Epigrammata

Vellera consumunt Patavinae multa trilices,

Et pingues tunicas serra secare potest.

Haec tibi sorte datur tergendis spongia mensis

Utilis, expresso cum levis imbre tumet.

Is mihi candor inest, villorum gratia tanta,

Ut me vel media sumere messe velis.

Tingue caput Cosmi folio, cervical olebit:

Perdidit unguentum cum coma, pluma tenet.

Stragula purpureis lucent villosa tapetis.

Quid prodest, si te congelat uxor anus?

Nudo stragula ne toro paterent,

Iunctae nos tibi venimus sorores.

Mammosas metuo; tenerae me trade puellae,

Ut possint niveo pectore lina frui.

Haec tibi Memphitis tellus dat munera: victa est

Pectine Niliaco iam Babylonos acus.

Longa satis nunc sum; dulci sed pondere venter

Si tumeat, fiam tunc tibi zona brevis.

Lodices mittet docti tibi terra Catulli:

Nos Helicaonia de regione sumus.

Det tunicam locuples: ego te praecingere possum.

Essem si locuples, munus utrumque darem.

Ebria Sidoniae cum sim de sanguine conchae,

Non video, quare sobria lana vocer.

Velleribus primis Apulia, Parma secundis

Nobilis; Altinum tertia laudat ovis.

Nos Lacedaemoniae pastor donavit amicae:

Deterior Ledae purpura matris erat.

Non tantum pullo lugentes vellere lanas,

Sed solet et calices haec dare terra suos.

Lana quidem tristis, sed tonsis nata ministris,

Quales non primo de grege mensa citat.

Oppressae nimium vicina est fascia plumae?

Vellera Leuconicis accipe rasa sagis.

Tomentum concisa palus Circense vocatur.

Haec pro Leuconico stramina pauper emit.

Lassus Amyclaea poteris requiescere pluma,

Interior cycni quam tibi lana dedit.

Fraudata tumeat fragilis tibi culcita mula.

Non venit ad duros pallida cura toros.

Redde pilam: sonat aes thermarum. Ludere pergis?

Virgine vis sola lotus abire domum.

Splendida cum volitant Spartani pondera disci,

Este procul, pueri: sit semel ille nocens.

Reddidit Eurydicen vati: sed perdidit ipse,

Dum sibi non credit nec patienter amat.

De Pompeiano saepe est eiecta theatro

Quae duxit silvas detinuitque feras.

Fervida ne trito tibi pollice pusula surgat,

Exornent docilem candida plectra lyram.

Inducenda rota est: das nobis utile munus:

Iste trochus pueris, at mihi cantus erit.

Garrulus in laxo cur anulus orbe vagatur?

Cedat ut argutis obvia turba trochis.

Haec illi sine sorte datur, cui nomina Rhenus

Vera dedit. Deciens adde Falerna, puer.

Gloria tam parvi non est obscura sigilli:

Istius pueri Brutus amator erat.

Ad te reptanti, puer insidiose, lacertae

Parce: cupit digitis illa perire tuis.

Flectit ab inviso morientia lumina disco

Oebalius, Phoebi culpa dolorque, puer.

Masculus intravit fontis, emersit utrumque:

Pars est una patris, cetera matris habet.

Cur a te pretium Danae, regnator Olympi,

Accepit, gratis si tibi Leda dedit?

Sum figuli lusus russi persona Batavi.

Quae tu derides, haec timet ora puer.

Elidit geminos infans nec respicit anguis.

Iam poterat teneras hydra timere manus.

Sum fragilis: sed tu, moneo, ne sperne sigillum:

Non pudet Alciden nomen habere meum.

Dic mihi, virgo ferox, cum sit tibi cassis et hasta,

Quare non habeas aegida. 'Caesar habet.'

Mutari melius tauro, pater optime divum,

Tunc poteras, Io cum tibi vacca fuit.

Clamabat tumidis audax Leandros in undis:

'Mergite me, fluctus, cum rediturus ero.'

Ebrius haec fecit terris, puto, monstra Prometheus:

Saturnalicio lusit et ipse luto.

Perlege Maeonio cantatas carmine ranas

Et frontem nugis solvere disce meis.

Ilias et Priami regnis inimicus Ulixes

Multiplici pariter condita pelle latent.

Accipe facundi Culicem, studiose, Maronis,

Ne nucibus positis arma virumque legas.

Quam brevis inmensum cepit membrana Maronem!

Ipsius vultus prima tabella gerit.

Hac primum iuvenum lascivos lusit amores;

Nec Glycera pueri, Thais amica fuit.

Si comes ista tibi fuerit membrana, putato

Carpere te longas cum Cicerone vias.

Cynthia—facundi carmen iuvenale Properti—

Accepit famam, non minus ipsa dedit.

Pellibus exiguis artatur Livius ingens,

Quem mea non totum bibliotheca capit.

Hic erit, ut perhibent doctorum corda virorum,

Primus Romana Crispus in historia.

Haec tibi, multiplici quae structa est massa tabella,

Carmina Nasonis quinque decemque gerit.