← All works

Daniel

Latin Library (medieval and later) · Bible · The Latin Library · 513 sections

1. 401

   12:13 Tu autem vade ad praefinitum: et requiesces, et stabis in sorte tua in finem dierum.

2. 402

   HUCUSQUE DANIELEM IN HEBRAEO VOLUMINE LEGIMUS. QUAE SEQUUNTUR USQUE AD FINEM LIBRI, DE THEODOTIONIS EDITIONE TRANSLATA SUNT.

3. 403

   APPENDICES LIBRI, 13:1-14:42.

4. 404

   1. AD 2:49, DE LIBERATIONE CASTAE SUSANNAE, 13:1-64.

5. 405

   13:1 Et erat vir habitans in Babylone, et nomen eius Ioakim:

6. 406

   13:2 Et accepit uxorem nomine Susannam, filiam Helciae pulchram nimis, et timentem Deum:

7. 407

   13:3 parentes enim illius, cum essent iusti, erudierunt filiam suam secundum legem Moysi.

8. 408

   13:4 Erat autem Ioakim dives valde, et erat ei pomarium vicinum domui suae: et ad ipsum confluebant Iudaei, eo quod esset honorabilior omnium.

9. 409

   13:5 Et constituti sunt de populo duo senes iudices in illo anno: de quibus locutus est Dominus: Quia egressa est iniquitas de Babylone a senioribus iudicibus, qui videbantur regere populum.

10. 410

    13:6 Isti frequentabant domum Ioakim, et veniebant ad eos omnes, qui habebant iudicia.

11. 411

    13:7 Cum autem populus revertisset per meridiem, ingrediebatur Susanna, et deambulabat in pomario viri sui.

12. 412

    13:8 Et videbant eam senes quotidie ingredientem, et deambulantem: et exarserunt in concupiscentiam eius:

13. 413

    13:9 et everterunt sensum suum, et declinaverunt oculos suos ut non viderent caelum, neque recordarentur iudiciorum iustorum.

14. 414

    13:10 Erant ergo ambo vulnerati amore eius, nec indicaverunt sibi vicissim dolorem suum:

15. 415

    13:11 erubescebant enim indicare sibi concupiscentiam suam, volentes concumbere cum ea:

16. 416

    13:12 et observabant quotidie solicitius videre eam. Dixitque alter ad alterum:

17. 417

    13:13 Eamus domum, quia hora prandii est. Et egressi recesserunt a se.

18. 418

    13:14 Cumque revertissent, venerunt in unum: et sciscitantes ab invicem causam, confessi sunt concupiscentiam suam: et tunc in communi statuerunt tempus, quando eam possent invenire solam.

19. 419

    13:15 Factum est autem, cum observarent diem aptum, ingressa est aliquando sicut heri et nudiustertius, cum duabus solis puellis, voluitque lavari in pomario: aestus quippe erat:

20. 420

    13:16 et non erat ibi quisquam, praeter duos senes absconditos, et contemplantes eam.

21. 421

    13:17 Dixit ergo puellis: Afferte mihi oleum, et smigmata, et ostia pomarii claudite, ut laver.

22. 422

    13:18 Et fecerunt sicut praeceperat: clauseruntque ostia pomarii, et egressae sunt per posticum ut afferrent quae iusserat. nesciebantque senes intus esse absconditos.

23. 423

    13:19 Cum autem egressae essent puellae, surrexerunt duo senes, et accurrerunt ad eam, et dixerunt:

24. 424

    13:20 Ecce ostia pomarii clausa sunt, et nemo nos videt, et nos in concupiscentia tui sumus: quam ob rem assentire nobis, et commiscere nobiscum.

25. 425

    13:21 quod si nolueris, dicemus contra te testimonium, quod fuerit tecum iuvenis, et ob hanc causam emiseris puellas a te.

26. 426

    13:22 Ingemuit Susanna, et ait: Angustiae sunt mihi undique: si enim hoc egero, mors mihi est: si autem non egero, non effugiam manus vestras.

27. 427

    13:23 Sed melius est mihi absque opere incidere in manus vestras, quam peccare in conspectu Domini.

28. 428

    13:24 Et exclamavit voce magna Susanna: exclamaverunt autem et senes adversus eam.

29. 429

    13:25 Et cucurrit unus ad ostia pomarii, et aperuit.

30. 430

    13:26 Cum ergo audissent clamorem famuli domus in pomario, irruerunt per posticum ut viderent quidnam esset.

31. 431

    13:27 Postquam autem senes locuti sunt, erubuerunt servi vehementer: quia numquam dictus fuerat sermo huiuscemodi de Susanna. Et facta est dies crastina.

32. 432

    13:28 Cumque venisset populus ad Ioakim virum eius, venerunt et duo presbyteri pleni iniqua cogitatione adversus Susannam ut interficerent eam.

33. 433

    13:29 Et dixerunt coram populo: Mittite ad Susannam filiam Helciae uxorem Ioakim. Et statim miserunt.

34. 434

    13:30 Et venit cum parentibus, et filiis, et universis cognatis suis.

35. 435

    13:31 Porro Susanna erat delicata nimis, et pulchra specie.

36. 436

    13:32 At iniqui illi iusserunt ut discooperiretur (erat enim cooperta) ut vel sic satiarentur decore eius.

37. 437

    13:33 Flebant igitur sui, et omnes qui noverant eam.

38. 438

    13:34 Consurgentes autem duo presbyteri in medio populi, posuerunt manus suas super caput eius.

39. 439

    13:35 Quae flens suspexit ad caelum: erat enim cor eius fiduciam habens in Domino.

40. 440

    13:36 Et dixerunt presbyteri: Cum deambularemus in pomario soli, ingressa est haec cum duabus puellis: et clausit ostia pomarii, et dimisit a se puellas.

41. 441

    13:37 Venitque ad eam adolescens, qui erat absconditus, et concubuit cum ea.

42. 442

    13:38 Porro nos cum essemus in angulo pomarii, videntes iniquitatem, cucurrimus ad eos, et vidimus eos pariter commisceri.

43. 443

    13:39 Et illum quidem non quivimus comprehendere, quia fortior nobis erat, et apertis ostiis exilivit:

44. 444

    13:40 hanc autem cum apprehendissemus, interrogavimus, quisnam esset adolescens, et noluit indicare nobis: huius rei testes sumus.

45. 445

    13:41 Credidit eis multitudo quasi senibus et iudicibus populi, et condemnaverunt eam ad mortem.

46. 446

    13:42 Exclamavit autem voce magna Susanna, et dixit: Deus aeterne, qui absconditorum es cognitor, qui nosti omnia antequam fiant,

47. 447

    13:43 tu scis quoniam falsum testimonium tulerunt contra me: et ecce morior, cum nihil horum fecerim, quae isti malitiose composuerunt adversum me.

48. 448

    13:44 Exaudivit autem Dominus vocem eius.

49. 449

    13:45 Cumque duceretur ad mortem, suscitavit Dominus spiritum sanctum pueri iunioris, cuius nomen Daniel:

50. 450

    13:46 Et exclamavit voce magna: Mundus ego sum a sanguine huius.

51. 451

    13:47 Et conversus omnis populus ad eum, dixit: Quis est iste sermo, quem tu locutus es?

52. 452

    13:48 Qui cum staret in medio eorum, ait: Sic fatui filii Israel, non iudicantes, neque quod verum est cognoscentes, condemnastis filiam Israel?

53. 453

    13:49 Revertimini ad iudicium, quia falsum testimonium locuti sunt adversus eam.

54. 454

    13:50 Reversus est ergo populus cum festinatione, et dixerunt ei senes: Veni, et sede in medio nostrum, et indica nobis: quia tibi Deus dedit honorem senectutis.

55. 455

    13:51 Et dixit ad eos Daniel: Separate illos ab invicem procul, et diiudicabo eos.

56. 456

    13:52 Cum ergo divisi essent alter ab altero, vocavit unum de eis, et dixit ad eum: Inveterate dierum malorum, nunc venerunt peccata tua, quae operabaris prius:

57. 457

    13:53 iudicans iudicia iniusta, innocentes opprimens, et dimittens noxios, dicente Domino: (x) Innocentem et iustum non interficies.

58. 458

    13:54 Nunc ergo si vidisti eam, dic sub qua arbore videris eos colloquentes sibi. Qui ait: Sub schino.

59. 459

    13:55 Dixit autem Daniel: Recte mentitus es in caput tuum: Ecce enim Angelus Dei accepta sententia ab eo, scindet te medium.

60. 460

    13:56 Et, amoto eo, iussit venire alium, et dixit ei: Semen Chanaan, et non Iuda, species decepit te, et concupiscentia subvertit cor tuum:

61. 461

    13:57 sic faciebatis filiabus Israel, et illae timentes loquebantur vobis: sed filia Iuda non sustinuit iniquitatem vestram.

62. 462

    13:58 Nunc ergo dic mihi, sub qua arbore comprehenderis eos loquentes sibi. Qui ait: Sub prino.

63. 463

    13:59 Dixit autem ei Daniel: Recte mentitus es et tu in caput tuum: manet enim Angelus Domini, gladium habens, ut secet te medium, et interficiat vos.

64. 464

    13:60 Exclamavit itaque omnis coetus voce magna, et benedixerunt Deum, qui salvat sperantes in se.

65. 465

    13:61 Et consurrexerunt adversus duos presbyteros (convicerat enim eos Daniel ex ore suo falsum dixisse testimonium) feceruntque eis sicut male egerant adversus proximum,

66. 466

    13:62 (y) ut facerent secundum legem Moysi: et interfecerunt eos, et salvatus est sanguis innoxius in die illa.

67. 467

    13:63 Helcias autem et uxor eius laudaverunt Deum pro filia sua Susanna cum Ioakim marito eius, et cognatis omnibus, quia non esset inventa in ea res turpis.

68. 468

    13:64 Daniel autem factus est magnus in conspectu populi a die illa, et deinceps.

69. 469

    2. AD 6:28, DE EVERSIONE IDOLORUM, 13:65-14:42.

70. 470

    13:65 Et rex Astyages appositus est ad patres suos, et suscepit Cyrus Perses regnum eius.

71. 471

    14:1 Erat autem Daniel conviva regis, et honoratus super omnes amicos eius.

72. 472

    14:2 Erat quoque idolum apud Babylonios nomine Bel: et impendebantur in eo per dies singulos similae artabae duodecim, et oves quadraginta, vinique amphorae sex.

73. 473

    14:3 Rex quoque colebat eum, et ibat per singulos dies adorare eum: porro Daniel adorabat Deum suum. Dixitque ei rex: Quare non adoras Bel?

74. 474

    14:4 Qui respondens, ait ei: Quia non colo idola manufacta, sed viventem Deum, qui creavit caelum, et terram, et habet potestatem omnis carnis.

75. 475

    14:5 Et dixit rex ad eum: Non videtur tibi esse Bel vivens Deus? An non vides quanta comedat, et bibat quotidie?

76. 476

    14:6 Et ait Daniel arridens: Ne erres rex. iste enim intrinsecus luteus est, et forinsecus aereus, neque comedit aliquando.

77. 477

    14:7 Et iratus rex vocavit sacerdotes eius, et ait eis: Nisi dixeritis mihi, quis est qui comedat impensas has, moriemini.

78. 478

    14:8 Si autem ostenderitis, quoniam Bel comedat haec, morietur Daniel, quia blasphemavit in Bel. Et dixit Daniel regi: Fiat iuxta verbum tuum.

79. 479

    14:9 Erant autem sacerdotes Bel septuaginta, exceptis uxoribus, et parvulis, et filiis. Et venit rex cum Daniele in templum Bel.

80. 480

    14:10 Et dixerunt sacerdotes Bel: Ecce nos egredimur foras: et tu rex pone escas, et vinum misce, et claude ostium, et signa annulo tuo:

81. 481

    14:11 et cum ingressus fueris mane, nisi inveneris omnia comesta a Bel, morte moriemur, vel Daniel qui mentitus est adversum nos.

82. 482

    14:12 Contemnebant autem, quia fecerant sub mensa absconditum introitum, et per illum ingrediebantur semper, et devorabant ea.

83. 483

    14:13 Factum est igitur postquam egressi sunt illi, rex posuit cibos ante Bel: praecepit Daniel pueris suis, et attulerunt cinerem, et cribravit per totum templum coram rege: et egressi clauserunt ostium: et signantes annulo regis abierunt.

84. 484

    14:14 Sacerdotes autem ingressi sunt nocte iuxta consuetudinem suam, et uxores et filii eorum: et comederunt omnia, et biberunt.

85. 485

    14:15 Surrexit autem rex primo diluculo, et Daniel cum eo.

86. 486

    14:16 Et ait rex: Salvane sunt signacula, Daniel? Qui respondit: Salva, rex.

87. 487

    14:17 Statimque cum aperuisset ostium, intuitus rex mensam, exclamavit voce magna: Magnus es Bel, et non est apud te dolus quisquam.

88. 488

    14:18 Et risit Daniel: et tenuit regem ne ingrederetur intro: et dixit: Ecce pavimentum, animadverte cuius vestigia sint haec.

89. 489

    14:19 Et dixit rex: Video vestigia virorum, et mulierum, et infantium. Et iratus est rex.

90. 490

    14:20 Tunc apprehendit sacerdotes, et uxores, et filios eorum: et ostenderunt ei abscondita ostiola, per quae ingrediebantur, et consumebant quae erant super mensam.

91. 491

    14:21 Occidit ergo illos rex, et tradidit Bel in potestatem Danielis: qui subvertit eum, et templum eius.

92. 492

    14:22 Et erat draco magnus in loco illo, et colebant eum Babylonii.

93. 493

    14:23 Et dixit rex Danieli: Ecce nunc non potes dicere quia iste non sit Deus vivens: adora ergo eum.

94. 494

    14:24 Dixitque Daniel: Dominum Deum meum adoro: quia ipse est Deus vivens: iste autem non est Deus vivens.

95. 495

    14:25 Tu autem rex da mihi potestatem, et interficiam draconem absque gladio, et fuste. Et ait rex: Do tibi.

96. 496

    14:26 Tulit ergo Daniel picem, et adipem, et pilos, et coxit pariter: fecitque massas, et dedit in os draconis, et diruptus est draco. Et dixit: Ecce quem colebatis.

97. 497

    14:27 Quod cum audissent Babylonii, indignati sunt vehementer: et congregati adversum regem, dixerunt: Iudaeus factus est rex: Bel destruxit, draconem interfecit, et sacerdotes occidit.

98. 498

    14:28 Et dixerunt cum venissent ad regem: Trade nobis Danielem, alioquin interficiemus te, et domum tuam.

99. 499

    14:29 Vidit ergo rex quod irruerent in eum vehementer: et necessitate compulsus tradidit eis Danielem.

100. 500

     14:30 Qui miserunt eum in lacum leonum, et erat ibi diebus sex.

← Previous · Next → — showing 401–500 of 513

The Latin Library (thelatinlibrary.com), via CLTK's latin_text_latin_library mirror. Public Domain Mark 1.0: no copyright. Licence: Public Domain Mark 1.0. Source.