Campion.plot2

Latin Library (medieval and later) · Campion · The Latin Library · 6 sections

1
Campion: De Pulverea Coniuratione II
2
THOMAE CAMPIANI DE PULVEREA CONIURATIONE LIBER SECUNDUS
3
ARGUMENTUM
4
Faucus ut opportune opera fatoque prehensus Cneveti scelus expandit, cameramque secundus persequitur liber. excusso nova gaudia somno rex placide admittit, toto quae, luce renata, urbe calent. studio capiendae fingit Elizae 5 venatum multis Digbaeus cinctus amicis. vindictam statuit populo acclamante senatus, Ignati umbra animos impellit ad arma rebelles. coniuratorum foedantur pulvere vultus, pugna mox caesi qui sunt, captive sub umbra. 10
5
his vix digestis premit oras Oceani sol mane. cui ignaro spectacula quanta parantur, quam taciti sceleris plena, et maeroris acerbi? sed neque prodigiosi ignes nec turbinis atri insolitus fragor ardentes terrebat equorum 5 praecipitantum animos, non fluxum aut pensile monstrum nox tenebris contenta suis, et luna vetustis sideribus, nec spectra solo dant, nec nova coelo signa, sed innocue per amica silentia vadunt. eduntur clausis suspiria nulla sepulchris 10 non audita strigum vox, non ignoti ululatus, tympana nulla tremunt, nec murmura maesta tubarum. numinis offensi nondum praenunciat iram, occultive metum portenti inamabile quidquam. tempus erat penitus victis mortalia curi 15 alta inspiratos traherent cum pectora somnos. ante fores Faucus (vacua cui Percius aede omnia permisit) stat solus, et ultimus ausi tanti, parque actor. sed enim quid mentis habere impius, aut animi potuit? fastigia templi 20 si dubia forsan licuit pertingere luce, perdita seu tantum versus loca lumina sacra tenderet, antiquis regum veneranda sepulchris, omnia momento quae fundere sperat et audet? sacra prophana unum est, scelus imperterritus ardet, 25 quicquid et ingentem poterit celebrare ruinam. hinc ibi Cnevetus cunctantem ut cernit (adesse quem vigilum stipante globo iam fata monebant) prendi suspectum iubet, et numquid tegat arcte quaeri. funiculos ad sola incendia natos 30 et quae conducunt his instrumenta scelesti vestibus expromunt rimantes. nec mora: captus denudatusque intrepido coeptum ore fatetur, ac veluti iusto turget, coelemque merenti, nec nisi non facto dolet. horribilisque recluso 35 fornice letiferum cumulum mirantibus addit, Faucum istic, dudum quo festinabat, adortum tota cum turba succensa mole seipsum flammis devovisse prius quam vincula ferret. tam miro ambiguos nectit Deus ordine casus. 40 praepositis camerae custodibus, illico vinctum monstrum execrantes ad sacra palatia ducunt, ut fit ubi fidis canibus latrantibus ursum concurrente trahunt multa per compita plebe. insomnes aula proceres quid pulveris affert 45 nuncius expectant, nova qui pandente stupescunt Cneveto, nec se retinent, quin protinus omnes nocte intempesta licet haec sua gaudia vati sceptigero asportent, ceu visa insomnia somno. praecedit reliquos thalamorum munere custos 50 excelso duce prognatus, Suffolcius heros, quo patriae nec erat, nec regis amantior alter, impatiensque morae vix dum satis experrectum inclamat dominum. "patet omnis fraus, patet ingens infandumque scelus, loca sunt suspecta senatus 55 pulvere onusta. tenet tanti custodia furti artificem. regum o decus, o ter maxime vates, te populo, populumque tibi, tria regnaque solus servasti, tua nos nunquam praesagia fallunt. per te diva uxor, per te tua regia proles, 60 per te iam numenque tuum nos vivimus omnes spiramusque. tibi debetur civica laurus, et capiti veris diademata lucida stellis." laetus, et ut sanctum decuit, mox lumina coelo attollens sacrasque manus rex fervidus infert: 65 "haec tua sunt, patrone Deus, tua sola fatemur sunt immensa opera, at multo clementia maior." liberiore dein sermone sopore fugato laetitiam celebrant hanc festam, quamque quotannis natos natorum semper renovare iuvabit. 70 sic tandem tenebris exhaustis quinta Novembris candida lux coelo surgit, qua faustior aevo non ulla exposuit radios, nec postera promet. iamque exurgenti factis operisque diurnis urbanae plebi simul horum fama notescit, 75 heu quantus stupor accessit! quam vivida fervent gaudia! nec capiunt eventus saepe volutos exiguae mentes, nec se satiare loquendo possunt, nec satis illa sibi fecisse putando. venatum simulat Digbaeus rure frequentem 80 oblectamentum, quo nil prius, et minus ipsa natura nocuum, lepori detexere gressus sive lubet, celeres seu cursu evincere cervos. longe aliud Digbaeus agit, nec vultibus aegrum dissimulare animum potuit, nec voce sagaces 85 pro more exhilarare canes. stupet anxius, et se neglecto suspendit equo, sibi pondus, et illi. accelerans fatum, capienda regia virgo sollicitant hominem sua quem fortuna beavit. horum sed nil te metuentum, o dulcis Eliza, 90 exercet pietatis amore, virtutis et artes augustae et quales debentur mollibus annis. vultu candor inest, mens candida, sideris instar luce micas plena semper, sine labe vel umbra. per te aditum sperare audet scelus? horrida per te 95 bella ciere tubis quas dira inflabit Erinnys? post fratres caesos, commactatosque parentes solane tu regnare potes, vel praeda coacta sanguineum patrio capes ex hoste maritum? te dea, te leviora manent, melioraque fata, 100 grata Palatini quondam connubia nectes, atque triumphali duce Rhenum ardebis amore visere, natorum mox foelicissima mater. perpetuusque viae comes hinc cum coniuge fida ibit Haringtonus, cuius nunc sub lare tuto 105 flos sacer invitis praedonibus ipsa virescis, amborum pia cura, et delectabile pignus. sed reducem sua tecta senem (sic astra minantur) haud unquam excipient, nec cernet patria tellus, mors iter obsidio premet, affectusque seniles. 110 Musa reflecte gradum, vocat urbs, ardensque senatus vindicta, atque odio iuste execrabilis ausi. sanctis ergo Deo votis templo ante solutis assueta ingreditur pompa rex aureus aedes e flamma ereptas, solioque insedit avito. 115 principibusque viris in morem utrinque locatis, surgit Elismerus, sua nude iura crepantis qui legis moderator erat, custosque sigilli, utque erat insigni gravitate verendus et ore, sic prior excelsi est pro ritu muneris orsus. 120 "quae mihi sunt huic apta loco meditata, reique propositae, tibi soli, o rex, praevisa repressit res nova, res maior quam possit vocibus ullis aequari, mente extensa vel tota subiri. nil aevo tale, o patres proceresque, priori 125 auditum, haec quoque vix credent fortasse minores. vixque sui fecere fidem licet eruta vulgi eminuere oculis sceleris documenta nefandi: quamlibet et clare monstri caput omnia profert veris insanus fari maiora videtur. 130 certa nimis tamen his latuere pericula tectis, pernicies aderat prope, sed propior Deus, atris fulminibus foetam qui nubem luce retexit uni praemissa regi vatique Iacobo. illi laus igitur sit, in omneque gloria seclum, 135 huic vero ut patriae sit gratia summa parenti. unde autem scelus hoc manat si quaeritis, alma fit rea relligio, pietas caedem atque rapinam nempe sitit: 'clemens Deus haec incendia poscit .' authores Romae servos habet, ultimus actor 140 molem cuius erat funestam accendere munus. solus turre nimis digna custode tenetur, urbe latent reliqui, obscuri vel rure vagantur. insidiis olim hinc satis urgebamur et armis, substrato nunc igne: quid expectabimus ultra? 145 spem regni et decus omne uno sufflamine (totus horresco referens) rutilas sparsisse per auras sperabant occulti hostes, nec parcere regi tam placido, abstinuisse suis nec denique norunt. pulveris his ergo ruituri in fulgura tectis 150 pondera supposuere cadis ingentia plenis nostram in pernitiem, mista et ferrugine multa Aetnaeas implent latebras quo certior ictu undique securos maiori strage feriret, cum capite et sacro simul omnes perderet artus. 155 heu quibus orba suo miseranda Britannia sole plangeret in tenebris, luna, atque minoribus astris, principe sublato duce, syderiisque puellis? quis templis lumen praeberet? rura quis arte aspera corrigerent, pacemque imponeret armis? 160 per fora quis lites sedaret iure paterno? quae demum insultus externos cura caveret? vincentis quae vis sceleris fraenare furorem grassantem interne poterat? matrumve levare uxorum aut luctus quae tum solatia possent, 165 momento clades si tantaque, tamque inopina contigerat media positis in pace Britannis, cunctis ordinibus velut uno fulmine fusis? sic tua, Roma, furit rabies, horrendaque proles Ignati, ambiguus commisto daemone partus. 170 quo, rex, usque feres mala tot mitissime multa? infoelix sibi quem statuet patientia finem? iam placabilitas nocet, impunitaque crescet nequitia in seram tandem nutrita ruinam. non est quod metuas labem meruisse tyranni 175 cunctos si perimit sontes nunc poena repertos. crudelis, si mitis, eris. par opprimat aestus vitio pestiferos, tua quos prudentia mire avertit, superaque sinus cor luce refertum." his graviter dictis, sic regius incipit ardor. 180 "soli nostra salus summo aeternoque parenti debita sit, tantis eius clementia nullum laudibus admittit socium, atque immensa potestas. effugisse sat est hostilia fulmina nobis, istos ingrati nequid meditemur honores." 185 exorsus tali pius est sermone monarcha. verborum sed enim cur haud superabile flumen ingredior? cymbaque levi feror altus in aequor immensum, celsis mox exorbendus ab undis? sic Phoebi puer egit equos, ita parva cicada 190 exili tonitru Iovis assimulabit hiatu. pascua nam veluti cum ver infantibus ornat floribus, egelidae solvuntur in aethere nubes, et placide dulces succedunt imbribus imbres, nil saevi si non cogente Aquilone minantes, 195 vocibus haud aliter iucundis ora liquescunt sceptiferi dicentis, et aurea flumina fundunt, quae modo si fervent facere hoc invita videntur, flatibus et tanquam adversis animata feruntur. ingratos prout et facili castigat abusos 200 Papicolas bonitate sua rex concitus aestu fulmineo, nolensque ardet, dum saeva recenset prodigia, et tribus intentata pericula regnis per scelus, atque dolum, et quo nil violentius, ignem. irae non igitur reprimendae laxat habenas, 205 sopitumque diu vagina diripit ensem, elata magnum dimittens voce senatum. "tempus," ait, "veteres nunc est defendere leges, non reperire novas. vindictam sumite, nostra iam nihil impediet clementia, victa recessit. 210 quilibet ergo suas sedes petat, undique sparsos suppliciis multate hostes, dignoque cruore eluite hance labem, ac terram purgate Britannam." dixit: prosequiturque abeuntem murmure laeto tota cohors, lenemque vocat iustumque Iacobum. 215 sed conspirati scelerum discussa suorum nubila cernentes, et nuda fronte patere coepta horrenda tremunt, turpes ceu Gorgones unda cum se tranquilla aspiciunt, pudor et metus urgent. ac veluti tragico cum turget scena cothurno, 220 Alcidesque furens agitur, fataleque Nessi induitur donum, fumat vel coena Thyestei, spectante Althea vel stipes luridus ardet, instruitur tristi crudelis fabula pompa, emergunt Cocyto umbrae miseranda malorum 225 omnia ructantes, proceditque unus et alter belle actus. lachrimis turgessere lumina tandem spectantum incipiunt extremus ut advenit horror, dum latera actores rumpunt, tanguntque coronam. sed mox deficiunt scena sive voce silenti, 230 explosique moram metuunt, latebrasque petiscunt. sic ubi summa operis, messisque, et palma vocaret ad praedam coniuratos, et saeva trophaea, fornice detecto mutescunt. obvia passim sanguineae Nemesis disclusos terret imago, 235 credunt iam tenebris potius quam viribus ullis vitas incertas et spes. mediaeque sub umbra noctis Lambethi coeunt, eventaque volvunt. conqueritur primo Vritus. "quid doemonis atri protulit occultum facinus? namque haud Deus," inquit, 240 "sanctorumve aliquis tam pulchros proderet ausus. occidimus: spes, o socii, iam corruit ingens, et meriti decus in lacrimas vanescit et umbras. quem portum petimus? votis contrarius Auster propositum turbavit iter, coelumque procellis 245 undique crudescit, Syrtes atque aspera saxa obiectans oculis, Scillasque et mille Charibdes. armis nulla salus, nec si fuga forte deceret tam sublime ausos quicquam prodesset. ubique ignotus speculator adest, quotque ora tot hostes 250 aspicimus. certam promittunt omnia cladem." "tardius aut citius genitum quidcunque peribit." Percius exclamat, "liceat mortalibus esse, nec coepti nos poeniteat, nec sortis iniquae: quod nequeas mutare feras. non omnibus unum 255 impendet fatum, impendet tamen omnibus unum. sic iter ingressus coelo fortasse sereno perpetuam per planitiem sterilemque viator, non illic hominum apparent, non tecta ferarum, non virgultum humilem nec dumus proiicit umbram, 260 terra Iovi patet omnis et irascentibus Euris. ille via laetatur adhuc radiisque benignis, aetheris at si sit facies mutata repente, si fulmen tonitrusque fremant, premat imbribus Auster, quid faciat miser? incoeptum num deserat ergo 265 exanimatus iter? reliquum imperterritus omni conatu an peraget, feret et quae ferre necessse est? deficiente dolo, quid in considimus armis? virtutem exacuant nunc ipsa pericula nostram. bellum finis erat, quo nondum utamur adempto." 270 Percius arma, fugam laudat Vinterus, et aptam pollicitus navem dubio praeponit honesto utile, quod certam possit spondere salutem. "quo tandem, aut ad quos fugientia tendimus," inquit, "vela?" Catesbeius. "quos imploremus amicos? 275 anne illos quorum vano molimine causam perdidimus? temere quorum violavimus aras? coepta peracta licet grata et speciosa fuissent nostra, infecta odium parient, spretisque pudorem. quin aliquod demum factum edimus, imus ad arma, 280 sic non indecores, sic non moriemur inulti." haec fato furiali omnes "arma, arma" tumultu ingeminant, tollunt animos virtute coacta, ceu cum nulla fugae reliqua est via, nulla saluti, obvertunt cervi canibus se, in cornua surgunt, 285 et sine spe tremulo contra luctamine tendunt. maxima consilii vis ad nova bella cienda est data Iesuitis, eadem quos culpa prophanis miscet, et eiusdem stimulat mens conscia causae. nocte igitur praemissus eques luctum explicat omnem 290 Garneto, extremo in casu decretaque bella. ille metu trepidans socios arcessit, acerba praescripti degustata novitate pericli exacuens prius, obtusis mora ne quid obesset. convenere patres, venerabile nomine solo 295 concilium, nam voce metum vultuque fatentur pertimidi, primis nec adhaerent proxima verba. tandem Garneti effundit se viribus auctis, copia solliciti sed et haec quoque plena timoris. "heu quantis nos foeta malis sors obsidet," inquit, 300 "o socii, ah metuo hinc noster iam funditus ordo ne cadat, abruptique gemat sub pondere coepti. usque adeo indignam sapit, et quam quilibet horret barbariem, licet hoc aliam fortasse peractum indueret speciem, commutaretque colorem, 305 quodque atrum nunc conspicitur remearet in album. quis fidei pactae oblitus nostrique suique, indicium dedit extrema emolitus in hora infoelix animaque suae, nostraeque saluti? sed tam dira Deo credo molimina nunquam 310 sat placuisse, aliud prorsum clementia patris aetherei exposcit, miserorum animusque misertus. quid memorem extinctae plusquam miranda misellae reginae effugia? exemplo mihi sufficit unus interpres verax nimium, nimiumque benigno 315 afflatu adiutus, scriptum qui debile vertit nostram in pernitiem, frustra quam tendimus illi. insidias nondum natus contempsit, et ipsis in cunis magno potuit plus Hercule, binos quem manibus colubros extinguere Graecia fingit. 320 Iupiter huic fertur pater et patronus, at illi est verus, et omnipotens, et ad omnia numine praesens." "res magis eventis cur censes," increpat Hallus, "quam recta ratione, pater? divina voluntas quas acies olim instruxit bis fuderat hostis, 325 peiores igitur tibi, contemptaeque videntur? pulsus et a Turcis rex Gallicus, an minor ergo causa, ut sorte fuit? num classica digna triumpho quae capta cecinere Rhode, aut meliora putemus, obsessos quod iniqua pios victoria sprevit? 330 nobis fas, nostrae non est diffidere causae." haec disceptari Gerrardus tempore tali Tesmundusque vetant, sibi nunc opus esse suisque mox ut succurrant re, consilio, auxilioque. arma movenda premunt, nec in his mora tuta movendis. 335 Garnetus nondum quassato robore regni, rege vigente, in vindictam populoque furente, difficile esse armis contra contendere suadet. Hallus huic haeret parti, nec convenit illis inter se, variat dubias sententia mentes. 340 ex improviso attonitis sese obiicit umbra Ignati, tristi aspectu, saevumque minanti; olim qualis erat, cum publica castra sequendo fessus militiae valedixit, et ordinis author esse novi voluit, metuit nec nomen abuti 345 audito quo terra tremit, quo sternitur Orcus. hisque ferus pavidos incessit vocibus ultro. "unde animis tantus labor? eccum Ignatius adsum Loyola, patronumque ducemque agnoscite vestrum. ah pudet, o socii, vel vos Phlegetonte vomenti 350 terrores flecti, nostrum pallere nefas sit. vos pedibus regum par est capita aurea vestris calcare, atque omnes rerum contemnere casus, adversis etiam pandentes vela procellis. magno equidem incaepto laudem meruisse fatebor 355 ingentem utcumque est voto fraudata voluntas: quod lepide modo cessisset, fataleque pulvis fecerat officium, sparsusque senatus in auras fulmine Romano totus cum rege perisset, o quantum decus hinc? qualis mihi fama meisque 360 iure affulsisset? magnum ut terroribus orbem noster adimplesset cunctis mirabilis ordo! Gloria sed nobis se invidit tanta, suosque nectare quos aluit Spes felle fefellit alumnos. utraque nunc igitur valeat dea, spes nova vestris 365 mentibus accedat, nova gloria laeta sequetur. arma animis versate, nec his dolus exulet armis: principio passim rumores spargite vanos, Papicolasque metu caedis terrete futurae; impendere illis communem fingite cladem, 370 occulte peragi rem, maturamque minari vim subitam, nisi vi contra maturius itur. vocibus interea vosmet spaciosius ipsis currite circumquaque, recurrite, et undique notos sollicitate viros, miserisque implete querelis 375 foemineum genus, immensi loca cuncta onerate suspicione mali, nihil ut sit tutius armis. ipse ego Tartareosque Metus Furiasque ciebo diras, atque imis quicquid saevi abditur umbris." vix ea fatus erat, subtus cum terra dehiscens 380 pandit Avernales flammis crepitantibus undas, misceturque suis Ignatius, omnia turbans adventu primo. Dirarum nomina rauca voce tonat, trepidosque Metus vocat, excitat omnes impiger e caveis Furias, ignobilis addens 385 horribilem vulgi numero sine et ordine turbam. sic aciem instructam superas agit acer in auras, ignitum quatiens dextra intentansque flagellum, Tartareo spectante, suo nec poenitet ipsum cedere iam de iure pari, unum pectus utrisque est. 390 visa sed haec oculis spectantum excussa repente restituere solum, divulsaque Tartara claudunt. terruit, ac merito, patres mirabile spectrum, et consternatis si non Ignatius illas firmasset, rigido mentes horrore fugasset. 395 omnia sed tumidis animis despecta minori iam facie apparent: Alcides maximus illis Antaeum attollens Pigmaeus cum grue certans vix foret, aut gestans lactentem simia pupum. flumine sic atro turgent, ita sceptra sacrata 400 et regum elati prae se diademata temnunt, heroes nunc orbe novi, ac domini dominantum. iamque exclusa Erebo furiarum maxima bellum quae serit, et cui regnorum discordia cordi est, flammam Iesuitis Stygiam ceu fulmen in ora 405 coniicit, ima petit vesanus viscera fervor. praecipitesque agitat diversos, arma frementes, implentesque sacris sua classica dira susurris. verum accendenti maiori lampade Martem Garneto, occurrit peracuta armata securi 410 immensaque ferox Nemesis, taboque madenti, intentamque aciem vibrans haec intonat ore: "cur bellum concire opera contendis inani, vecors, aut fatis ultra te opponere tentas? plus satis admisti sceleris, tua perdita facta 415 prodita iam poenam exposcunt quam sanguine solves, nec tua multorum marcescens vita dierum est. externam malefidus opem, ne credulus erres, distrahit Oceanus, procul hinc tibi Roma vocanti. quid coelum, magnis coelum si sontibus ullum est?" 420 talia vaticanata fugit velut umbra, relinquens exanimem, mortisque metu prope iam morientem at scelera his tandem lucem didicere magistris ferre, palam coeunt turbae, atque hostilia tentant. aedes invadunt alienas, limina clausa 425 vi penetrant, rapiunt in fortia praelia doctos sicubi equos, vetitisque trahunt de postibus arma. illis urbani, maior quos concitat ardor, assiduo socii miscentur, et undique crescunt, aequore tranquillo ceu quando inopina virescit 430 tempestas, ruit hinc Notus, hinc ferus involat Eurus, tolluntur fluctus paulatim, nubila coelo se produnt, magis atque magis iam iamque timere incipiunt nautae sibi divitibusque carinis. sic etiam subitis cum rura tumultibus ardent 435 (alta quibus facilisque quies assueverat olim) quasque magis metuit plebs quam sua numina legescontemni, nihilique videt nunc esse. furori cedere ius, ferroque geri rem. quisque minatur naufragium sibi, se vix tectis aut sua credit. 440 gens ita nunc natis horret Cornavia turbis perpetuos quorum placide praeterfluit agros dulcis Avona, ortu decursuque aemula solis. ante alios annis gravis, ingenioque Grevillus turbida cui ceu custodi provincia cessit, 445 rumores varios spargi, admittique rapinas audit, nil magni, nil tanto at nomine dignum. vultu sed Stygiam dum vim fugat aethere ab alto sidereus iuvenis, subtus tremit imaque turma, ceu sternuntur aves aquila volitante minores. 450 aspicit ecce senem cunctantem, animoque futura delibantem, igitur densa nube undique tectus advolat, et roseis digitis simul eximit unum ex illis radiis circum aurea tempora qui stant perpetuum in sertum glomerantes, sideris instar. 455 ille, viri dextrum, iubar hoc iaculatus, ocellum percutit, auratisque petit summa aethera pennis. protinus horrescit coelesti percitus ictu mortalis, sentit maiori lumine totum perfundi caput et pectus. videt omnia multo 460 acrius, atque sapit praesentia sive futura. quos modo contempsit rumores nunc timet, ante dicta audita simul trutinata lance coercens. principia haud ita magna graves portendere motus aestimat interea, quos vel componere miti 465 arte parat, vel vi stimulata extinguere saltem. cogitat ingentes quandoque existere flammas parva ex scintilla quia sit neglecta furenti: caute vel in minimis prodest vigilantia rebus. non bene custodita suae primum ergo redegit 470 arma potestati, fortes sermone bonosque prudenti exacuans, quosque aut fortuna genusve extulit hortatur memorans sortemque genusque. at patriae cunctos communi incendit amore, aspergens odio turbas probrisque rebelles: 475 excultaeque adeo valuit facundia linguae ut contempti hostes desertique ocius ultro diffugiant, quam vis neque deses cogere posset. praetereunt celeres faecundae pascua Avonae, adversisque alte nemora assurgentia ripis, 480 inque tuis fessi tandem Sabrina residunt vicinis campis. ast omnem hance excipit una colluviem privata domus, quam debilis ardor nequicquam munire parat pugnaque tueri. Holbechi retinet nomen locus, haud malus, huius 485 conscius hospitii quod erat, si fama taceret. ecce autem nunquam fidus, nulloque ligandus pacto Tartareus, quos sustulit ante beatos, nunc odio miseros necat, atque ut inutile pondus abiicit, impendentem amat accelerare ruinam. 490 funereas igitur Dirarum immitit in aedes unam, sed maestis aptam, summeque nocivam. deiectis datur illa comes, noctesque diesque assidet horrorem incutiens, et tristia visa praetendens, animisque aegris fastidia vitae 495 suadet, et immaturo obiectat corpora letho. occultae rerum naturae gnara, trementes (o sacrum artificem) venas succo imbuit atro involvens tenebris mentem, peioraque spectris somnia sopitis, noctem vigilantibus infert. 500 huic pesti infoelix est Desperatio nomen, illa remollitos curis quae perdit amantes, dedecore afflictos, vel paupertate gravatos, sive fruendarum quos cepit nausea rerum; lubrica pernicies, tabe exitiosior omni, 505 non aliena tamen nunc, aptaque talibus hospes. Vinterum fratri quem sors mutata minori exequat, cultu spoliatum reque paterna, in somnis dira aggreditur praesagaque veris. territat omnibus iucundae inimica quieti. 510 templorum erectos obeliscos aere tonantes intervalla cavo obliquos, velutique ruentes ostendit, sacrisque aditis (quae visus adire est) horribiles vultus praefert, quos nec bene novit nec prorsum ignorat. dubie miser omnia cernens 515 conceptoque metu perfundit tempora ardor. sed nova sollicitos lux, et cita tympana somnos excutiunt, subito tenues nam milite muros Valseus obsedit, pulsa qui pelle sonora verba interclusos ad mutua provocat hostes. 520 tum pacem ac veniae spem desertoribus offert, ignarus scelerum tantorum. at conscia turba oblata irridens vim contra se ocius armat. aptant horrisona in pugnam tormenta, propinquam pulvis et humescens nimium nitrosus ad ignem 525 siccatur, sed lenta foco dum ligna minister suscitat, ecce manum (nulli conspecta) trementis Dira rapit, prunasque nigra commiscet arena. concipit haec cito flammae, et tecti (fulminis instar) culmine pertuso erumpit, semustaque turpat 530 ora virum, tetra confundens omnia nocte. sed simul exclusis nidoribus alma diei lux redit, horrificosque datur distinguere vultus. "en hos," Vinterus clamat, "nempe hos ego vidi in somnis vultus, irae heu nimis omnia vera 535 divinae! heu nostris quam digna incendia coeptis." ad coelum palmas atque ora immania tendunt, horrendo veniam incoepto pacemque precantes. dira sed hanc propere pietatem avertit, ad aures tympana mille sonans placidas simulata per auras. 540 surgit ad arma cohors, portisque patentibus exit, haud vincendi spe, studio sed mortis honestae. contra contendit crudo cum milite Valseus. Percius occursu primo, et cadit ictus eadem glande Catisbaeus, iuxtaque Vritus uterque 545 purpureas fundit animas. sed Granta, Rocodes, Vinterique ambo capti ducuntur ab hoste, et Batus et Caius. multum nec dispare fato poenas mox omnes merito cum sanguine solvunt.
6
Campion Neo-Latin The Latin Library The Classics Page

The Latin Library (thelatinlibrary.com), via CLTK's latin_text_latin_library mirror. Public Domain Mark 1.0: no copyright. Licence: Public Domain Mark 1.0. Source.