← All works

Digest20

Latin Library (medieval and later) · Justinian · The Latin Library · 655 sections

1. 501

   Dig. 20.6.0. Quibus modis pignus vel hypotheca solvitur.

2. 502

   Dig. 20.6.1pr.

3. 503

   Papinianus 11 resp.

4. 504

   Debitoris absentis amicus negotia gessit et pignora citra emptionem pecunia sua liberavit: ius pristinum domino restitutum videtur. igitur qui negotium gessit, utilem servianam dari sibi non recte desiderabit: si tamen possideat, exceptione doli defenditur.

5. 505

   Dig. 20.6.1.1

6. 506

   Papinianus 11 resp.

7. 507

   Cum venditor numerata sibi parte pretii praedium quod venierat pignori accepisset ac postea residuum pretium emptori litteris ad eum missis donasset, eoque defuncto donationem quibusdam modis inutilem esse constabat. iure pignoris fiscum frustra petere praedium, qui successerat in locum venditoris, apparuit, cuius pignoris solutum esse pactum prima voluntate donationis constabat, quoniam inutilem pecuniae donationem lex facit, cui non est locus in pignore liberando.

8. 508

   Dig. 20.6.1.2

9. 509

   Papinianus 11 resp.

10. 510

    Defensor absentis cautionem iudicatum solvi praestitit: in dominum iudicio postea translato fideiussores ob rem iudicatam quos defensor dedit non tenebuntur nec pignora quae dederunt.

11. 511

    Dig. 20.6.2

12. 512

    Gaius 9 ad ed. provinc.

13. 513

    Si creditor serviana actione pignus a possessore petierit et possessor litis aestimationem obtulerit et ab eo debitor rem vindicet, non aliter hoc facere concedetur, nisi prius ei debitum offerat.

14. 514

    Dig. 20.6.3

15. 515

    Ulpianus 8 disp.

16. 516

    Si res distracta fuerit sic, nisi intra certum diem meliorem condicionem invenisset, fueritque tradita et forte emptor, antequam melior condicio offeretur, hanc rem pignori dedisset, Marcellus libro quinto digestorum ait finiri pignus, si melior condicio fuerit allata, quamquam, ubi sic res distracta est, nisi emptori displicuisset, pignus finiri non putet.

17. 517

    Dig. 20.6.4pr.

18. 518

    Ulpianus 73 ad ed.

19. 519

    Si debitor, cuius res pignori obligatae erant, servum quem emerat redhibuerit, an desinat servianae locus esse? et magis est, ne desinat, nisi ex voluntate creditoris hoc factum est.

20. 520

    Dig. 20.6.4.1

21. 521

    Ulpianus 73 ad ed.

22. 522

    Si in venditione pignoris consenserit creditor vel ut debitor hanc rem permutet vel donet vel in dotem det, dicendum erit pignus liberari, nisi salva causa pignoris sui consensit vel venditioni vel ceteris: nam solent multi salva causa pignoris sui consentire. sed si ipse vendiderit creditor, sic tamen venditionem fecit, ne discederet a pignore, nisi ei satisfiat, dicendum erit exceptionem ei non nocere. sed et si non concesserat pignus venumdari, sed ratam habuit venditionem, idem erit probandum.

23. 523

    Dig. 20.6.4.2

24. 524

    Ulpianus 73 ad ed.

25. 525

    Belle quaeritur, si forte venditio rei specialiter obligatae non valeat, an nocere haec res creditori debeat quod consensit, ut puta si qua ratio iuris venditionem impediat? dicendum est pignus valere.

26. 526

    Dig. 20.6.5pr.

27. 527

    Marcianus l.S. ad form. hypoth.

28. 528

    Solvitur hypotheca et si ab ea discedatur aut paciscatur creditor, ne pecuniam petat: nisi si quis dicat pactum interpositum esse, ut a persona non petatur. et quid si hoc actum sit, cum forte alius hypothecam possidebit? sed cum pactum conventum exceptionem perpetuam pariat, eadem et in hoc casu possunt dici, ut et ab hypotheca discedatur.

29. 529

    Dig. 20.6.5.1

30. 530

    Marcianus l.S. ad form. hypoth.

31. 531

    Si paciscatur creditor, ne intra annum pecuniam petat, intellegitur de hypotheca quoque idem pactus esse.

32. 532

    Dig. 20.6.5.2

33. 533

    Marcianus l.S. ad form. hypoth.

34. 534

    Si convenerit, ut pro hypotheca fideiussor daretur, et datus sit, satisfactum videbitur, ut hypotheca liberetur. aliud est, si ius obligationis vendiderit creditor et pecuniam acceperit: tunc enim manent omnes obligationes integrae, quia pretii loco id accipitur, non solutionis nomine.

35. 535

    Dig. 20.6.5.3

36. 536

    Marcianus l.S. ad form. hypoth.

37. 537

    Satisfactum esse creditori intellegitur et si iusiurandum delatum datum est hypothecae non esse rem obligatam.

38. 538

    Dig. 20.6.6pr.

39. 539

    Ulpianus 73 ad ed.

40. 540

    Item liberatur pignus, sive solutum est debitum sive eo nomine satisfactum est. sed et si tempore finitum pignus est, idem dicere debemus, vel si qua ratione obligatio eius finita est.

41. 541

    Dig. 20.6.6.1

42. 542

    Ulpianus 73 ad ed.

43. 543

    Qui paratus est solvere, merito pignus videtur liberasse: qui vero non solvere, sed satisfacere paratus est, in diversa causa est. ergo satisfecisse prodest, quia sibi imputare debet creditor, qui satisfactionem admisit vice solutionis: at qui non admittit satisfactionem, sed solutionem desiderat, culpandus non est.

44. 544

    Dig. 20.6.6.2

45. 545

    Ulpianus 73 ad ed.

46. 546

    In satisdatione autem non utimur atilicini sententia, qui putabat, si satisdetur alicui certae pecuniae, recedere eum a pignoribus debere.

47. 547

    Dig. 20.6.7pr.

48. 548

    Gaius l.S. ad form. hypoth.

49. 549

    Si consensit venditioni creditor, liberatur hypotheca: sed in his pupilli consensus non debet aliter ratus haberi, quam si praesente tutore auctore consenserit aut etiam ipse tutor, scilicet si commodum aliquid vel satis ei fieri ex eo iudex aestimaverit.

50. 550

    Dig. 20.6.7.1

51. 551

    Gaius l.S. ad form. hypoth.

52. 552

    Videbimus, si procurator omnium bonorum consensit vel servus actor, cui et solvi potest et in id praepositus est, an teneat consensus eorum. et dicendum est non posse, nisi specialiter hoc eis mandatum est.

53. 553

    Dig. 20.6.7.2

54. 554

    Gaius l.S. ad form. hypoth.

55. 555

    Sed si cum debitoris procuratore convenit, ne sit res obligata, dicendum est id debitori per doli exceptionem prodesse: cum autem cum servo eius convenerit, per ipsam pacti exceptionem conventi debet.

56. 556

    Dig. 20.6.7.3

57. 557

    Gaius l.S. ad form. hypoth.

58. 558

    Si convenit de parte pro indiviso alienanda, si certa res est quae venit, potest dici de reliqua parte ab initio agi oportere nec obstat exceptio.

59. 559

    Dig. 20.6.7.4

60. 560

    Gaius l.S. ad form. hypoth.

61. 561

    Illud tenendum est, si quis communis rei partem pro indiviso dederit hypothecae, divisione facta cum socio non utique eam partem creditori obligatam esse, quae ei obtingit qui pignori dedit, sed utriusque pars pro indiviso pro parte dimidia manebit obligata.

62. 562

    Dig. 20.6.8pr.

63. 563

    Marcianus l.S. ad form. hypoth.

64. 564

    Sicut de re corporali extincta, ita et usu fructu exstincto pignus hypothecave perit.

65. 565

    Dig. 20.6.8.1

66. 566

    Marcianus l.S. ad form. hypoth.

67. 567

    Creditor, ne pignori hypothecaeve sit res, pacisci potest: et ideo si heredi pactus fuerit, ei quoque proderit pactum, cui restituit hereditatem ex senatus consulto trebelliano.

68. 568

    Dig. 20.6.8.2

69. 569

    Marcianus l.S. ad form. hypoth.

70. 570

    Si procurator debitoris in rem suam sit, non puto dubitari debere, quin pactum noceat creditori. itemque si a parte creditoris procurator in rem suam exstiterit, paciscendo inutilem sibi faciet hypothecariam actionem, in tantum, ut putem recte dici et dominis litis hoc casu nocere hanc exceptionem.

71. 571

    Dig. 20.6.8.3

72. 572

    Marcianus l.S. ad form. hypoth.

73. 573

    Si convenerit, ne pars dimidia pro indiviso pignori sit, quaecumque fundi eius pars a quolibet possessore petatur, dimidia non recte petetur.

74. 574

    Dig. 20.6.8.4

75. 575

    Marcianus l.S. ad form. hypoth.

76. 576

    Si plures dederint pro indiviso et cum uno creditor paciscatur, ne hypothecae sit, deinde ab eo petat, etiamsi hic cum quo pactus est solidum fundum possideat, pro indiviso quia de parte convenisset, non repellit eum a toto.

77. 577

    Dig. 20.6.8.5

78. 578

    Marcianus l.S. ad form. hypoth.

79. 579

    An pacisci possint filius familias et servus, ne res pignori sit, quam peculiariter hypothecam acceperint et habent liberam administrationem, videamus, an quemadmodum donare non possunt, ita nec pacisci ne pignori sit possint. sed dicendum est, ut concedere possint, scilicet si pretium pro pactione accipiant, quasi vendant.

80. 580

    Dig. 20.6.8.6

81. 581

    Marcianus l.S. ad form. hypoth.

82. 582

    Si voluntate creditoris fundus alienatus est, inverecunde applicari sibi eum creditor desiderat, si tamen effectus sit secutus venditionis: nam si non venierit, non est satis ad repellendum creditorem, quod voluit venire.

83. 583

    Dig. 20.6.8.7

84. 584

    Marcianus l.S. ad form. hypoth.

85. 585

    Supervacuum est quaerere agrum specialiter hypothecae datum permissu creditoris venisse, si ipse debitor rem possideat: nisi quod potest fieri, ut debitor permissu creditoris vendiderit, deinde postea bona fide redemerit ab eodem vel ab alio, ad quem per successionem ea res pertinere coepisset, aut si ipse debitor emptori heres exstiterit: verumtamen cum pecunia soluta non sit, doli mali suspicio inerit translata ad praesens tempus, ut possit creditor replicationem doli mali obicere.

86. 586

    Dig. 20.6.8.8

87. 587

    Marcianus l.S. ad form. hypoth.

88. 588

    Illud videamus, si titius debitor voluntate creditoris sui vendiderit maevio vel ei, a quo maevius emerit, et postea maevius titio heres exstiterit et creditor ab eo petat, quid iuris sit. sed iniquum est auferri ei rem a creditore, qui non successionis iure, sed alio modo rem nactus est. potest tamen dici, cum titii dolus in re versaretur, ne creditor a possessore pecuniam recipiat, iniquissimum esse ludificari eum.

89. 589

    Dig. 20.6.8.9

90. 590

    Marcianus l.S. ad form. hypoth.

91. 591

    Quod si is fundus a maevio alicui obligatus possideatur, cui nondum satisfactum erit, tunc rursus aequum erit excipi " si non voluntate creditoris veniit": licet enim dolus malus debitoris interveniat qui non solvit, tamen secundus creditor qui pignori accepit potior est.

92. 592

    Dig. 20.6.8.10

93. 593

    Marcianus l.S. ad form. hypoth.

94. 594

    Tutius tamen est, si debitor a creditore petat, ut ei permittat pignus vendere, quo magis satisfaciat, ante cautionem accipere ab eo, qui rem empturus erit, ut pretium rei venditae usque ad summam debiti creditori solvatur.

95. 595

    Dig. 20.6.8.11

96. 596

    Marcianus l.S. ad form. hypoth.

97. 597

    Venditionis autem appellationem generaliter accipere debemus, ut et si legare permisit, valeat quod concessit: quod ita intellegemus, ut, si legatum repudiatum fuerit, convalescat pignus.

98. 598

    Dig. 20.6.8.12

99. 599

    Marcianus l.S. ad form. hypoth.

100. 600

     Si debitor vendiderit rem nec tradiderit, an non repellatur creditor, quasi adhuc res in bonis sit debitoris, an vero, cum teneatur ex empto, pignus exstinguatur? quod et magis est. sed quid si pretium venditor consecutus non sit nec paratus sit emptor dare? tantundem potest dici.

← Previous · Next → — showing 501–600 of 655

The Latin Library (thelatinlibrary.com), via CLTK's latin_text_latin_library mirror. Public Domain Mark 1.0: no copyright. Licence: Public Domain Mark 1.0. Source.