceretur.
518
Dig. 2.10.1.2
519
Ulpianus 7 ad ed.
520
Dolum autem malum sic accipimus, ut si quis venienti ad iudicium aliquid pronuntiaverit triste, propter quod is necesse habuerit ad iudicium non venire, teneatur ex hoc edicto: quamvis quidam putent sibi eum imputare, qui credulus fuit.
521
Dig. 2.10.1.3
522
Ulpianus 7 ad ed.
523
Si reus dolo actoris non steterit, non habebit reus adversus eum actionem ex hoc edicto, cum contentus esse possit exceptione, si ex stipulatu conveniatur de poena, quod ad iudicium non venerit. aliter atque si ab alio sit impeditus: nam actionem propositam adversus eum exercebit.
524
Dig. 2.10.1.4
525
Ulpianus 7 ad ed.
526
Si plures dolo fecerint, omnes tenentur: sed si unus praestitit poenam, ceteri liberantur, cum nihil intersit.
527
Dig. 2.10.1.5
528
Ulpianus 7 ad ed.
529
Servi nomine ex hac causa noxali iudicio agendum omnes consentiunt.
530
Dig. 2.10.1.6
531
Ulpianus 7 ad ed.
532
Et heredi datur, sed non ultra annum. adversus heredem autem hactenus puto dandam actionem, ut ex dolo defuncti heres non lucretur.
533
Dig. 2.10.2
534
Paulus 6 ad ed.
535
Si actoris servus domino sciente et cum possit non prohibente dolo fecerit, quo minus in iudicio sistam, ofilius dandam mihi exceptionem adversus dominum ait, ne ex dolo servi dominus lucretur. si vero sine voluntate domini servus hoc fecerit, sabinus noxale iudicium dandum ait nec factum servi domino obesse debere nisi hactenus, ut ipso careat: quando ipse nihil deliquit.
536
Dig. 2.10.3pr.
537
Iulianus 2 Dig.
538
Ex hoc edicto adversus eum, qui dolo fecit, quo minus quis in iudicium vocatus sistat, in factum actio competit quanti actoris interfuit eum sisti. in quo iudicio deducitur si quid amiserit actor ob eam rem: veluti si reus tempore dominium rei interim sibi adquirat aut actione liberatus fuerit.
539
Dig. 2.10.3.1
540
Iulianus 2 Dig.
541
Plane si is, qui dolo fecerit, quo minus in iudicio sistatur, solvendo non fuerit, aequum erit adversus ipsum reum restitutoriam actionem competere, ne propter dolum alienum reus lucrum faciat et actor damno adficiatur.
542
Dig. 2.10.3.2
543
Iulianus 2 Dig.
544
Si et stipulator dolo titii et promissor dolo maevi impeditus fuerit, quo minus in iudicio sistatur: uterque adversus eum, cuius dolo impeditus fuerit, actione in factum experietur.
545
Dig. 2.10.3.3
546
Iulianus 2 Dig.
547
Si et stipulator dolo promissoris et promissor dolo stipulatoris impeditus fuerit quo minus ad iudicium veniret: neutri eorum praetor succurrere debebit, ab utraque parte dolo compensando.
548
Dig. 2.10.3.4
549
Iulianus 2 Dig.
550
Si a fideiussore quinquaginta stipulatus fuero, si in iudicium reus non venerit, petiturus a reo centum, et dolo malo sempronii factum fuerit, ne in iudicium reus veniat: centum a sempronio consequar. tanti enim mea interfuisse videtur, quia, si venisset in iudicium, actio mihi centum adversus reum vel adversus heredem eius competebat, licet fideiussor minorem summam mihi promiserit.
551
Dig. 2.11.0. Si quis cautionibus in iudicio sistendi causa factis non obtemperaverit.
552
Dig. 2.11.1
553
Gaius 1 ad ed. provinc.
554
Vicena milia passum in singulos dies dinumerari praetor iubet praeter eum diem, quo cautum promittitur, et in quem sistere in iudicium oportet. nam sane talis itineris dinumeratio neutri litigatorum onerosa est.
555
Dig. 2.11.2pr.
556
Ulpianus 74 ad ed.
557
Non exigimus reum iudicio sisti, si negotium, propter quod iudicio sisti promisit, fuerit transactum: sed hoc ita, si prius id negotium transactum sit, quam sisti oporteret. ceterum si postea transactum est, exceptio doli opponi debet: quis enim de poena promissa laborat post negotium transactum? cum etiam transacti negotii exceptionem putaverit quis nocere, quasi etiam de poena transactum sit, nisi contrarium specialiter partibus placuerit.
558
Dig. 2.11.2.1
559
Ulpianus 74 ad ed.
560
Si quis municipalis muneris causa sine suo dolo malo impeditus in iudicio secundum suam promissionem non stetit, aequissimum est tribui ei exceptionem.
561
Dig. 2.11.2.2
562
Ulpianus 74 ad ed.
563
Simili modo et si ad testimonium desideratus ad iudicium occurrere non potuit, erit ei subveniendum.
564
Dig. 2.11.2.3
565
Ulpianus 74 ad ed.
566
Si quis iudicio se sisti promiserit et valetudine vel tempestate vel vi fluminis prohibitus se sistere non possit, exceptione adiuvatur, nec immerito. cum enim in tali promissione praesentia opus sit, quemadmodum potuit se sistere qui adversa valetudine impeditus est? et ideo etiam lex duodecim tabularum, si iudex vel alteruter ex litigatoribus morbo sontico impediatur, iubet diem iudicii esse diffisum.
567
Dig. 2.11.2.4
568
Ulpianus 74 ad ed.
569
Si non propter valetudinem mulier non steterit iudicio, sed quod gravida erat, exceptionem ei dandam labeo ait: si tamen post partum decubuerit, probandum erit quasi valetudine impeditam.
570
Dig. 2.11.2.5
571
Ulpianus 74 ad ed.
572
Idem est et si quis furere coeperit: nam qui furore impeditur, valetudine impeditur.
573
Dig. 2.11.2.6
574
Ulpianus 74 ad ed.
575
Quod diximus succurri etiam ei, qui tempestate aut vi fluminis prohibitus non venit, tempestatem sic intellegere debemus, sive maritima sive terrestris sit. tempestatem intellegere debemus talem, quae impedimento sit itineri vel navigationi.
576
Dig. 2.11.2.7
577
Ulpianus 74 ad ed.
578
Vis fluminis etiam sine tempestate accipienda est: vim fluminis intellegimus, et si magnitudo eius impedimento sit sive pons solutus sit vel navigium non stet.
579
Dig. 2.11.2.8
580
Ulpianus 74 ad ed.
581
Si quis tamen cum posset non incidere in tempestatem vel in fluminis vim, si ante profectus esset vel tempore oportuno navigasset, ipse se artaverit: numquid exceptio ei minime prosit? quod quidem causa cognita erit statuendum. nam neque sic artandus sit, ut possit ei dici, cur non multo ante profectus est quam dies promissionis veniret: neque iterum permittendum ei, si quid sit quod ei imputetur, causari tempestatem vel vim fluminis. quid enim si quis, cum romae esset ipso tempore promissionis sistendi, nulla necessitate urguente voluptatis causa in municipium profectus sit? nonne indignus est, cui haec exceptio patrocinetur? aut quid si tempestas quidem in mari fuit, terra autem iste potuit venire: vel flumen circumire? aeque dicendum non semper ei exceptionem prodesse: nisi angustiae non patiebatur terra iter metiri vel circumire. cum tamen vel flumen sic abundasset, ut implesset omnem locum, in quo sisti oportuit, vel aliqua fortuita calamitas eundem locum evertit vel praesentiam venienti periculosam fecit, ex bono et aequo et hic exceptio ei accommodanda est.
582
Dig. 2.11.2.9
583
Ulpianus 74 ad ed.
584
Simili modo exceptio datur ei, qui cum ad iudicium venire volebat, a magistratu retentus est, et retentus sine dolo malo ipsius: nam si ipse hoc affectavit vel causam praestitit, non ei proderit exceptio: sed ipsius quidem dolus ei oberit, ceterorum non oberit, qui dolo fecerunt ut retineretur. sed si privatus eum detinuerit, nullo modo ei proderit haec exceptio,
585
Dig. 2.11.3
586
Paulus 69 ad ed.
587
Sed actio ei datur adversus eum qui detinuit in id quod eius interest.
588
Dig. 2.11.4pr.
589
Ulpianus 74 ad ed.
590
Sed et si quis rei capitalis ante condemnatus iudicio sistere se non potuit, merito huic ignoscitur: rei capitalis condemnatum accipere debemus, qui morte exiliove coercitus est. dixerit aliquis, quo ergo haec exceptio damnato? sed respondebitur fideiussoribus eius esse necessariam: aut si forte in exilium salva civitate abiit, ubi defensori eius exceptio ista proderit.
591
Dig. 2.11.4.1
592
Ulpianus 74 ad ed.
593
Illud sciendum est eum, qui idcirco non stetit, quia capitis reus factus est, in ea causa esse, ut exceptione uti non possit: damnato enim datur. plane si vinculis vel custodia militari impeditus ideo non stetit, in ea erit causa, ut exceptione utatur.
594
Dig. 2.11.4.2
595
Ulpianus 74 ad ed.
596
Praeterea si funere quis domestico impeditus non venit, debet ei exceptio dari.
597
Dig. 2.11.4.3
598
Ulpianus 74 ad ed.
599
Item si quis in servitute hostium fuerit ac per hoc in iudicium non stetit, debet exceptione adiuvari.
600
Dig. 2.11.4.4

The Latin Library (thelatinlibrary.com), via CLTK's latin_text_latin_library mirror. Public Domain Mark 1.0: no copyright. Licence: Public Domain Mark 1.0. Source.